ریا، تظاهر و وانمود کردن به دارا بودن ویژگی‌های پسندیده.

تظاهر و ریا، در میل به محترم بودن انسان‌ها و نیز فرار از فشار اجتماعی ریشه دارد. انسان‌ها موجوداتی اجتماعی هستند و از طرد اجتماعی وحشت دارند. به همین دلیل رفتارهایی انجام می‌دهند که ممکن است مطلوب قلبی آنها نباشد، اما به دلیل پذیرش در گروه و جامعه از ارزش‌های آنها تبعیت می‌کنند. تظاهر می‌تواند به‌صورت فردی یا جمعی واقع شود.

مفهوم‌شناسی

ریا در لغت به‌معنای تظاهر به نیکوکاری و پاکدامنی و خود را نیک‌کردار جلوه دادن است[۱] و در اصطلاح علم اخلاق، انجام دادن عمل نیکو و پسندیده و نشان دادن آن به مردم برای اعتبار و منزلت یافتن نزد آنان[۲] و مشهور شدن به دیانت و ایمان است.[۳] ریا در اعمال عبادی و غیرعبادی امکان‌پذیر است. در اصطلاح دینی، نشان دادن چیزی از اعمال حسنه، خصال پسندیده یا عقاید حقه و وانمود کردن به آن در برابر مردم برای منزلت پیدا کردن در قلوب آنها و اشتهار پیدا کردن پیش آنها به‌خوبی و صحت و امانت و دیانت بدون قصد قربت الهی است.[۴]

همچنین ریا را بر اساس درجات آن به بخش‌های زیر دسته‌بندی کرده‌اند:

  • اظهار عقاید حق و معارف الهی برای شهرت یافتن به دین‌داری، مثل گفتن شهادتین یا گفتن این‌که من جز خدا، کسی را مؤثر در امور نمی‌دانم و توکل من فقط به خدا است. این درجه از ریا، بدترین نوع ریاکاری است.[۵]
  • به‌دور بودن از عقاید باطل به قصد جلب محبت مردم؛[۶]
  • ریا در عبادات[۷] که خود بر سه نوع است: ریا در اصلِ عبادات واجب، ریا در مستحبات و نیز ریا در اجزای عبادات، مثل طول دادن و زیبا انجام دادن رکوع و سجود نزد مردم. و تمام انواع ریا حرام است.[۸]

فرد ریاکار هنگامی که نزد مردم است، اعمال عبادی را با نشاط انجام می‌دهد. اما در تنهایی و خلوت خود نسبت به عبادات کاهل و کسل است. همچنین دوست دارد در همهٔ امور از او تعریف و تمجید شود.[۹] بر اساس روایات اسلامی، صرف خشنودی از ستایش مردم، مذموم نیست.[۱۰]

ریا در اسلام

در قرآن و روایات

واژهٔ ریا و مشتق آن پنج مرتبه در قرآن آمده است و ریاکاران مورد ملامت واقع شده‌اند.[۱۱] همچنین روایات فراوانی دربارهٔ ریا و مذمت آن وارد شده است. پیامبر خدا، ریا را شرک اصغر دانسته[۱۲] و گفته است هر کس غیر خدا را در عمل عبادی خود شریک قرار دهد، خدا از آن کس و از آن عمل بی‌زار است[۱۳] و هر عملی که آلوده به ریا باشد، نزد خدا پذیرفته نیست.[۱۴] امام صادق نیز هرگونه ریا را شرک دانسته است، زیرا ریا، کاری است که برای مردم انجام می‌شود نه برای خدا.[۱۵]

ریا در فقه

تمام اقسام ریا اخلاقاً مذموم است و از گناهان کبیره شمرده می‌شود. فقها بر حرمت ریا اجماع کرده‌اند[۱۶] و آن را موجب بطلان عمل عبادی دانسته‌اند.[۱۷]

آثار ریا

بطلان انفاق،[۱۸] محروم شدن از محبت الهی[۱۹] و همگام شدن با شیطان را از آثار و نتایج ریا برشمرده‌اند.[۲۰]

پانویس

منابع

  • قرآن کریم.
  • «ترجمه و شرح خطبه ۳۲ نهج البلاغه؛ بخش دوم: شناخت دنیاطلبان/ شرح پیام امیرالمؤمنین»، وب‌سایت مؤسسه تحقیقات و نشر معارف اهل‌البیت، تاریخ درج مطلب: ۳۱ خرداد ۱۳۹۵ش.
  • «ریا»، در سایت ویکی‌فقه، تاریخ بازیابی: ۲۲ مهر ۱۴۰۰.
  • احیایی، علی و دیگران، «بررسی اپیدمیولوژیک علل گرایش به جراحی زیبایی بینی»، فصلنامه علمی پژوهشی طب و تزکیه، شماره سوم، ۱۳۹۲ش.
  • افراسیابی، حسین و دیگران، «عوامل مرتبط با مدگرایی در بین جوانان شهر یزد»، فصلنامه جامعه‌پژوهی فرهنگی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، شماره اول، ۱۳۹۵ش.
  • امام خمینی، روح‌الله، چهل حدیث، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۷۳ش.
  • بزرگمهر، سارا و ایران شاهی، بهاره، «بررسی وضعیت موجود ظاهرسازی و تظاهر دانشجویان دانشگاه فرهنگیان و راهکارهای اصلاح آن»، در مجموعه مقالات نهمین همایش ملی پژوهش‌های مدیریت و علوم انسانی، ۱۳۹۹ش.
  • جوادی زاویه، سیده فاطمه، «ریا در کلام و روایات ائمه و قرآن»، وب‌سایت پژوهه، تاریخ درج مطللب: ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ش.
  • خمینی، روح‌الله، شرح چهل حدیث، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، چاپ ۲۹، ۱۳۸۳ش.
  • خوئی، ابوالقاسم، التنقیح فی شرح العروه الوثقی، قم، لطفی، بی‌تا.
  • دهخدا، لغت‌نامه، در سایت اینترنتی واژه‌یاب، تاریخ بازیابی: ۲۲ مهر۱۴۰۰.
  • رجبی، عباس، «غریزه خودنمایی و تبرج»، وب‌سایت راسخون، تاریخ درج مطلب: ۲۲ آذر ۱۳۹۱ش.
  • رشیدی، سمیه، «پیش‌بینی گرایش به جراحی زیبایی بر اساس ویژگی‌های اختلال شخصیت نمایشی و تنظیم شناختی هیجان در بین زنان دارای تحصیلات دانشگاهی»، فصلنامه ایده‌های نوین روان‌شناسی، شماره شانزدهم، ۱۴۰۱ش.
  • سلیمی قلعه، احسان و دیگران، «خودنمایی دیجیتال نیتیوها در اینستاگرام: تحلیل فرایند، علل واگیری و تدابیر پیشگیری»، مجله حقوق فناوری‌های نوین، شماره ۸، ۱۴۰۲ش.
  • شادلو، ندا و دیگران، «نمودهای مصرف‌گرایی تمایزطلبانه و نمایشی در شبکهٔ اجتماعی اینستاگرام»، فصلنامهٔ ره پویهٔ ارتباطات و فرهنگ، شماره سوم، ۱۴۰۱ش.
  • طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، بی‌تا.
  • عمید، حسن، فرهنگ فارسی عمید، بی‌جا، بی‌نا، بی‌تا.
  • غزالی، محمد، إحیاء علوم الدین، بیروت، بی‌نا، ۱۴۱۷ق.
  • فاتحی، ابوالقاسم و اخلاصی، ابراهیم، «مدیریت بدن و رابطه آن با پذیرش اجتماعی بدن»، نشریه مطالعات راهبردی زنان، شماره ۴۷، ۱۳۸۷ش.
  • فیض کاشانی، محمدمحسن، المحجه البیضاء، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۱۷ق.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، بیروت، چاپ علی‌اکبر غفاری، ۱۴۰۱ق.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۶۳ش.
  • کوهستان بحرآسمان، فاطمه و دیگران، «بررسی ارتباط بین مدگرایی و هویت اجتماعی در بین دختران جوان ۱۲ تا ۵۳ سال»، فصلنامه زن و جامعه، شماره سوم، ۱۳۹۸ش.
  • مجلسی، محمدباقر، بحار الأنوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، ۱۴۰۳ق.
  • مصباح‌یزدی، محمدتقی، جامعه و تاریخ در قرآن، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، چاپ پنجم، ۱۴۰۱ش.
  • مطهری، مرتضی، جامعه و تاریخ: آیا انسان بالطّبع اجتماعی است؟، پایگاه جامع استاد شهید مرتضی مطهری، تاریخ درج مطلب: ۲۱ خرداد ۱۳۹۱ش.
  • مکارم، ناصر و جمعی از نویسندگان، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الإسلامیه، ۱۳۸۰ش.
  • میرزایی، علیرضا و جلالوند، مهدی، «خاستگاه اجتماع انسانی از منظر علامه طباطبایی»، فصلنامه علمی نظریه‌های اجتماعی متفکران مسلمان، شماره ۱، ۱۴۰۲ش.
  • نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام فی شرح شرایع الإسلام، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۳۶۲ش.
  • نراقی، احمد، معراج السعاده، قم، هجرت، چاپ سوم، ۱۳۷۵ش.
  • وبلن، تورستین، نظریه طبقه تن‌آسا، ترجمه فرهنگ ارشاد، تهران، نی، چاپ پنجم، ۱۳۹۵ش.
  • ورام، مسعود بن عیسی، تنبیه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورّام)، لبنان، مکتبة الفقیه، بی‌تا.
  • یزدانی، ناصر و بی‌نظیر، فاطمه، «تأثیر تفاوت جنسیت در انگیزش خرید کالای لوکس»، پنجمین کنفرانس ملی سالانه تحولات نوین در مدیریت، اقتصاد و حسابداری، ۱۴۰۱ش.
  • یزدی، محمدکاظم، العروه الوثقی، قم، میثم تمار، بی‌تا.
  • کامیابی، حمید، «خودنمایی زنان و آثار آن»، پرتال جامع علوم و معارف قرآن، تاریخ درج مطلب: ۲۷ فروردین ۱۳۸۸ش.