اصول دین؛ پایههای اعتقادی دین.
اصول دین، بنیان هر دین و تکیهگاه باورهای اعتقادی آن هستند. در اسلام، این اصول شامل توحید، نبوت و معاد است و در مذهب تشیع، عدل و امامت نیز به آنها افزوده میشود. این اصول، که در همه ادیان الهی مشترکاند، ریشه در فطرت انسان دارند و با گرایش درونی او به حقیقت، نیکی و جاودانگی پیوند خوردهاند. باور به این اصول، به زندگی معنا میبخشد، جامعه را استوار میسازد و انسان را از لغزشها و انحرافات اخلاقی محافظت میکند.
تبیین مفهومی اصول دین
اصول دین، پایهها و ریشههای اصلی یک دین هستند؛[۱] بهطوریکه سایر قسمتهای دین بر آن پایهها تکیه دارند.[۲] مهمترین بخش دین اسلام، اعتقادات است و به همین دلیل اعتقادات را «اصول دین» یا «اصول عقاید» مینامند. این اصول جهانبینی مسلمانان را شکل میدهند و اساس دیگر آموزههای دینی مانند اخلاق و احکام هستند.[۳]
اعتقاد به اصول دین یعنی انسان در دلِ خود، باور داشته باشد که خدا یکی است؛ پیامبر، فرستاده خداست و پسازاین دنیا، زندگی دیگری به نام جهان آخرت وجود دارد. کسی که این باورها را با قلب قبول کند، دیندار است.[۴] بر اساس این تعریف، «اصول دین» یا «اصول عقاید» در مقابل فروع اعتقادی مانند قضا و قدر، فروع فقهی مانند نماز و روزه و اصول مذهب مانند عدالت و امامت قرار میگیرند.[۵]
- ↑ رضوی، «قاعده نفی تقلید در اصول دین»، 1383ش، ص124.
- ↑ دیوانی، «اصول دین و دیانت در دانش اصول فقه»، 1393ش، ص63.
- ↑ سبحانی و الهی منش، «نقش اصول اعتقادی اسلامی در پیشگیری از جرم و انحراف با تأکید بر آموزه های نهج البلاغه»، 1394ش، ص76.
- ↑ دیوانی، «اصول دین و دیانت در دانش اصول فقه»، 1393ش، ص64.
- ↑ توران و شیخی زازرانی، «معیارشناسی اصل بودن امامت در واکاوی معیاری اصول دین»، 1393ش، ص8-9.