تجمعات شبانه ایرانیان 1404-1405؛
راهپیماییها و تجمعات شبانهٔ ایرانیان در جنگ رمضان که با حملات آمریکا و اسرائیل به بیت رهبری و ترور سیدعلی خامنهای و تنی چند از افراد خانوادۀ وی و چندین نفر از فرماندهان نظامی، آغاز شد و تا پایان ماه رمضان ادامه یافت، یکی از مهمترین پدیدههای اجتماعی-سیاسی در تاریخ معاصر ایران بود. این تجمعات، برخلاف بسیاری از تحرکات پیشین که عمدتاً جنبهٔ اعتراضی داشتند، در بستر دفاع ملی و تمامیت ارضی شکل گرفتند و توانستند برای ۴۰ شب، اقشار مختلف جامعه را زیر یک پرچم گرد آورند.
نقش زنان در این رویداد فراتر از مشارکت نمادین بود؛ آنها هم پشتیبان لجستیکی و هم خط مقدم مقاومت فرهنگی و اجتماعی بودند. همزیستی زنان با حجاب و بیحجاب در یک صف، نشاندهندهٔ اولویت یافتن «ایران» بر «ایدئولوژی» در لحظات بحرانی بود، هرچند این وحدت لزوماً به معنای پایان اختلافات داخلی نیست.
از منظر استراتژیک، این راهپیماییها بهعنوان «سپر انسانی ملی» عمل کردند که هم از زیرساختهای حیاتی در برابر خرابکاری محافظت کرد و هم اهرم فشاری قدرتمند در برابر دشمن خارجی ایجاد نمود. ادعای ترامپ مبنی بر «ساختگی بودن» این تجمعات، در عمل با شواهد میدانی درهم شکست و به یکی از اشتباهات محاسباتی معروف او بدل شد.
در نهایت، «حماسهٔ مردمی رمضان ۲۰۲۶» بهعنوان الگویی از مقاومت غیرنظامی هماهنگ با جنگ نظامی در تاریخنگاری دفاع مقدس سوم ثبت خواهد شد. با این حال، تداوم این انسجام در دوران پساجنگ، به توانایی حکومت در پاسخگویی به مطالبات مدنی و اقتصادی مردم بستگی دار