انصارالله یمن

نسخهٔ تاریخ ۱۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۰:۰۶ توسط قاسم ابراهیمی پور (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «'''<big>انصارالله یمن،</big>''' جنبش الحوثی‌ها پس از شهادت حسین الحوثی در اولین جنگ با دولت یمن، انصارالله نامیده شد.<ref>دارا جلیل و محمود بابایی، «بازخوانی جنبش انصارالله یمن در بستر انقلاب اسلامی ایران»، 1394ش، ص140.</ref> انصارالله در کنار ارتش یمن بر...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

انصارالله یمن،

جنبش الحوثی‌ها پس از شهادت حسین الحوثی در اولین جنگ با دولت یمن، انصارالله نامیده شد.[۱]

انصارالله در کنار ارتش یمن بر بخش‌های زیادی از کشور یمن تسلط دارد.[۲]

باورها

امامت

یکی از ویژگی‌های مهم امام از منظر زیدیه، اقدام به قیام مسلحانه و علنی است. از منظر ایشان تنها امامت امیرالمومنین، امام حسن و امام حسین، از سوی پیامبر ابلاغ شده است و امامان بعدی افرادی از نسل حضرت فاطمه هستند که دست به قیام زده‌اند. زید بن علی، یحیی بن زید، نفس زکیه و ابراهیم بن عبدالله، از آن جمله‌اند.[۳]

وجوب اطاعت از امام

از منظر زیدی‌ها اطاعت و پیروی از امامی که قیام می کند واجب است و از آنجایی که بنا بر مبانی اعتقادی آنها امام خمینی همه ویژگی‌های امام را دارا است پس امام زمان خود بوده و اطاعت از او واجب است.[۴]

اشتراکات اعتقادی با تشیع

مقابله با وهابیت به‌عنوان یک فرقه ضاله، استکبارستیزی، اعتقاد به ولایت پنج تن و انتظار خروج فردی از نسل حضرت فاطمه(س) به‌عنوان منجی از جمله اشتراکات اعتقادی زیدی‌ها با شیعه است.[۵]

منابع

دارا جلیل و محمود بابایی، «بازخوانی جنبش انصارالله یمن در بستر انقلاب اسلامی ایران»، فصلنامه پژوهش‌های انقلاب اسلامی، شماره 15، زمستان 1394ش.

برنجکار، رضا، آشنایی با فرق و مذاهب اسلامی، قم، کتاب طه، 1378ش.

پانویس

  1. دارا جلیل و محمود بابایی، «بازخوانی جنبش انصارالله یمن در بستر انقلاب اسلامی ایران»، 1394ش، ص140.
  2. دارا جلیل و محمود بابایی، «بازخوانی جنبش انصارالله یمن در بستر انقلاب اسلامی ایران»، 1394ش، ص140.
  3. رضا برنجکار، آشنایی با فرق و مذاهب اسلامی، 1378ش، ص88 و 89.
  4. دارا جلیل و محمود بابایی، «بازخوانی جنبش انصارالله یمن در بستر انقلاب اسلامی ایران»، 1394ش، ص143.
  5. دارا جلیل و محمود بابایی، «بازخوانی جنبش انصارالله یمن در بستر انقلاب اسلامی ایران»، 1394ش، ص144.