احساس امنیت

احساس امنیت؛ آرامش ذهنی و اطمینان خاطر شهروندان به مصونیتِ حقوق، دارایی و حیات در برابر تهدیدات احتمالی.

احساس امنیت

احساس امنیت اطمینان خاطر و آرامش روانی شهروندان در برابر تهدیدات احتمالی
پادکست مقاله | 🡇 noicon
عنوان اصلی	احساس امنیت
شاخه علمی	روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، مطالعات امنیت، علوم رفتاری
نوع مفهوم	مفهوم روانی–اجتماعی
معنای اصطلاحی	باور و اطمینان خاطر افراد نسبت به مصونیت جانی، مالی، روانی و اجتماعی در برابر تهدیدات احتمالی
حوزه کاربرد	روان‌شناسی، سیاست‌گذاری اجتماعی، مطالعات امنیت، برنامه‌ریزی شهری، رسانه و ارتباطات
مرتبط با	امنیت عینی، امنیت ذهنی، تاب‌آوری، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، نظم اجتماعی
اهمیت	زیربنای سلامت روان، انسجام اجتماعی، ثبات اقتصادی و اعتماد شهروندی

احساس امنیت، باور و اطمینان خاطر افراد به مصونیت در برابر تهدیدات جانی، مالی و روانی است که لزوماً با امنیت فیزیکی یکسان نیست. این احساس چندبُعدی، متأثر از عوامل فردی مانند تاب‌آوری، نهادی مثل عملکرد خانواده، پلیس و دستگاه قضا و محیطی مانند ثبات اقتصادی و اجتماعی شکل می‌گیرد. در مقابل، بحران‌های اقتصادی، ناپایداری‌های اجتماعی و تهدیدات فضای مجازی از مهم‌ترین موانع تحقق و پایداری احساس امنیت در جامعه شمرده شده است.

مفهوم‌شناسی

احساس امنیت، حالتی عاطفی و روانی است که از اطمینان خاطر شهروندان به مصونیت حقوق، دارایی و حیات در برابر تهدیدات احتمالی برمی‌آید. این مفهوم در هرم سلسله‌مراتب نیازهای مزلو، جایگاهی بنیادین داشته و بلافاصله پس از نیازهای فیزیولوژیک قرار می‌گیرد که بر لزوم حفظ تمامیت جسمی و روانی دلالت دارد.

ابعاد امنیت

امنیت در مطالعات تخصصی به سه سطح تقسیم شده است:

• امنیت عینی که ناظر بر فقدان ملموس تهدیدات در محیط است؛
• امنیت ذهنی که به ارزیابی و باور افراد از میزان مصونیت خود اطلاق می‌شود؛
• احساس امنیت که لایه‌ای عاطفی است و لزوماً با محاسبات ذهنی یا واقعیات عینی انطباق ندارد.

بر همین اساس، ممکن است با وجود برقراری امنیت عینی، عواملی همچون بازنمایی‌های رسانه‌ای منجر به بروز احساس ناامنی شوند یا برعکس، در شرایط تهدید واقعی، افراد به‌دلیل فقدان آگاهی، از اطمینان خاطر و احساس امنیت برخوردار باشند. تقابل میان واقعیت‌های محیطی و ادراک کنشگران، احساس امنیت را در پیوستاری میان دو وضعیت واقعی و کاذب قرار می‌دهد.

رویکردها دربارهٔ احساس امنیت

1. منظر روان‌شناختی (نیازهای درونی): این رویکرد امنیت را حالتی فردی می‌داند که از تأمین شش نیاز بنیادین شامل بقا، پیوندجویی، پیشرفت، قدرت، آزادی و تفریح، نشئت می‌گیرد. در این نگاه، احساس امنیت روانی تابعی از کیفیت تعاملات بین‌فردی است؛ به‌گونه‌ای که احترام به استقلال و گفت‌وگو مایهٔ تقویت آن و کنترل بیرونی یا رفتارهای پرخاشگرانه موجب تضعیف آن می‌شود.
2. منظر جامعه‌شناختی (امنیت وجودی): این رویکرد بر درک نظم، استمرار و توانایی معنا بخشیدن به زندگی تأکید دارد. بحران‌های مداوم و ناآرامی‌های اجتماعی منجر به بروز اضطراب جمعی شده و توانایی فرد در برنامه‌ریزی برای آینده را سلب می‌کنند. از این منظر، ثبات هویت ملی و زدودن دغدغه‌هایی نظیر خطر جنگ یا بی‌ثباتی اقتصادی، پیش‌شرط بازسازی احساس امنیت است.
3. رویکرد جمعیت‌شناختی: احساس امنیت را بر اساس ویژگی‌های ساختاری فرد مانند سن، جنسیت و توانمندی جسمی بررسی می‌کند. در این نگاه، احساس ناامنی زمانی رخ می‌دهد که فرد خود را در برابر محیط فاقد امکان دفاع مؤثر ببیند.
4. رویکرد تجربی- ارتباطی: بر این اصل استوار است که احساس امنیت محصول تجربه‌های ناامنی (مواجههٔ مستقیم با جرم) یا مطلع شدن از حوادث از طریق رسانه‌ها و شنیده‌ها است.
5. رویکرد بوم‌شناختی (اجتماعی): میان احساس فردی و متغیرهای زمینه‌ای مانند سطح شهرنشینی، میزان سرمایهٔ اجتماعی و نظم مدنی در محیط زندگی ارتباط برقرار می‌کند.

ابعاد احساس امنیت

• اقتصادی: این بعد شامل برقراری نظم در روابط تأمین نیازهای مادی (تولید، توزیع و درآمد) است؛ به‌گونه‌ای که شهروندان در تأمین معیشت خود احساس خطر نکنند. احساس امنیت اقتصادی، از شاخص‌های توسعه‌یافتگی و رفاه اجتماعی بوده و شفاف‌سازی، ایجاد فضای رقابتی و فضای باثبات از عوامل مؤثر بر آن است. علاوه بر رفاه، وجود یک پارادایم اقتصادی مشخص و افق روشن برای آینده از عوامل کلیدی ثبات این احساس است. نبود شفافیت و گسترش فعالیت‌های واسطه‌گری، منجر به شکل‌گیری حس عدم قطعیت شده و برنامه‌ریزی‌های بلندمدت زندگی را مختل می‌کند.
• اجتماعی: باور و نگرش مثبت شهروندان مبنی بر مصونیت در برابر تهدیدات متوجه انسجام هویتی و تمامیت ارضی است. این بعد احساس امنیت، متأثر از عوامل فردی و نهادی متعددی ازجمله ویژگی‌های جمعیت‌شناختی شامل سن، جنسیت، قومیت، تحصیلات و درآمد، پایگاه اقتصادی-اجتماعی، شرایط سکونتگاهی، سطح اعتماد اجتماعی، میزان دین‌داری، حمایت‌های مدنی و ارزیابی عمومی از عملکرد نهادهای انتظامی است. در این میان، یافته‌های پژوهشی تأکید می‌کنند که تقویت هویت اجتماعی، معنویت و هوش فرهنگی با ارتقای همبستگی اجتماعی و توان سازگاری در تعاملات، به‌صورت مستقیم، منجر به کاهش احساس ناامنی و افزایش ثبات روانی در جامعه می‌شود.
• سیاسی: جهت‌گیری مثبت روانی نسبت به نبود تهدیدات علیه ثبات سیاسی، مشارکت و هویت ملی و نیز امنیت در برابر اقدامات سرکوبگرانه یا بی‌ثباتی‌های سیاسی است. این بعد با اعتماد به نهادهای حاکمیتی پیوند دارد.
• قضایی: بیانگر اطمینان شهروندان به محفوظ ماندن حقوق آنها و دادرسی عادلانه است.

عوامل تقویت‌کننده

تاب‌آوری و تغییر نگرش

تاب‌آوری به‌عنوان یکی از عوامل مهم در شکل‌گیری احساس امنیت، توانایی مواجهه مؤثر با فشارهای محیطی و بحران‌ها است. این ویژگی روانی با تقویت حس کنترل بر موقعیت، احساس ناامنی را به آرامش تبدیل کرده و بستری برای رشد فردی فراهم می‌کند. تقویت این مهارت از طریق پذیرش واقعیت‌های گریزناپذیر و تغییر نگرش نسبت به چالش‌ها (به عنوان فرصت‌های یادگیری) میسر است که به‌صورت مستقیم به حفظ احساس امنیت در شرایط دشوار می‌انجامد.

سبک زندگی

سبک زندگی افراد، به‌واسطهٔ بروز و نمایش در عرصه‌های اجتماعی، تأثیر مستقیمی بر کیفیت تعاملات در فضاهای عمومی و میزان احساس امنیت در جامعه دارد. سبک زندگی مخاطره‌آمیز دربرگیرندهٔ مجموعه‌ای از انتخاب‌های فردی مانند مصرف دخانیات، الکل، مواد مخدر و بی‌بندوباری جنسی است که متناسب با موقعیت‌های زیستی افراد شکل می‌گیرد. این انتخاب‌های مغایر با عرف و فرهنگ در جامعه، پیامدهای مستقیمی بر حیات اجتماعی افراد داشته و متغیر مهمی در کاهش یا تغییر سطح احساس امنیتِ تجربه‌شده در جامعه به‌شمار می‌رود.

حمایت‌های اجتماعی

وجود شبکه‌های حمایتی متشکل از خانواده، دوستان و همکاران، نقش کلیدی در کاهش ادراک تهدید دارد. گسترش تعاملات اجتماعی سازنده و تجربه‌های مثبت مشترک، زیرساخت‌های روانی احساس امنیت را در فرد و جامعه مستحکم می‌کند.

دین‌داری و باورهای مذهبی

نقش دین در احساس امنیت از دو منظر قابل بررسی است؛

1. نخست از منظر آموزه‌های دینی که بر اساس متون وحیانی، یاد خدا را عامل اصلی آرامش، اطمینان قلب و تسکین اضطراب معرفی می‌کند، به‌گونه‌ای‌که روی‌گردانی از آن منشأ ناآرامی شمرده می‌شود.
2. دوم از منظر مطالعات جامعه‌شناختی که نشان می‌دهد تأثیر دین‌داری بر احساس امنیت، علاوه بر جنبه‌های درونی مانند توکل، به میزان هماهنگی ساختارهای اجتماعی با ارزش‌های مذهبی نیز وابسته است؛ به‌گونه‌ای که در صورت نبود ساختارهای مساعد (مانند حاشیهٔ شهرها)، افراد پایبند به اصول شرعی ممکن است به‌دلیل حساسیت‌های هنجاری، بیش از دیگران نسبت به ناهنجاری‌های پیرامونی احساس ناامنی کنند.

احساس امنیت در گروه‌های خاص

• سالمندان: احساس امنیت در سالمندان پیوند استواری با سلامت روان و حمایت‌های محیطی دارد. اضطراب، تنهایی و ترس از دست‌دادن استقلال، از عوامل اصلی تهدیدکنندهٔ امنیت در این گروه است. برای ارتقای احساس امنیت در سالمندان، مؤلفه‌هایی نظیر تعاملات اجتماعی معنادار، حفظ استقلال در انجام امور شخصی و داشتن برنامهٔ منظم و پیش‌بینی‌پذیر در زندگی روزمره ضرورت دارد. همچنین رعایت کرامت انسانی، گوش‌دادن فعال به نگرانی‌ها و ایجاد محیطی عاری از تبعیض سنی، زیربنای احساس امنیت آنها را تشکیل می‌دهد. متغیرهای جمعیت‌شناختی نظیر سن، وضعیت زناشویی و سطح توسعه‌یافتگی مناطق شهری نیز بر میزان اطمینان‌خاطر این گروه تأثیرگذار است.
• کودکان: احساس امنیت در کودکان به‌معنای حفاظت در برابر تهدیدات جسمی و برخورداری از حمایت عاطفی مستمر است. این احساس که پیش‌شرط رشد روانی و اجتماعی به‌شمار می‌رود، از طریق رفتارهایی نظیر ابراز عشق، توجه به نیازهای عاطفی و ایجاد ثبات در محیط زندگی تقویت می‌شود. در مقابل، بی‌توجهی والدین، مواجهه با مشکلات مالی خانواده و خشونت‌های محیطی، منجر به شکل‌گیری ناامنی عمیق در کودک می‌شود. در شرایط بحرانی، ابزارهایی مانند قصه‌گویی با ارائهٔ الگوهای مثبت و نمایش حل‌شدنی بودن مشکلات، به بازسازی امنیت ذهنی کودکان کمک می‌کنند.
• زنان: احساس امنیت در زنان تحت تأثیر متغیرهای فردی و ساختاری متعددی است. در محیط خانواده، این احساس بر پایهٔ حمایت عاطفی همسر و امنیت از آسیب‌های جسمی استوار است. برای زنان سرپرست خانوار، فقر مالی، بیکاری و فقدان حمایت‌های اجتماعی قوی‌ترین عوامل تهدیدکننده به‌شمار می‌روند. همچنین در فضای مجازی، آزار آنلاین و رفتارهای هنجارشکنانه، احساس امنیت زنان را به‌طور نامتناسبی کاهش می‌دهد. عزت‌نفس و سرمایهٔ فرهنگی مانند مهارت‌ها و تحصیلات از ابزارهای درونی زنان برای مدیریت ترس و ارتقای احساس نظم در زندگی محسوب می‌شوند.
• فعالان اقتصادی و سرمایه‌گذاران: برای این گروه، احساس امنیت به‌معنای پیش‌بینی‌پذیری آینده و ثبات در محیط اقتصاد کلان است. ثبات در قوانین و مقررات، شفافیت اداری، تضمین حقوق مالکیت و کنترل تورم، از الزامات اصلی جذب سرمایه‌گذاری است. در مقابل، تصمیمات خلق‌الساعه و مداخلات غیرمنطقی دولت در بازار، منجر به شکل‌گیری حس عدم قطعیت شده و با کاهش رغبت به سرمایه‌گذاری، موجب خروج سرمایه از بخش‌های مولد می‌شود.

نهادهای مؤثر در تأمین احساس امنیت

تحقق احساس امنیت محصول عملکرد هم‌افزای نهادهای اجتماعی و حاکمیتی در حوزه‌های مختلف زندگی اجتماعی است:

• خانواده: به‌عنوان بنیادی‌ترین کانون تأمین امنیت، وظیفهٔ تربیت، جامعه‌پذیری و حفظ سلامت روانی اعضا را بر عهده دارد. خانواده از طریق ایجاد محیطی سرشار از عشق، مدیریت عاطفی و تقسیم وظایف میان والدین، مبانی قدرت و اعتمادبه‌نفس را در فرزندان شکل داده و با آموزش مهارت‌های تعاملی و اخلاق‌مداری، بار روانی ناشی از ناتوانی‌ها یا بحران‌های اجتماعی را کاهش می‌دهد.
• مدرسه و نهادهای آموزشی: این کانون‌ها با ایجاد محیطی عاری از خشونت و آزار، مسئولیت نهادینه‌کردن احساس امنیت جمعی، تربیت حواس و تخیل، و آموزش مهارت‌های سازگاری در تعاملات اجتماعی را بر عهده دارند.
• شهروندان: احساس امنیت به سطح اعتماد متقابل شهروندان در حوزه‌های جانی، مالی و عقیدتی بستگی دارد. مطالعات اجتماعی نشان می‌دهد که در مواجهه با تهدیدات خارجی، ملی‌گرایی به‌صورت تاریخی عاملی تقویت‌کننده برای همبستگی ملی و پشتوانه‌ای برای احساس امنیت جمعی بوده است. با این حال، ناتوانی در مدیریت مسائل اقتصادی و حل‌نشدن چالش‌های اجتماعی می‌تواند جامعه را از حالت همبستگی به سمت دوقطبی شدن حرکت داده و از این طریق، احساس امنیت را کاهش دهد.
• پلیس: نقش پلیس بر محور پیشگیری هوشمند و تعامل اجتماعی استوار است. این نهاد از طریق تسریع در حضور در صحنه، برخورد قاطع با جرائم خشن و پیوند مأموریت‌های انتظامی با پیوست‌های رسانه‌ای، تلاش می‌کند اقدامات عملیاتی را به رضایتمندی عمومی و حسِ آسایش تبدیل کند؛ زیرا تحقق واقعی امنیت در گروی ادراک ملموسِ شهروندان از کارآمدی نظام انتظامی در صیانت از حقوق و آرامش جمعی است.
• قوهٔ قضائیه: از طریق پیگرد قانونی مخلان امنیت روانی و برخورد با شایعه‌پراکنی، از آرامش عمومی صیانت می‌کند.
• رسانه‌ها (صداوسیما): با مدیریت افکار عمومی و مقابله با یأس‌آفرینی، نقش مهمی در تقویت و ارتقای احساس امنیت جامعه ایفا می‌کنند.

پیامدهای کاهش احساس امنیت

کاهش سطح احساس امنیت، سلامت روان و همبستگی اجتماعی را با تهدید مواجه می‌کند. از منظر روان‌شناختی، این پدیده موجب افت سطح بهداشت روانی، افزایش تنش، اضطراب و بروز بیماری‌های روانی می‌شود. در بُعد اجتماعی نیز، به سلب اعتماد عمومی و ایجاد گسست در شبکهٔ روابط میان‌فردی می‌انجامد؛ فرایندی که در نتیجهٔ فقدان احساس امنیت، سبب کناره‌گیری افراد از عرصهٔ عمومی و سوق یافتن آن‌ها به سوی انزوا و تداوم زندگی در ترس می‌شود.

تهدیدات و موانع احساس امنیت

موانع و تهدیداتِ احساس امنیت در جوامع، ابعاد سایبری، روانی و اقتصادی متعددی را در بر می‌گیرد. احساس امنیت در شبکه‌های اجتماعی به‌معنای توانایی ادامهٔ فعالیت بدون مزاحمت و تهدید است. با وجود گسترش تبادلات مالی و ارتباطی، عواملی نظیر شایعه‌پراکنی، آزارهای آنلاین (به‌ویژه علیه زنان) و رفتارهای هنجارشکنانه، احساس امنیت کاربران را مختل می‌کنند. در سطح کلان، تهدیدات نرم و اقدامات سازمان‌یافتهٔ برون‌مرزی با هدف تخریب اعتماد عمومی، احساس امنیت در جامعه را هدف قرار می‌دهند. از منظر روان‌شناسی اجتماعی، بروز درماندگی آموخته‌شدهٔ جمعی به معنای باور عمومی به خارج از کنترل بودن رویدادها، با ایجاد بدبینی و حس بی‌قدرتی، رابطهٔ معکوسی با احساس امنیت دارد و عبور از آن نیازمند تقویت انگیزش و خودباوری ملی است.

علاوه بر این، متغیرهای اقتصادی شامل نوسانات ارزی، چالش‌های اشتغال و فشار بر زیرساخت‌ها، به بروز اضطراب در اجتماع منجر شده‌اند. کارشناسان معتقدند که دستیابی به احساس امنیت پایدار در کشورهایی ازجمله ایران، مستلزم پیوند میان ثبات اقتصادی و اقتدار نظامی، ترمیم پیوندهای اجتماعی و توسعهٔ مشارکت‌های عمومی است. در این دیدگاه، تجلی قدرت دفاعی و دیپلماتیک در تراز قدرت‌های جهانی، منجر به تقویت پِرِستیژ بین‌المللی و خودباوری ملی شده و به‌عنوان زیرساختی روانی برای عبور از یأس اجتماعی و تقویت احساس امنیت عمل می‌کند.

منابع

• قرآن کریم.
• «احساس امنیت روانی، مستلزم بهره‌مندی از ۶ نیاز درونی»، خبرگزاری دفاع مقدس، تاریخ درج مطلب: ۱۳ دی ۱۳۹۵ش.
• «اصل و اساس احساس امنیت چیست؟»، خبرگزاری عصر ایران، تاریخ درج مطلب: ۲۳ تیر ۱۴۰۴ش.
• افراسیابی، حسین و دیگران، «بررسی احساس امنیت در فضای عمومی با تأکید بر سبک زندگی مخاطره‌آمیز»، فصلنامه جامعه‌شناسی سبک زندگی، شماره اول، بهار ۱۳۹۴ش.
• «افق احساس امنیت در شرایط پساتوافق»، خبرگزاری تجارت فردا، تاریخ درج مطلب: ۱۷ اسفند ۱۳۹۴ش.
• خامنه‌ای، «بیانات در مراسم مشترک دانش‌آموختگی دانشجویان دانشگاه‌های افسری نیروهای مسلح»، پایگاه حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، تاریخ درج مطلب: ۱۸ مهر ۱۴۰۱ش.
• «امنیت و ایمنی کودکان؛ حق هر کودک برای زندگی بهتر»، خبرگزاری عصر ایران، تاریخ درج مطلب: ۲۹ شهریور ۱۴۰۴ش.
• بوزان، باری، مردم، دولت‌ها، هراس، به‌ترجمهٔ محمدعلی قاسمی، تهران، پژوهشکدهٔ مطالعات راهبردی، ۱۳۸۷ش.
• بیات، بهرام، جامعه‌شناسی احساس امنیت، تهران، امیرکبیر، ۱۳۸۸ش.
• جهانبخش گنجه، صادق، «مطالعهٔ کیفی احساس امنیت زنان در محیط خانواده مورد مطالعه: زنان مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره در شهرستان کرج»، مطالعات زن و خانواده، دورهٔ ۸، شمارهٔ ۲، پیاپی ۱۷، ۱۳۹۹ش.
• حاتمی، علی و دیگران، «بررسی عوامل مرتبط با میزان احساس امنیت اجتماعی شهروندان»، پژوهش‌های راهبردی امنیت و نظم اجتماعی، شماره پیاپی ۱۱، زمستان ۱۳۹۴ش.
• «حال و هوای مردم ایران زیر سایهٔ جنگ/ جامعه چه احساسی دارد؟»، خبرگزاری فرارو، تاریخ درج مطلب: ۲۴ فروردین ۱۴۰۵ش.
• حمیدی‌پور، رحیم و رجبی، فاطمه، «پیش‌بینی احساس امنیت اجتماعی براساس هویت اجتماعی، هوش فرهنگی و معنویت»، پژوهش‌های راهبردی مسائل اجتماعی، دورهٔ ۷، شمارهٔ ۱، پیاپی ۲۰، ۱۳۹۷ش.
• دسترنج، مصنوره و دیگران، «بررسی وضعیت احساس امنیت اجتماعی و عوامل اجتماعی- فرهنگی مؤثر بر آن در بین جوانان شهر لار»، فصلنامه علمی امنیت ملی، شماره ۳۵، بهار ۱۳۹۹ش.
• رادفر، محمدرضا و حبیب‌زاده، اصحاب، «عوامل اجتماعی مؤثر بر احساس امنیت اجتماعی»، انتظام اجتماعی، دورهٔ ۱۰، شمارهٔ ۲، ۱۳۹۷ش.
• «راه‌هایی برای ایجاد حس امنیت در کودکان»، خبرگزاری بیتوته، تاریخ بازدید: ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ش.
• شاطریان، محسن و دیگران، «نهاد دین و امنیت، بررسی و سنجش ارتباط میان میزان دینداری و احساس امنیت اجتماعی در میان ساکنین مناطق حاشیهٔ شهرستان کاشان»، دو فصلنامهٔ اجتماعی، دورهٔ ۳، شمارهٔ ۷، ۱۳۹۵ش، ص۱۴۳.
• کرد زنگنه، جعفر و دیگران، «بررسی میزان احساس امنیت زنان و عوامل مؤثر در آن»، مطالعات راهبردی زنان، دورهٔ ۱۸، شمارهٔ ۷۱، ۱۳۹۵ش.
• گیدنز، آنتونی، پیامدهای مدرنیته، به ترجمهٔ محسن ثلاثی، تهران، مرکز، ۱۳۷۷ش.
• فتحی، یوسف، «رابطهٔ احساس امنیت و بهداشت روانی در قرآن کریم»، پژوهشنامهٔ معارف قرآنی، دورهٔ ۳، شمارهٔ ۱۰، ۱۳۹۱ش.
• فرخی، علیرضا، «تحلیل جامعه‌شناختی احساس امنیت زنان و عوامل مؤثر بر آن در کلان‌شهر شیراز»، جامعه‌شناختی صنعتی، دورهٔ ۲، شمارهٔ ۱، پیاپی ۳، ۱۴۰۴ش.
• «قدرت قصه‌گویی در ایجاد حس امنیت برای کودکان»، خبرگزاری ایرنا، تاریخ درج مطلب: ۲۶ اسفند ۱۴۰۴ش.
• محمدی، فاطمه و نعمتی، فاطمه، «مطالعهٔ راهکارهای افزایش احساس امنیت زنان در شبکه‌های اجتماعی براساس تجربهٔ زیستهٔ زنان فعال»، پژوهشنامهٔ زنان، دورهٔ ۱۶، شمارهٔ ۵۱، ۱۴۰۴ش.
• مولائی، جابر، «نقش سرمایهٔ فرهنگی در ارتقاء احساس امنیت اجتماعی زنان در شهر دره شهر»، فصلنامهٔ مطالعات توسعه پایدار شهری و منطقه‌ای، دورهٔ ۶، شمارهٔ ۴، پیاپی ۲۲، ۱۴۰۴ش.
• «نارضایتی ۹۲ درصدی مردم از وضعیت فعلی ایران»، خبرگزاری هورگان، تاریخ درج مطلب: ۲۳ شهریور ۱۴۰۳ش.
• «نزاع با افزایش احساس امنیت کم می‌شود/ فرهنگ عذرخواهی ضعیف است»، خبرگزاری دفاع مقدس، تاریخ درج مطلب: ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۵ش.
• نویدنیا، منیژه، «درآمدی بر امنیت اجتماعی»، فصنامهٔ مطالعات راهبردی، دورهٔ ۶، شمارهٔ ۱۹، ۱۳۸۲ش.
• ولایتی‌نژاد، مصطفی و دیگران، «تأثیر توسعهٔ مشارکت عمومی بر احساس امنیت»، توسعهٔ اجتماعی، دورهٔ ۱۹، شمارهٔ ۲، ۱۴۰۳ش.
• یاری، حامد و هزار جریبی، جعفر، «بررسی رابطهٔ احساس امنیت و اعتماد اجتماعی در میان شهروندان»، پژوهش‌های راهبردی مسائل اجتماعی، دورهٔ ۱، شمارهٔ ۴، ۱۳۹۱ش.