وطن

وطن؛ قلمروی سرزمینی و کانون سکونت دائمی جهت تثبیت هویت فردی، پیوندهای اجتماعی و میراث فرهنگی.

وطن بستری جغرافیایی و انسانی بوده که فراتر از مرزهای رسمی، محل تلاقی خاطرات فردی با میراث جمعی و زبان مادری محسوب می‌شود. این قلمرو، بستری برای تکوین شخصیت و هویت است که بر پایهٔ پیوند عاطفی با زادگاه یا اقامتگاه دائمی شکل گرفته و در بزنگاه‌های تاریخی، عامل اصلی همبستگی و فداکاری گروه‌های مختلف مردم برای صیانت از تمامیت سرزمین و فرهنگ مشترک به‌شمار می‌رود. وطن، همچنین، تکیه‌گاهی عینی است که از ترکیب طبیعت، سنت‌ها و حافظهٔ تاریخی پدید آمده و مسئولیت‌پذیری در برابر بقای زیست‌محیطی و فرهنگی آن، جوهرهٔ اصلی تعلق به این فضا را تشکیل می‌دهد.

مفهوم‌شناسی

واژهٔ وطن از ریشهٔ عربی «و-ط-ن» به‌معنای اقامت‌گزیدن و سکونت داشتن گرفته شده است. در زبان عربی، وطن به محل اقامت دائمی یا زادگاه اطلاق می‌شود. در زبان‌های دیگر نیز معادل‌هایی برای این مفهوم وجود دارد که هرکدام بار معنایی متفاوتی دارند؛ ازجمله انگلیسی Fatherland و Homeland یا Motherland، آلمانی Heimat و فرانسوی Patrie. همچنین وطن در لغت به محل تولد، رشد یا اقامت فرد گفته می‌شود و می‌تواند شامل روستا، شهر، کشور یا هر واحد جغرافیایی دیگر باشد.

وطن مفهومی چندوجهی است که عناصر زبانی، فرهنگی، تاریخی، حقوقی و جغرافیایی را در خود داشته و نه‌تنها مکان زیست روزمره بلکه بستری تاریخی، فرهنگی و اجتماعی برای شکل‌گیری هویت و تعلق است.

دیدگاه‌های مختلف دربارۀ مصداق وطن

1. نگاه مکانی صرف: هر مکانی که انسان در آن زندگی می‌کند، وطن اوست؛
2. نگاه پیوندی (طبیعی یا قراردادی): زندگی به‌تنهایی کافی نیست؛ شرط آن است که فرد با آن مکان پیوندهای طبیعی (مانند تولد، پذیرش فرهنگ، دین و حقوق آن جامعه) یا پیوندهای قراردادی داشته باشد؛
3. نگاه نسبی: هرچه ریشه‌های وجودی فرد در جایی قوی‌تر باشد، پیوند عاطفی و روانی او با آن مکان، حتی در صورت دوری، پایدارتر است؛ مانند پیوند انسان با پدر و مادر که گسسته نمی‌شود.

پیشینهٔ مفهوم وطن

در جهان

مفهوم وطن در معنای سیاسی مدرن، پدیده‌ای است که از قرن ۱۸ میلادی و هم‌زمان با شکل‌گیری دولت-ملت‌ها در اروپا پدید آمد. پیش از آن، وفاداری انسان‌ها به دین، قبیله، شاه یا امپراتوری معطوف بود نه به یک سرزمین با مرزهای سیاسی مشخص. در این میان، انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹م، نقطۀ عطفی بود که برای نخستین‌بار «ملت» را منبع حاکمیت و «وطن» را قلمرویی تعریف کرد که هر شهروند به آن تعلق دارد. به‌همین دلیل، وطن مدرن یک «ساختار سیاسی» است که از اروپا به سایر نقاط جهان صادر شد.

در ایران

مفهوم مدرن وطن در دورۀ قاجار و سپس در دوران مشروطه تحت تأثیر اندیشه‌های جدید سیاسی شکل گرفت. در این دوره، مفهوم ملت و دولت-ملت وارد گفتمان سیاسی و جایگزین ساختارهای پیشین شد. از جمله رویکردهای اصلی دربارهٔ شکل‌گیری وطن در ایران، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. رویکرد مدرن‌گرایانه: بر اساس این رویکرد، وطنِ مدرن در ایران یک مفهوم درونزاد نیست بلکه در برابر تهدید روسیه و انگلیس و از طریق سفرهای روشنفکران به اروپا وارد شد. در قانون اساسی مشروطه، واژۀ «ملت» جایگزین «رعایا» شد و سرزمین از قلمروی پادشاه به «خانۀ ملت» یعنی وطن تبدیل شد. در نظام پیشامشروطه (نظام شاهی پیشین)، وطن به‌معنای مدرن آن یعنی سرزمین متعلق به ملت با مرزهای سیاسی مشخص وجود نداشت بلکه بر وفاداری به شخص پادشاه و قلمرو او معطوف بود. در دورۀ پهلوی، این مفهوم «از بالا» و از طریق سیاست‌های یکسان‌سازی زبانی، بازنویسی تاریخ و آموزش همگانی تقویت شد.
2. رویکرد دیرینه‌گرا: این رویکرد بر این باور است که وطن‌دوستی در ایران ریشه در «ایران‌شهر» و هویت تاریخی-فرهنگی پیش از اسلام دارد. مفاهیمی مانند «عجم» و «ایران‌زمین» در شعر فردوسی و حافظ، گواه وجود «وطنِ فرهنگی» پیش از دولت-ملت مدرن دانسته می‌شود. ایراد وارد بر این روایت آن است که میان «احساس تعلق به فرهنگ ایرانی» و «وطن به‌عنوان یک نهاد سیاسی حقوقی» خلط می‌کند.
3. رویکرد میانه: این رویکرد معتقد است وطنِ مدرن در ایران نه یکپارچه وارداتی بوده و نه به‌صورت کامل دیرینه. وطن مدرن، در اینجا اصطلاحی است برای اشاره به نهادها و مفاهیم سیاسی-حقوقی مدرن مانند پارلمان، قانون اساسی و شهروندی که از غرب اقتباس شده‌ و بر مفهوم سرزمین منطبق شد‌ه‌اند. مؤلفه‌هایی مانند «سرزمین یکپارچه»، «زبان فارسی به‌عنوان زبان اداری» و «حافظۀ تاریخی از ایران باستان» زیرساخت‌های پیشامدرنی بودند که در مواجهه با تجدد، شکلی سیاسی-حقوقی به خود گرفتند. به‌همین دلیل، وطنی که در مشروطه متولد شد، ترکیبی از «خاطره‌های کهن» و «نهادهای جدید» مانند پارلمان، قانون و شهروندی است.

اهمیت و جایگاه وطن

در گفتمان‌های اجتماعی و رسانه‌ایِ معاصر، وطن به‌عنوان عامل همبستگی اجتماعی و هویت جمعی مطرح می‌شود. در شرایط بحران، به‌ویژه شرایط جنگی، این مفهوم با مشارکت‌های اجتماعی و کنش‌های جمعی مانند فعالیت‌های امدادی یا داوطلبانه از جمله اهدای خون همراه است. وطن، همچنین، گاهی در پیوند با مفاهیمی مانند غرور، مسئولیت‌پذیری و تعهد اجتماعی مورد تأکید قرار می‌گیرد. در متون رسانه‌ای و اظهارنظرهای عمومی، برای بیان پیوند عاطفی میان فرد و سرزمین، گاه از استعاره‌هایی مانند «وطن به‌مثابهٔ مادر» استفاده شده و این مفهوم با مقولاتی همچون فداکاری، دفاع و حفظ تمامیت سرزمینی ارتباط می‌یابد.

اولویت دفاع از وطن در شرایط بحران

در برخی دیدگاه‌های فقهی و فرهنگی مبتنی بر منابع اسلامی، وطن به‌معنای سرزمینی است که هویت و امنیت جمعی مسلمانان در آن قوام یافته است. در این چارچوب، دفاع از وطن در شرایط تهدید خارجی، اولویتی فراتر از اختلافات سیاسی و اجتماعی پیدا می‌کند. وطن شرط بقای آرمان‌ها شمرده می‌شود زیرا با از دست رفتن آن، بستر تحقق هیچ هدف جمعی باقی نمی‌ماند.

پیوند وطن با نگاه قدسی

در سنت فکری اسلامی و ایرانی، وطن نه‌تنها بستر فیزیکی بلکه جایگاه تجلی ارزش‌های الهی و معنوی تلقی می‌شود. این نگاه، دفاع از وطن را از یک کنش مادی به وظیفه‌ای معنوی تبدیل کرده است.

نقش وطن در رشد تاب‌آوری جمعی

در جنگ‌های تحمیلی ایران، وطن به چارچوب معنایی تبدیل شد که واکنش طبیعی گریز از خطر را به ایستادگی آگاهانه بدل کرد. بر اساس نظریۀ ویکتور فرانکل، انسان هنگامی قادر به تحمل رنج است که در دل آن معنا و هدفی والا بیابد. در این چارچوب، وطن به‌مثابه یک «معنای جمعی والا» عمل می‌کند که تاب‌آوری در برابر فشارهای روانی جنگ را ممکن می‌سازد.

رویکردها و دیدگاه‌های نظری دربارهٔ وطن

در تعریف مفهوم وطن و تبیین پیوند انسان با آن، پنج رویکرد اصلی قابل تشخیص است. در این دسته‌بندی، هستۀ مرکزی و پایه‌گذار وطن را جغرافیا و مکان دانسته و سایر مؤلفه‌ها از جمله زبان، فرهنگ، حافظۀ تاریخی و نظام سیاسی به‌عنوان پیوندهایی در نظر گرفته می‌شوند که در درون این بستر جغرافیایی شکل گرفته و معنا یافته‌اند.

1. رویکرد مکان‌محور (هستۀ اصلی): وطن همان «جغرافیا و سرزمین» یعنی خاک، آب، هوا و مناظر طبیعی است که خاستگاه و حافظ سایر مؤلفه‌ها محسوب می‌شود. آسیب به این بستر مانند فرونشست زمین، خشک شدن تالاب‌ها و بیابان‌زایی، به‌معنای نابودی خود وطن است.
2. رویکرد زبان‌محور (نخستین پیوند): زبانِ شکل‌گرفته در بستر جغرافیای وطن، جزئی از وطن و وسیلۀ انتقال حافظۀ جمعی است.
3. رویکرد فرهنگ‌محور (دومین پیوند): فرهنگ شامل آداب، رسوم، ارزش‌ها، نمادها و سبک زندگی که محصول زیستِ جمعی در جغرافیای وطن و جزئی از آن است.
4. رویکرد حافظه‌محور (سومین پیوند): حافظۀ تاریخی مشترک شامل رخدادهای شادی‌بخش و رنج‌آورِ رقم‌خورده در یک سرزمین، بر پایۀ همان جغرافیا شکل گرفته و ماندگار می‌شود.
5. رویکرد سیاسی-حقوقی (چارچوب حاکمیت): وطن به‌مثابه قلمرو حاکمیت سیاسی و چارچوب حقوق شهروندی شامل نظم، قانون و مسئولیت‌های جمعی در برابر یک سرزمین مشخص است.

وطن‌دوستی

وطن‌دوستی به‌معنای پیوند عاطفی و مسئولیت‌پذیری فرد نسبت به سرزمین، فرهنگ، زبان و ارزش‌های مشترک است. این مفهوم در ادبیات فارسی از طریق ستایش سرزمین و بیان دلتنگی بازتاب یافته و زبان فارسی به‌عنوان مهم‌ترین ابزار حفظ حافظۀ تاریخی و هویتی ایرانیان شناخته می‌شود. عواملی مانند دوران رشد، پیشینۀ خانوادگی، سنت‌ها و تجربۀ مهاجرت در شکل‌گیری این تعلق عاطفی نقش دارند. در منابع دینی نیز به احترام به سرزمین، دفاع از آن و منع اخراج مردم از دیار آنها تأکید شده است. همچنین میان وطن‌دوستی به‌عنوان یک احساس طبیعی با ناسیونالیسم افراطی که رویکردی برتری‌طلب و حذف‌کننده دارد، تمایز قائل می‌شوند.

جهان‌وطن‌گرایی

جهان‌وطن‌گرایی، دیدگاهی است که انسان را در درجۀ نخست شهروند جهان دانسته و پیوندهای ملی را در برابر همبستگی جهانی انسان‌ها در مرتبه‌ای فروتر قرار می‌دهد. این واژه از ریشۀ یونانی Kosmoplites به‌معنای «شهروند جهانی» گرفته شده است.

انواع جهان‌وطن‌گرایی

1. جهان‌وطن‌گرایی اخلاقی: همۀ انسان‌ها بدون توجه به ملیت، فرهنگ یا مذهب، از ارزش اخلاقی برابر برخوردار بوده و مسئولیت‌های اخلاقی انسان محدود به مرزهای ملی نیست.
2. جهان‌وطن‌گرایی سیاسی: بر تشکیل نهادهای فراملی مانند دولت جهانی، سیستم فدرال جهانی یا نهادهای بین‌المللی محدود تأکید دارد.
3. جهان‌وطن‌گرایی فرهنگی: تنوع فرهنگی را ترویج کرده، اختلاط چندفرهنگی را پسندیده و ناسیونالیسم افراطی را رد می‌کند.
4. جهان‌وطن‌گرایی اقتصادی: بر اقتصاد بازار آزاد، تجارت جهانی و کاهش دخالت‌های سیاسی در اقتصاد تأکید دارد.

نسبت جهان‌وطن‌گرایی با وطن

برخی طرفداران جهان‌وطن‌گرایی، جهانی‌شدن را در تقابل با وطن‌دوستی می‌دانند اما در نقد این دیدگاه گفته شده است که جهانی‌شدن به‌معنای نفی تعلق ملی نیست؛ این فرایند بیشتر جنبه‌های اقتصادی داشته و تجربۀ جوامع پیشرو نشان می‌دهد که حس وطن‌دوستی در آنها پابرجاست. همچنین مهاجرت نخبگان نیز به‌معنای گسست از هویت ملی نبوده و به‌صورت معمول با حفظ پیوند عاطفی و فرهنگی با وطن همراه است.

جهان‌وطن‌گرایی در نگاه اسلامی

در دیدگاه اسلامی، خطاب قرآن به انسان‌ها خطابی جهان‌شمول است مانند «هذا بیان للناس»، «هذا بلاغ للناس» و «هذا بصائر للناس». پیامبر اسلام نیز به‌عنوان «رحمت للعالمین» معرفی شده است. بر این اساس، اسلام مرزهای قومیت، نژاد و ملیت را درنوردیده و تمامی انسان‌ها را به اتحاد فراخوانده است. امام خمینی نیز هدف نهایی از استقرار حکومت اسلامی در ایران را فراتر از تغییر حکومت در ایران خوانده و آن را زمینه‌ساز حکومت جهانی حضرت مهدی دانسته است.

تمایز جهان‌وطن‌گرایی از ناسیونالیسم

ناسیونالیسم برخلاف جهان‌وطن‌گرایی، بر دوگانۀ «خودی» و «بیگانه» تأکید داشته و مرزهای ملی را از نظر اخلاقی و سیاسی معتبر می‌داند. در نقد ناسیونالیسم گفته شده که این دیدگاه به «خودبرتربینی ملی» یا «قوم‌مداری» می‌انجامد.

وطن در فقه اسلامی

در فقه اسلامی، وطن در احکام نماز و روزه نقش داشته و به محل اقامت فرد اشاره می‌کند. مهم‌ترین انواع آن عبارت‌اند از:

1. وطن اصلی: محل تولد یا رشد اولیه فرد؛
2. وطن عرفی: محل انتخاب‌شده برای زندگی دائمی؛
3. وطن شرعی: محل تولد یا اقامت همراه با شرایط خاص؛
4. وطن حُکمی: محل اقامت طولانی بدون قصد دائمی.

تصویرسازی از وطن در هنر

در بازنمایی‌های هنری و رسانه‌ای، «وطن» اغلب به‌عنوان مفهومی فراتر از مرزهای جغرافیایی بازنمایی شده و ابعادی عاطفی، فرهنگی و هویتی پیدا می‌کند. این مفهوم در بسترهای مختلف، به‌ویژه در شرایط بحرانی مانند جنگ، از طریق روایت‌های تصویری، مستندها و هنرهای شهری بازتولید می‌شود. تصویرسازی از وطن در این زمینه‌ها اغلب با تأکید بر عناصر مشترک جمعی همچون حافظه، سوگ، مقاومت و همبستگی شکل گرفته و رسانه‌ها نقش مهمی در تثبیت و انتقال این معانی ایفا می‌کنند. در چنین آثاری، فضاهای شهری، چهره‌ها و نمادهای بصری به ابزارهایی برای بازنمایی تجربهٔ زیستهٔ مردم و تقویت حس تعلق به وطن تبدیل می‌شوند.

تصویرسازی از وطن در شعر

در شعر فارسی، وطن همواره یکی از دغدغه‌های ذهنی شاعران بوده است. این مفهوم در هر دوره، بسته به شرایط اجتماعی، سیاسی و جهان‌بینی شاعران، جلوه‌های متنوعی یافته است. برای مثال، در دورهٔ مشروطه، تحت تأثیر اندیشه‌های اروپایی و پیدایش مفاهیم «هویت» و «فردیت»، وطن به پربسامدترین مضمون شعری تبدیل شد. در دورهٔ معاصر نیز دوران پادشاهی پهلوی اول و دوم، به‌دلیل استبداد و خفقان حاکم، شاعران برای بیان انتقادات خود به نماد پناه برده و مفهوم وطن در شعر ظاهری کمرنگ‌تر یافت اما همچنان با جلوه‌های متفاوت در آثار شاعران حضور داشت. از مشهورترین اشعار دربارهٔ وطن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

دوباره می‌سازمت وطن

از شاخص‌ترین نمونه‌های شعر معاصر دربارهٔ «وطن» می‌توان به سرودهٔ «دوباره می‌سازمت وطن» اثر سیمین بهبانی اشاره کرد که در آن به مفهوم بازسازی وطن با وجود فرسودگی و سختی‌ها، به عنوان یک ارادهٔ جمعی اشاره دارد:

دوباره می‌سازمت وطن

اگرچه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می‌زنم

اگرچه با استخوان خویش.

از خون جوانان وطن لاله دمیده

مشهورترین تصنیف از شاعر و آهنگساز دورهٔ مشروطه، عارف قزوینی است که در پیوند با نخستین قربانیان جنبش مشروطه‌خواهی و به یادبود آنها سروده شده است. این اثر که با نام‌های «راز دل» و «هنگام می» نیز شناخته می‌شود، در دورهٔ دوم مجلس شورای ملی تهران ساخته شد و مضمون آن برگرفته از اسطورهٔ روییدن لاله از خون سیاوش در شاهنامه است؛ اسطوره‌ای که در اینجا نماد فداکاری جوانان میهن در راه آزادی می‌شود. این اثر به دلیل مضمون وطن‌پرستانه و انتقادی، در دوره‌های مختلف سیاسی ایران، از مشروطه تا اعتراضات معاصر، مورد توجه قرار گرفته و نمادی از مقاومت و فداکاری است.

از خون جوانان وطن لاله دمیده

از ماتم سرو قدشان سرو خمیده

در سایهٔ گل، بلبل ازین غصه خزیده

گل نیز چو من در غمشان جامه دریده

ایران، ای سرای امید

از مشهورترین تصنیف‌های ملی- میهنی، با شعر هوشنگ ابتهاج و صدای محمدرضا شجریان بوده که نخستین‌بار شب پیروزی انقلاب اسلامی از رادیو پخش شد.

ایران ای سرای امید

بر بامت سپیده دمید

بنگر کزین رهِ پرخون

خورشیدی خجسته رسید

تصویرسازی از وطن در تلویزیون و سینمای ایران

سینمای ایران وطن را نه فقط جغرافیای صرف بلکه مفهومی پیوندخورده با ایثار، مقاومت و هویت ملی بازنمایی کرده است.

1. گفتمان وطن تاریخی: در سال‌های 1340-1357ش، آثاری مانند «سیاوش در تخت جمشید»، وطن را میراثی تاریخی در برابر «دیگری اسطوره‌ای» یا تهاجم بیگانه نمایش می‌دهند.
2. گفتمان وطن مقدس: در سال‌های 1360-1370ش، فیلم‌هایی چون «دلیران تنگستان» و «کوچک جنگلی» مقاومت محلی را به جنبش ملی- مذهبی پیوند می‌زنند. در فیلم‌هایی همچون «آژانس شیشه‌ای» نیز وطن در پیکر رزمنده‌ای مجروح و فراموش‌شده تجسم‌یافته است.
3. گفتمان وطن فرامرزی: در سال‌های 1380-1390ش، مجموعۀ تلویزیونی «در چشم باد» و فیلم «به وقت شام» وطن را فراتر از مرزهای سیاسی و در چارچوب «مقاومت منطقه‌ای» تعریف می‌کنند.
4. وطن در سینمای اجتماعی: سینمای اجتماعی ایران نیز در سال‌های اخیر، با فیلم‌هایی مانند «گیلانه» (مادر به مثابه وطن) و «جدایی نادر از سیمین» (مهاجرت به‌مثابه گسست از ریشه) به بازنمایی وطن پرداخته است.

بازتاب رویکردهای نظری دربارهٔ وطن در آثار ادبی

در شاهنامه، وطن به‌معنای سرزمین ایران و موضوع دفاع از آن در برابر بیگانگان بارها مطرح شده است. در ادبیات غنایی و اقلیمی، وطن به‌عنوان زادگاه و محل خاطرات شخصی بازنمایی شده و عناصری مانند طبیعت، آب‌وهوا و دوستان در آن مورد توجه قرار می‌گیرد. در ادبیات مهاجرت، نویسنده در غیاب سرزمین مادری، وطن را در زبان و تخیل خود بازمی‌سازد و زبان به قلمرو تازه‌ای از معنا تبدیل می‌شود.

پانویس

منابع

• قرآن کریم.
• «آیا وطن دوستی ارزش است؟»، خبرگزاری تبیان، تاریخ بارگذاری: 18 دی 1389ش.
• اشرف، احمد، مفاهیم و نظریه‌ها: هویت ایرانی به سه روایت، در هویت ایرانی از دوران باستان تا پایان پهلوی، به‌ترجمۀ حمید احمدی، تهران، نی، 1395ش.
• «ایستادن در کنار وطن، فارغ از مرز میان من و ما»، خبرگزاری جمهوری اسلامی، تاریخ درج مطلب: 10 فروردین 1405ش.
• بشیریه، حسین، عقل در سیاست، سی پنج گفتار در فلسفه، جامعه‌شناسی و توسعۀ سیاسی، تهران، نگاه معاصر، 1382ش.
• «تا آخرین قطرۀ خون‌مان سرباز وطن هستیم»، خبرگزاری جام جم، تاریخ بارگذاری: 21 فروردین 1405ش.
• «ترانه‌ای به وسعت تاریخ معاصر ایران»، خبرگزاری عصر ایران، تاریخ بارگذاری: 3 تیر 1404ش.
• «تصنیف از خون جوانان وطن لاله دمیده به چه مناسبتی سروده شد؟»، خبرگزاری دانشجو، تاریخ بارگذاری: 10 شهریور 1393ش.
• «تفاوت بین مهین/ وطن/ کشور چیست؟»، وب‌سایت ویرگول، تاریخ بازدید: 24 فروردین 1405ش.
• «تلقی قدما از وطن »، وب‌سایت دائره‌المعارف بزرگ اسلامی»، تاریخ بازدید: 24 فروردین 1405ش.
• چمنی، پرستو، «وطن نه خاک که جان ماست؛ هر قطره خون پیمان بقاست»، خبرگزاری فارس، تاریخ بارگذاری: 19 فروردین 1405ش.
• «دفاع از وطن در آموزۀ اخلاقی ایرانیان»، خبرگزاری بین‌المللی قرآن، تاریخ درج مطلب: 6 تیر 1404ش.
• «دوباره می‌سازمت وطن!»، خبرگزاری تبیان، تاریخ بارگذاری: 19 بهمن 1392ش.
• دهخدا، علی‌اکبر، لغتنامه، وب‌سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۲۵ آبان ۱۴۰۲ش.
• «روایت عشق به وطن، به دور از شعارزدگی»، خبرگزاری اطلاعات، تاریخ بارگذاری: 12 مرداد 1404ش.
• روزخوش، مهدی و خالقی دامغانی، احمد، «برآمدن مفهوم جدید وطن در ایران عصر تجدد (قرن نوزدهم میلادی)»، پژوهش سیاست نظری، 1403ش.
• «ریشۀ وطن»، وب‌سایت الکتاب، تاریخ بازدید: 24 فروردین 1405ش.
• «سینمای ایران چگونه از مفهوم وطن حراست کرد؟»، خبرگزاری تسنیم، تاریخ بارگذاری: 10 فروردین 1405ش.
• شفیعی کدکنی، محمدرضا، صور خیال در شعر فارسی، تهران، نیل، 1350ش.
• کاشانی ثابت، فیروزه، افسانه‌های مرزی 1946-1804، به‌ترجمۀ کامران کلانکی، تهران، کتابسرا، 1389ش.
• گریباوی، حسین، «در جست‌وجوی معنای وطن؛ خوانشی فرانکلی از روان ملت ایران در جنگ»، وب‌سایت سیویلیکا، تاریخ درج مطلب: 27 اسفند 1404ش.
• «قصۀ آن آبگیر است ای عنود»، وب‌سایت مثنوی، تاریخ بازدید: 24 فروردین 1405ش.
• محمدی فشارکی، محسن و دیگران، «مفهوم وطن در شعر منتخب شعرای معاصر»، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، دانشگاه اصفهان، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، پایان نامۀ کارشناسی ارشد، 1392ش.
• مرادی غیاث‌آبادی، رضا، «میهن/ وطن چیست؟ بررسی یک مفهوم کهن»، وب‌سایت پژوهش‌های ایرانی، تاریخ درج مطلب: ۲۵ می ۲۰۱۲م.
• «نام جاوید وطن به تصویر کشیده شد»، خبرگزاری مهر، تاریخ بارگذاری: 31 تیر 1404ش.
• «نفی وطن با دستاویز جهانی شدن»، خبرگزاری دفاع مقدس، تاریخ بارگذاری: 14 شهریور 1396ش.
• «نوستالژی‌هایی برای وطن»، خبرگزاری خبرآنلاین، تاریخ بارگذاری: 7 فروردین 1405ش.
• «وطن به‌مثابه جغرافیای پیوند »، وب‌سایت دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، تاریخ بارگذاری: 23 تیر 1404ش.
• «وطن در زبان‌های مختلف»، وب‌سایت in different languages، تاریخ بازدید: 24 فروردین 1405ش.
• «وطن‌دوستی در شعر و ادب فارسی؛ مفهومی ریشه‌دار در هویت ایرانی»، وب‌سایت مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، تاریخ بارگذاری: 17 فروردین 1405ش.
• «وطن محور وحدت و شرط بقای همه آرمان‌هاست/ دفاع از وطن اولویتی از همه اختلافات است»، خبرگزاری آنا، تاریخ درج مطلب: 25 اسفند 1404ش.
• «هویت ایرانی و وطن دوستی»، دبیرخانۀ شورای عالی امور ایرانیان خارج از کشور، تاریخ بازدید: 25 فروردین 1405ش.