آیت‌الکرسی

آیت‌الکرسی، آیهٔ ۲۵۵ از سورهٔ بقره در قرآن.

آیت‌الکرسی بر بیان آموزه‌های توحیدی همچون اسامی و صفات الهی استوار شده است. به حیات ازلی و ابدی، قدرت نامحدود و وسعت علم الهی می‌پردازد. این آیه به دلیل وجود جمله «وَسِعَ کُرسِیُّهُ السَّمواتِ و الارضَ» در آن به‌ «آيةالكرسى‌» شهرت دارد. کُرسی از دیدگاه مفسران، تعبیری کنایی از قدرت یا علم خدا است. تعبیر سید آیات قرآن و معرفی به عنوان برترین آیه بر اهمیت این آیه اشاره داشته و احادیث بر خواندن آن در حالات مختف سفارش کرده‌اند. باور مردم بر ویژگی حفاظت‌بخشی این آیه باعث شده تا آن را بر سر‌در خانه‌ها نصب کنند و بر خواندن آن در هنگام حاجت و احساس خطر مداومت ورزند. هنرمندان نیز با خلق آثار هنری در کاشی‌کاری‌های اماکن مذهبی و تولید انواع تابلوها بر اهمیت این آیه تأکید دارند. برخی آیات ۲۵۶ و ۲۵۷ را هم جزو آیت‌الکرسی شمرده‌اند.

معرفی

آیت‌الکرسی نام آیهٔ ۲۵۵ از سورهٔ بقره در قرآن است. دلیل این نام‌گذاری، کاربرد واژهٔ «کُرسی» در متن آیه است و بر پایهٔ روایات، استفاده از این عنوان در زمان پیامبر اسلام رواج داشته است.

برخی مفسران به دلیل پیوستگی مفهومی، آیات ۲۵۶ و ۲۵۷ را نیز ضمیمهٔ آیت‌الکرسی می‌دانند، اما منابع کهن این بسط را تأیید نمی‌کنند. دلایلی نظیر انحصار واژهٔ «کرسی» در آیهٔ ۲۵۵، روایات ناظر بر تعداد دقیق کلمات (۵۰ کلمه) و حروف (۱۷۰ حرف) این آیه، و روایتی از امام علی که آغاز و انجام آن را به روشنی مشخص می‌کند، نشان می‌دهد که آیت‌الکرسی تنها محدود به همان آیهٔ ۲۵۵ است.

متن و ترجمه آیت‌الکرسی

اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَ لاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَ لاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ وَ لاَ یَۆُودُهُ حِفْظُهُمَا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ.

ترجمه: خداست که معبودى جز او نیست؛ زنده و برپادارنده است؛ نه خوابى سبک او را فرو مى‌گیرد و نه خوابى گران؛ آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است، از آنِ اوست. کیست آن کس که جز به اذن او در پیشگاهش شفاعت کند؟ آنچه در پیش روى آنان و آنچه در پشت سرشان است مى‌داند. و به چیزى از علم او، جز به آنچه بخواهد، احاطه نمى‌یابند. کرسى او آسمان ها و زمین را در بر گرفته، و نگهدارى آنها بر او دشوار نیست، و اوست والاى بزرگ.

اهمیت و جایگاه

احادیث فراوانی در فضیلت این آیه در منابع روایی شیعه و اهل‌سنت نقل شده است. محتوای آیت‌الکرسی را نشانه‌ای روشن بر حفظ و قیومیت خداوند شمرده‌اند. از همین‌رو گفته‌اند هر کس آن را بخواند از هرگونه بدی و آسیب در امان می‌ماند. هدف اصلی آیت‌الکرسی را معرفی معبود واقعی و شایستهٔ پرستش به مردم دانسته‌اند. باور به آموزه‌های این آیه در آنها اعتقاد یکتاپرستی را تقویت کرده و از شرک و بندگی‌های باطل آزاد می‌کند. در تفسیر عیاشی از امام صادق نقل شده که ابوذر از پیامبر دربارهٔ برترین آیهٔ نازل‌شده پرسید و پیامبر آیت‌الکرسی را معرفی کرد. طبق بعضی روایات نیز اسم اعظم الهی در همین آیه نهفته است.

خواندن آیت‌الکرسی در متن برخی از نمازهای مستحبی مانند نماز شب اول قبر هم سفارش شده است. در روایتی از امام صادق نقل شده است که هر کس این آیه را یک بار تلاوت کند،‌ خداوند هزار مورد از بلایای دنیا را که راحت‌ترین آن فقر است و هزار مورد از سختی‌های آخرت را که آسان‌ترین آن عذاب قبر است، برطرف می‌کند. بنا‌بر روایتی از امام علی، اگر کسی هنگامی که ناراحتی چشم دارد آیت‌الکرسی را بخواند و در دل و نیتش این باشد که بهبود می‌یابد ان شاء الله عافیت نصیبش می‌شود.

محتوای آیه

محتوای آیت‌الکرسی متکی بر بیان مفاهیم توحیدی است. آیه‌ در مجموع شانزده بار از خداوند سخن گفته و گفته شده در هیچ آیه‌ای از قرآن، نام خدا تا این اندازه لحاظ نشده است. این آیه «سید آیات قرآن» لقب گرفته است. با توجه به گرایش فطری انسان‌ها به یگانگی خداوند، آیه هرگونه شرک و پرستش معبودهای دروغین را نفی می‌کند و از حیات بی‌پایان، ازلی و ابدی او سخن می‌گوید. همچنین خستگی، چرت و خواب را از ذات الهی دور می‌داند و مالکیت مطلق خداوند بر آسمان‌ها و زمین و آنچه در آن‌هاست را بیان می‌کند. افزون بر اینکه شفاعت را تنها با اذن خداوند مجاز می‌داند و خاطرنشان می‌سازد که نگهبانی و تدبیر آسمان‌ها و زمین او را به رنج و زحمت نمی‌افکند.

مفهوم کرسی

واژهٔ کرسی در لغت به معنای پایه، اساس و تخت کوتاه است. در تفاسیر قرآنی، مفسران عموماً سه مفهوم اصلی برای این واژه در نظر گرفته‌اند (که گاه هر سه مورد تأیید قرار گرفته است):

• قلمرو حاکمیت و قدرت مطلق الهی بر آسمان‌ها و زمین؛
• استعاره‌ای از احاطهٔ علمی خداوند بر هستی (مستند به روایاتی از امام جعفر صادق)؛
• مخلوقی کیهانی با ابعادی بسیار فراتر از آسمان‌ها و زمین، به‌گونه‌ای که در روایات، نسبت کیهان به کرسی همچون حلقه‌ای در یک بیابان توصیف شده است.

در متون حدیثی، مفهوم کرسی گاه با «عرش» یکسان پنداشته شده و در مواردی دیگر، هر دو واژه نمادی از گسترهٔ علم الهی معرفی شده‌اند. با این حال، به گزارش محمدباقر مجلسی، بر اساس دیدگاه غالب در میان دانشمندان و محدثان متقدم،

زمین در میان آسمان‌های هفت‌گانه، آسمان‌ها در احاطهٔ کرسی، و کرسی در درون عرش قرار می‌گیرد. بر این اساس، کرسی معادل «فلک ثوابت» (آخرین فلک سیاره‌ای و جایگاه ستارگان ثابت) و عرش معادل «فلک اطلس» (بیرونی‌ترین فلک و محرک نخستینِ سایر افلاک) انگاشته می‌شد. در این دیدگاه، دلیل توصیف عرش به عظمت نیز همین احاطهٔ کامل آن بر هستی بیان شده است.

در فرهنگ عمومی

بر پایه باورهای رایج و برخی روایات، برای حفاظت خانه از جنیان، شیاطین و نیروهای منفی مانند طلسم و چشم زخم، آیت‌الکرسی را بر دیوار و نزدیک سقف می‌نویسند. افزون بر این در هنگام درخواست حاجت‌روایی و پیش از خواب هم این آیه خوانده می شود. آیت‌الکرسی در هنر ایرانیان گاه بر اشیای کاربردی زندگی روزمره چون سفال، پارچه، فلز، پیراهن و قالیچه نقش می‌بست. این حضور، بیانگر باور به نیروی حفاظت‌بخش آیه بود؛ گاهی برای پاسداری از خودِ اثر در مانند قاب آینه یا قالیچه و زمانی برای صیانت از محتوای درون آن، چنان‌که بر جعبه‌های قرآن یا کتیبه‌های کاشی مساجد، امامزاده‌ها و مدارس نگاشته می‌شد. در چنین آثاری، دور نگه داشتن انسان از بلا، اندوه و غم نیز ار اهداف اصلی هنرمند به‌شمار می‌رفت. ایرانیان در ساخت خانه‌ها آیت‌الکرسی را بر سردر ورودی آن نصب می‌کنند. خواندن این آیه هنگام بیرون‌رفتن و برای برآورده‌شدن حاجت سفارش شده و این اقدام شاید در راستای عمل به همین حدیث باشد.

بزرگترین تابلوی هنری آیت‌الکرسی‌ جهان در ابعاد ۲/۲۰ در ۱/۶۰ متر در البرز ساخته شده و به حرم امام علی اهدا گردید. طراحی آن هشت ماه و اجرای آن بیش از شش ماه طول کشیده و همه مراحل به‌صورت دستی انجام شده است. زمینه تابلو از جیر، حروف از برنز صیقل‌خورده و قاب آن از چوب منقوش به گل‌های زیبا است.

پانویس

منابع

• قرآن کریم.
• إبن‌منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق
• جمعی از نویسندگان، فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، بی‌تا.
• جوادی آملی، عبدالله، تفسیر تسنیم، ج۱۲، قم، مرکز نشر اسراء، چاپ دوم، ۱۳۸۸ش.
• حسینی طهرانی، سید محمدحسین، مطلع انوار، تهران، مکتب وحی، چاپ دوم، ۱۴۳۴ق.
• «خواص اعجازآمیز آیت الکرسی در حل مشکلات زندگی»، سایت حرز رضوی، تاریخ بازدید: ۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ش.
• «ساخت بزرگترین تابلوی آیت‌الکرسی جهان در البرز»، خبرگزاری ایکنا، تاریخ درج مطلب: ۱۳ بهمن ۱۳۹۳ش، تاریخ بازدید: ۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ش.
• ساریخانی، مجید و حسن هاشمی زرج‌آباد، «پژوهشی تحلیلی بر کتیبه‌نگاری آیة‌الکرسی در آثار هنری ایرانیان»، در فصلنامه نگارینه هنر اسلامی، شماره ۳، پاییز ۱۳۹۳ش.
• شرتونی، سعید، أقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد، بی‌جا، بی‌نا، بی‌تا.
• شيخ صدوق، محمد بن علی، الخصال، تصحیح: علی‌اکبر غفاری، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۳۶۲ش.
• صادقی، سعید، «آیات قرآن، زینت‌بخش سر‌در خانه‌های ایرانیان»، خبرگزاری ایکنا، تاریخ درج مطلب: ۲۳ شهریور ۱۳۹۷ش، تاریخ بازدید: ۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ش.
• عیاشی، محمد بن مسعود، التفسیر، تهران، المطبعة العلمیه، چاپ اول، ۱۳۸۰ق.
• فلسفی، محمدتقی، آیت الکرسی پیام آسمانی توحید، تهران، نشر معارف اسلامی، چاپ دوم، ۱۳۵۱ش.
• فولادوند، محمدمهدى‌، ترجمه قرآن، تهران، دفتر مطالعات تاريخ و معارف اسلامى‌، چاپ دوم، ۱۴۱۸ق.
• مجلسی، محمدباقر، لوامع صاحبقرانی، قم، مؤسسه اسماعیلیان، ۱۴۱۴ق.
• مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، بی‌جا، بی‌نا، بی‌تا.
• موسوی، سید علی، «تحقیق پیرامون افلاک»، وب‌سایت استاد موسوی، تاریخ درج مطلب: ۲۸ خرداد ۱۳۹۵ش، تاریخ بازدید: ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ش.