محاربه
محاربه؛ کشیدن سلاح برای ایجاد ترس و ناامنی عمومی.
محاربه در فقه اسلامی و حقوق کیفری ایران، جرمی است که به معنای کشیدن سلاح به قصد جان، مال یا ناموس مردم و یا ارعاب (ترساندن) آنهاست، به نحوی که موجب ناامنی در محیط گردد. واژه محاربه از ریشه حَـرَبَ به معنای جنگیدن و سلب کردن گرفته شده و فردی که مرتکب این عمل میشود را محارب مینامند. مستند اصلی این جرم در فقه اسلامی، آیه ۳۳ سوره مائده معروف به آیه محاربه است. در قانون مجازات اسلامی ایران، محاربه در دسته جرایم حدی قرار دارد و مجازاتهای چهارگانهای شامل اعدام، صلب، قطع دست راست و پای چپ، و نفی بلد برای آن در نظر گرفته شده است که انتخاب نوع مجازات بسته به شرایط و میزان جرم، بر عهده قاضی است.