پیش‌نویس:بت بعل

بت بعل،

در جزیره شیطانی جفری اپیستین کودکان را برای بت بعل قربانی می‌کردند. مجسمه این بت در راهپیمایی 22 بهمن سال 1404ش، به نشانه انزجار از جنایات مذکور به آتش کشیده شد.

نمادی بود از «مولوخ» یا «بعل»، خدای خون‌خوار باستان

در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۶، وزارت دادگستری ایالات متحده بخش تازه‌ای از اسناد پرونده جفری اپستین را منتشر کرد. اپستین، سرمایه‌دار بدنامی که در سال ۲۰۱۹ به اتهام اداره شبکه قاچاق جنسی بازداشت شد و در زندان درگذشت.

شبکه‌های اجتماعی مدعی شدند که اپستین در جزایر خصوصی‌اش معبدی برای مولوخ برپا کرده و کودکان را در مراسمی شیطانی قربانی می‌کرده است.

این اقدام نمادین حاوی پیام‌هایی چندلایه بود: مبارزه نمادین با شرک و فساد، معادل‌سازی صهیونیسم با پرستش شیطانی از طریق حک ستاره داوود بر بدنه تندیس، و بهره‌برداری از موج جهانی ضداپستین.

طراح اصلی این حرکت نمادین، مؤسسه «مصاف» بود که اخیرا تحت تحریم‌های اروپا قرار گرفته است. از نگاه کارشناسان مصاف،

آتش زدن بت بعل در تهران

در راهپیمایی 22 بهمن سال جاری، 1404ش، در تهران مجسمه‌ای بزرگ با سر گاو و بدنی مزین به ستاره داوود، که به بت بعل مشهور شد، به آتش کشیده شد. موسسه مصاف ایده‌پرداز و برگزار کننده این برنامه، که اخیرا از سوی اتحادیه اروپا به فهرست تحریم‌ها اضافه شده، انگیزه خود را از این اقدام، اعتراض به جنایات رخداده در جزیره جفری اپستین و قربانی کردن کودکان برای بت بعل اعلام کردند. از منظر ایشان جنایت‌های صورت گرفته در جزیره مذکور، ادامه مناسک شیطانی باستانی و سوزاندن نمادین بت بعل، اعلام برائت از فساد دولتمردان غربی و اعتراض به قربانی کردن انسان‌های بی‌گناه به ویژه کودکان با اغراض شیطانی و پلید است.

برخی این حرکت نمادین را یک کار رسانه‌ای موفق و یک نمایش جهانی خواندند، که مرزهای ایران را درنوردید. در حالی‌که از منظر برخی از منتقدین، این اقدام نوعی بی‌تدبیری بود که با شعله‌های بزرگ آتش که در عکس‌ها و فیلم‌های هوایی به وضوح دیده می‌شد، موجب شد عد‌ه‌ای با طرح مباحث حاشیه‌ای عظمت راهپیمایی و مخالفت با شیطان بزرگ، آمریکا را تحت الشعاع قراردهد.

قربانی کردن کودکان برای بت بعل

بت بعل نمادی از گوساله سامری است که در معابد یهود، با قرار دادن ظروفی از طلا و نقره در کنار مجسمه یا تمثال او، دود کردن بخور، نذر کردن میوه‌های نوبر، قربانی کردن گوسفند و قربانی کردن کودکان مورد تعظیم قرار می‌گرفته است.

در فرهنگ کارتاژ قربانی کردن کودکان در سده‌های 7 و 8 قبل از میلاد، برای خدای بعل حمون انجام می‌شده است. تا نابودی این شهر در 146ق.م، به دست رومیان ادامه داشته است. منع قربانی فرزندان در تورات باید مربوط به دوران پس از اسارت باشد. چنان‌که در کتاب لاویان کسانی که فرزندان خود را به مولوخ یا بعل تقدیم می‌کردند به مجازات مرگ محکوم می‌شدند.

یهود در طول تاریخ بارها و بارها کودکانی را از نقاط مختلف دنیا به بهانه‌های مختلف مثل این که در بیمارستان مرده‌اند، ربوده و پس از کشیدن خون آنها برای استفاده در جادوی سیاه، بدن آنها را به‌عنوان قربانی برای بت بعل سوزانده است، حادثه ربایش بیش از 1000 کودک یمنی در دهه 50 میلادی، تنها یکی از این موارد است که به‌رغم پنهان کاری‌های فراوان، موجب رسوایی یهودیان شد.

منابع

نیستانی، جواد، قربانگاه‌های انسانی توفت در بیت‌مقدس بر اساس روایات عهد عتیق و منابع دوره اسلامی، مطالعات باستان‌شناسی، دوره 7، شماره2، پاییز و زمستان 1394ش.

وارنر، رکس، دانشنامه اساطیر جهان، ترجمه ابوالقاسم اسماعیل‌پور، تهران، پژوهشگاه میراث فرهنگی، 1386ش.

وبسایت اندیشکده مطالعات یهود.

وبسایت خبرگزاری بین‌المللی قدس.