پرورشگاه

پرورشگاه؛ مرکز شبانه‌روزی نگهداری و حمایت از کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست.

پرورشگاه

پادکست مقاله | 🡇 noicon

پرورشگاه یا یتیم‌خانه، به مراکز شبانه‌روزی اطلاق می‌شود که با نظارت قانونی و حمایت نهادی، مسئولیت نگهداری، مراقبت، آموزش و تربیت کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست را بر عهده دارند؛ این مراکز که در متون کهن فارسی با نام‌هایی مانند دارالایتام و دارالتربیه شناخته می‌شدند، در کاربرد معاصر بیشتر در قالب مراکز شبه‌خانواده و با رویکرد خانواده‌محور، حمایتی و توانمندساز فعالیت کرده و با مشارکت اجتماعی و خیرین اداره می‌شوند.

تعریف پرورشگاه

واژهٔ پرورشگاه در لغت به‌معنای محل پرورش و تربیت بوده و در ادبیات فارسی‌زبانان نیز به‌همین معنا به‌کار رفته است. در کاربرد اجتماعی، این اصطلاح به مراکزی اطلاق می‌شود که مسئولیت تأمین نیازهای زیستی، آموزشی، عاطفی و تربیتی کودکانی را بر عهده دارند که به‌دلایل مختلفی از حضور در خانوادهٔ مؤثر محروم مانده‌اند؛ این مراکز بخشی از ساختار جایگزین مراقبت از کودکانی هستند که از حمایت والدین برخوردار نبوده و تلاش می‌شود با فراهم‌کردن مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی و حمایت اجتماعی زمینهٔ رشد و توسعهٔ آنها فراهم شود.

خدمات ارائه‌شده در پرورشگاه‌ها شامل مراقبت شبانه‌روزی، تأمین تغذیه، پوشاک، آموزش، پیگیری سلامت جسمی و ارائه حمایت‌های روانی- اجتماعی است. حضور مربیان ثابت، روان‌شناس و مددکار اجتماعی از ارکان اصلی این مراکز به‌شمار می‌آید. ارتباط مستمر با مدارس، مراکز درمانی و نهادهای حمایتی نیز بخشی از ساختار خدماتی پرورشگاه است.

فلسفه شکل‌گیری

اصل مهم در آموزه‌های اسلام، این است که کودک در داخل نظام خانواده تحت سرپرستی والدین رشد کرده و در غیاب آنها این مهم به نزدیکان کودک واگذار شود؛ اما فقیهان مسلمان اتفاق‌نظر دارند که در غیاب نظام خانواده و خویشاوندی و یا اهلیت نداشتن آنها، حاکم شرع، ولایت بر تربیت و سرپرستی کودکان نیازمند به سرپرست را دارد. امروزه ساختارهای دولت اسلامی، مجریان این وظیفه هستند. در نظام اسلامی، حکومت موظف است که زمینۀ رشد تمامی شهروندان به‌سمت کمال را فراهم کرده، با هر نوع آسیب و ناهنجاری‌های اجتماعی مبارزه کرده و دولت عهده‌دار امور عمومی و فاقد متصدی خاص باشد که یکی از آنها سرپرستی و رسیدگی به کودکان نیازمند کمک، سالمندان و افراد کم‌توان ‌ذهنی است. کارشناسان تأکید دارند که این کار، هرگز به‌معنای سلب مسئولیت از افراد خیّر و نادیده گرفتن اهمیت پروش کودکان در محیط خانواده نیست. مرکز نگهداری کودکان دارای اهدافی همچون بهبود وضعیت رفاهی و معیشتی کودک، ارائۀ خدمات بهداشتی و درمانی، ارتقای برنامه‌های آموزشی و تربیتی و توجه به رشد فرهنگی و اجتماعی است. همچنین از منظر فقه اسلامی، هدف غایی این مراکز تربیت توحیدی کودکان به‌منظور رسیدن به سعادت حقیقی است.

تمایز پرورشگاه با سایر نهادهای حمایتی

پرورشگاه به‌عنوان یک محل فیزیکی نگهداری شبانه‌روزی، با نهادهایی مانند سازمان بهزیستی یا کمیته امداد امام خمینی تفاوت دارد. برای مثال، بهزیستی نقش مدیریتی و نظارتی داشته و کمیتهٔ امداد بیشتر بر حمایت مالی کودکان در بستر خانواده تمرکز می‌کند، در حالی‌که پرورشگاه محل ارائهٔ مستقیم خدمات مراقبتی و تربیتی است. از سوی دیگر، در ادبیات رسمی رفاه اجتماعی در ایران، شیرخوارگاه و پرورشگاه نیز دو نهاد متمایز هستند که تفاوت آنها بیشتر به گروه سنی و نوع خدمات بازمی‌گردد. شیرخوارگاه به مراکز نگهداری شبانه‌روزی کودکان از بدو تولد تا حدود ۶ یا ۷ سالگی اطلاق می‌شود و تمرکز آن بر مراقبت‌های اولیه، سلامت، تغذیه و رشد جسمانی است، در حالی‌که پرورشگاه‌ها مسئول نگهداری و حمایت از کودکان ۷ تا ۱۸ ساله هستند و علاوه بر تأمین نیازهای زیستی، بر آموزش، تربیت اجتماعی، رشد عاطفی و آماده‌سازی برای زندگی مستقل تأکید دارند.

همچنین، در ادبیات تخصصی رفاه اجتماعی، پرورشگاه و مرکز شبه‌خانواده نیز مفاهیمی متمایز هستند؛ پرورشگاه به مراکز نگهداری شبانه‌روزی با ساختار نهادی و اسکان گروهی تعداد بیشتری کودک اطلاق می‌شود که خدمات مراقبتی و تربیتی را به‌صورت جمعی ارائه می‌دهند، در حالی‌که مراکز شبه‌خانواده الگوی جدیدتری از مراقبت جایگزین بوده و با نگهداری تعداد محدودی کودک در یک واحد مسکونی و حضور مراقبان ثابت، تلاش می‌کند تا محیطی نزدیک‌تر به زندگی خانوادگی فراهم کنند؛ در سیاست‌های رفاهی ایران، به‌ویژه از دههٔ ۱۳۹۰ش، بر توسعهٔ مراکز شبه‌خانواده و کاهش نگهداری نهادی گسترده تأکید شده است، هرچند پرورشگاه‌ها همچنان به‌عنوان بخشی از نظام مراقبت جایگزین، به‌ویژه برای کودکان سنین بالاتر، فعال هستند.

تاریخچهٔ پرورشگاه

نگهداری از کودکان بی‌سرپرست در جهان ابتدا به‌صورت غیرنهادی و در چارچوب خانواده‌های گسترده و نهادهای مذهبی انجام می‌شد. از قرون وسطی، کلیساها و مؤسسات خیریه در اروپا نخستین پرورشگاه‌ها را ایجاد کردند و با گسترش شهرنشینی و فقر در دورهٔ مدرن، این مراکز به‌صورت نهادی و تحت نظارت دولت‌ها گسترش یافتند. از نیمهٔ دوم قرن بیستم میلادی، سیاست‌های حمایتی به‌سمت کاهش پرورشگاه‌های بزرگ و تقویت الگوهای خانواده‌محور تغییر کرد.

در ایران تا پیش از ظهور اسلام، نگهداری از کودکان بی‌سرپرست بر عهدۀ نظام خویشاوندی بود. در صدر اسلام نیز با تأکید آموزه‌های اسلامی بر رسیدگی به کودکان یتیم و بی‌سرپرست، نظام خویشاوندی و اشخاص عهده‌دار رسیدگی به آنها بودند، اما به موازات گسترش نهادهای اجتماعی، این وظیفه، از عهدۀ افراد فراتر رفته و دولت نیز به آن ورود کرد. اولین پرورشگاه برای سرپرستی کودکان یتیم، در کاشان و در دوران شاه طهماسب صفوی ساخته شد. پس از آن، در دوران قاجار، پرورشگاه‌های خصوصی و کوچک برای یتیمان در دیگر شهرستان‌ها ساخته و با نظارت افراد خیّر اداره می‌شد. در سال 1298ش، اولین دارالایتام (پرورشگاه) دروازه قزوین و نخستین دارالضاعه (شیرخوارگاه) نیز در دروازه دولت تهران تأسیس شدند. در سال 1324ش، نام دارالایتام به «بنگاه مستقل پرورشگاه کودکان» تغییر و در نهایت در سال 1349ش، نام پرورشگاه به «شبانه‌روزی» تغییر کرد. پس از تشکیل سازمان بهزیستی ایران در سال 1359ش، خدمات رفاهی که تا پیش از آن به‌صورت پراکنده ارائه می‌شد، یک‌جا شده و خدمات رفاهی، توان‌بخشی، بازسازی و بازپروری از طریق این سازمان و مراکز تحت نظارت آن، ارائه شد. در این سازمان، به‌منظور حمایت از خانواده‌های بی‌سرپرست، مهدکودک‌ها، مراکز نگهداری از کودکان، برنامه‌های ویژۀ نوجوانان و جوانان و برنامه‌های حمایتی از روستاییان راه‌اندازی شد.

در ایران، حمایت از کودکان بی‌سرپرست تا پیش از دورهٔ معاصر بیشتر در قالب سنت‌های دینی و خیریه‌ای مانند وقف و سرپرستی خویشاوندی انجام می‌شد. نخستین دارالایتام‌ها در اواخر دورهٔ قاجار و در پی تحولات اجتماعی و گسترش نهادهای مدرن شکل گرفته و در دورهٔ پهلوی به‌صورت سازمان‌یافته‌تری اداره شدند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با تأسیس سازمان بهزیستی کشور، سیاست‌های نگهداری از کودکان به‌تدریج از الگوی نهادی به‌سمت مراکز شبه‌خانواده و خانواده‌محور تغییر یافت.

پس از انقلاب اسلامی پرورشگاه‌ها که متأثر از فرهنگ غربی بودند، تعطیل شدند و مراکز نگهدای از کوکان بدون سرپرست تأسیس شدند.

کارکردهای پرورشگاه

فشارهای اقتصادی و اجتماعی، حوادث طبیعی، مرگ والدین، مشکلات جسمانی و روانی، طلاق والدین، زندانی بودن والدین (به‌دلیل اعتیاد یا قاچاق مواد مخدر) و مشکلات درون خانوادگی یا عدم صلاحیت والدین علل اصلی واگذاری کودکان به مراکز نگهداری بوده که به‌صورت فزاینده‌ای در حال افزایش هستند. تأمین سلامت جامعه، احیای جامعه از طریق نجات جان یک کودک و تربیت سالم کودکان، برخی کارکردهایی است که برای این مراکز برشمرده‌اند.

جایگزینی موقت خانواده

خانواده در فرهنگ ایرانی مهم‌ترین بستر رشد کودک به‌شمار می‌آید. با این حال، عواملی مانند فوت والدین، رهاشدگی، بدسرپرستی، اعتیاد، زندانی بودن یا سلب حضانت، موجب خروج کودک از محیط خانواده می‌شود. پرورشگاه‌ها در چنین شرایطی برای حمایت از کودک و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی شکل گرفته و نقش جایگزین موقت خانواده را ایفا می‌کنند و هدف آنها بازگرداندن کودک به خانواده زیستی یا واگذاری به خانوادهٔ جایگزین از طریق فرزندخواندگی یا سرپرستی موقت است. این مراکز با ایجاد محیطی به‌نسبت پایدار تلاش می‌کنند آثار فقدان خانواده را کاهش داده و شرایط رشد طبیعی کودک را فراهم آورند.

مددکاری اجتماعی

در ایران امروز، پرورشگاه نهادی حمایتی با رویکرد توانمندسازی و آماده‌سازی کودکان برای زندگی مستقل محسوب می‌شود؛ این رویکرد در سیاست‌های مراقبت جایگزین و خدمات سازمان بهزیستی منعکس شده است. از این‌رو مددکار اجتماعی در پرورشگاه نقش محوری در حمایت از کودکان بی‌سرپرست دارد. این نقش شامل ارزیابی و بررسی وضعیت خانوادگی و اجتماعی کودک، مستندسازی شرایط فردی و حقوقی، طراحی و پیگیری برنامه‌های حمایتی و همکاری با مراجع قضایی و سازمان بهزیستی برای تأمین حقوق کودک و حمایت از او است. مددکار اجتماعی همچنین پیگیری امکان بازپیوند کودک با خانوادهٔ زیستی، مشارکت در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با فرزندخواندگی و هماهنگی برای انتقال کودک به مراکز یا خانواده‌های جایگزین را بر عهده دارد.

فرزندخواندگی

پرورشگاه‌ها یکی از مراحل اصلی در فرایند فرزندخواندگی محسوب می‌شوند. کودکانی که امکان بازگشت به خانوادهٔ زیستی ندارند، پس از طی ارزیابی‌های تخصصی و مراحل قانونی، از طریق این مراکز به خانواده‌های واجد شرایط واگذار می‌شوند. آماده‌سازی کودک برای این انتقال و همکاری با نهادهای مسئول از وظایف پرورشگاه است.

وضعیت حقوقی کودکان در پرورشگاه

کودکان ساکن پرورشگاه تحت حمایت قوانین ملی قرار دارند. سلب یا تعلیق حضانت، تعیین قیّم و نظارت قضایی بر وضعیت کودک از جمله اقداماتی است که با حکم مراجع ذی‌صلاح انجام می‌شود. پرورشگاه‌ها موظف هستند کلیه اسناد حقوقی مرتبط با هر کودک را ثبت و نگهداری کنند.

تأمین هزینه‌های مراکز نگهداری کودکان، به دو صورت مستقیم از سوی دولت و غیرمستقیم توسط خیرین صورت می‌گیرد. برخی از افراد خیّر، به برگزاری انواع کلاس‌ها و آموزش کودکان، تأمین محل زندگی آنها و کمک به سطح تحصیلی آنها می‌پردازند. گروهی دیگر نیز حمایت مالی از کودکان بی‌سرپرست را به‌صورت کمک‌های نقدی انجام می‌دهند. کودکان معرفی‌شده از سوی سازمان بهزیستی به مراکز نگهداری تا سن 18 سالگی در این مراکز می‌مانند؛ مگر این‌که کسی سرپرستی آنها را تقبل کنند و یا والدین آنها اهلیت سرپرستی را پیدا کنند. کودکان، پس از رسیدن به سن قانونی ترخیص و مبلغی نیز به آنها به‌صورت بلاعوض پرداخت می‌شود.

با توجه به هدف اصلی این مراکز و دادن احساس آرامش، آسایش، شادکامی، امنیت، عزت و اعتماد به نفس، آزادی، معنویت، اجتماع‌گرایی و تعلق به مکان در این کودکان در حد کودکان معمولی، کارشناسان توجه به موارد زیر را به‌عنوان مؤلفه‌های اثرگذار بر تربیت و نگهداری سالم کودکان در مراکز نگهداری بیان کرده‌اند:

تأمین فضای مناسب

به منظور جلوگیری از افتادن به آسیب در داخل مراکز، کوچک‌سازی فضای نگهداری و به‌ منظور پاسخ دادن به نیاز انسان به ارتباط با گروهای متنوع و بزرگتر، برقراری ارتباط با جامعه به‌عنوان دو راهکار تربیتی از سوی نهاد مربوطه اجرا می‌شود.

معماری و طراحی داخلی

به دلیل وضعیت شکنندگی ذهنی، روحی و جسمی مراجعین این مراکز، کارشناسان تاکید دارند که معماری و طراحی داخلی این مراکز باید به‌گونه‌ای طراحی و ساخته شود که با وضعیت بحرانی آنها سنخیت داشته باشد. از این رو، رعایت موارد زیر سفارش شده است:

1. اجتناب از ساختن خوابگاه‌ها و حالت‌های مؤسسه‌ای؛
2. در نظر گرفتن اتاق‌های مجزا برای 5 تا 6 کودک و حضور یک مادریار در هر اتاق؛
3. انتخاب این مراکز در دل شهرها؛
4. ایجاد ارتباط مجموعه با فضاهای بیرون برای کودکان؛
5. ایجاد فضاهای مختلف برای برقراری تعاملات اجتماعی مانند زمین بازی، زمین ورزش و کلاس‌های آموزشی؛
6. بهره‌گیری از ورودی‌های رنگارنگ و دارای تزئینات؛
7. بهره‌گیری از فرم‌ها و اشیاء آشنا برای کودکان؛
8. بهره‌گیری از نور زیاد و طبیعی و ایجاد انرژی مثبت با استفاده از رنگ‌های شاد و مناسب برای کودکان؛
9. ایجاد فضاهای دنج برای جذب کودکان و امنیت و آرامش آنها.

جایگاه اجتماعی و فرهنگی پرورشگاه

پرورشگاه‌ها در ایران بخشی از شبکه همیاری اجتماعی محسوب می‌شوند. مشارکت خیرین، سنت‌های وقف و نذر و فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد نقش مهمی در پشتیبانی از این مراکز دارند. این همراهی اجتماعی با ارائه کمک‌های معیشتی، تأمین غذا، پوشاک و آموزش، حمایت‌های رسمی دولتی را تکمیل می‌کند. همچنین، برخی سازمان‌های مردم‌نهاد و خیرین در کنار ساختارهای قانونی مانند بهزیستی خدمات حمایتی را فراهم آورده و بازوی مهمی برای ارتقای رفاه و کیفیت زندگی کودکان در مراکز نگهداری و خارج از خانواده محسوب می‌شوند.

پرورشگاه‌ها در رسانه‌ها و ادبیات فارسی

در ادبیات، سینما و رسانه‌های فارسی‌زبان، پرورشگاه اغلب به‌عنوان نمادی از فقدان خانواده، رنج‌های دوران کودکی و در عین حال امکان رشد و رهایی بازنمایی شده است؛ برای مثال، در مجموعهٔ تلویزیونی بچه مهندس، بخش مهمی از روایت، به زندگی کودکان پرورشگاهی و مسیر پرچالش آنها برای دستیابی به هویت، آموزش و موفقیت اختصاص دارد. همچنین در برخی فیلم‌ها و داستان‌های ایرانی، پرورشگاه‌ها گاه با نگاهی انتقادی به ساختارهای نهادی و گاه با رویکردی عاطفی و همدلانه تصویر شده‌اند. این آثار همچون از سرنوشت، علاوه بر برجسته‌سازی دشواری‌های زیستهٔ کودکان بی‌سرپرست، بر این نکته نیز تأکید کرده‌اند که برخی از این کودکان با بهره‌گیری از آموزش و حمایت اجتماعی، توانسته‌اند به افرادی موفق و مفید برای جامعهٔ ایران تبدیل شوند؛ این شیوهٔ بازنمایی، نقش قابل توجهی در شکل‌دهی نگرش عمومی نسبت به کودکان پرورشگاهی و نهادهای حمایتی داشته است.

دیدگاه‌های انتقادی دربارۀ پرورشگاه

پرورشگاه‌ها با وجود نقش حمایتی در نظام رفاه اجتماعی، با چالش‌ها و انتقادهای متعددی روبه‌رو هستند، ازجمله کمبود منابع مالی و نیروی انسانی متخصص، تراکم بالای کودکان و دشواری ارائهٔ مراقبت فردمحور، فقدان دلبستگی پایدار، برچسب‌زنی و تبعیض اجتماعی و مشکلات کودکان پس از خروج از مراکز نگهداری؛ در همین راستا، سفارش شده است که سیاست‌ها به‌جای تمرکز بر گسترش پرورشگاه‌ها، بهتر است بر پیشگیری از ورود کودکان به این مراکز از طریق تقویت خانواده‌ها، مداخلات زودهنگام و توسعهٔ حمایت‌های اجتماعی محلی متمرکز شوند.

آمار و وضعیت پرورشگاه در ایران

براساس گزارش‌های رسمی سازمان بهزیستی کشور در سال 1404ش، بیش از ۲۵۶ هزار کودک از مراکز نگهداری در سطح کشور خدمات دریافت می‌کنند. همچنین رویکرد خانواده‌محور در سیاست‌های حمایتی بهزیستی دنبال می‌شود، به‌گونه‌ای که حدود نیمی از کودکانی که وارد سیستم حمایتی شده‌اند به خانواده‌های زیستی یا خانواده‌های جایگزین بازگردانده شده و بخش دیگری نیز از طریق فرزندخواندگی ساماندهی شده‌اند. این آمارها حاکی از تغییرات ناشی از سیاست‌های نوین در نگهداری و حمایت از کودکان بی‌سرپرست بوده و نشان می‌دهد که نگهداری در مراکز و حمایت‌های پس از خروج همچنان بخش مهمی از خدمات اجتماعی کشور را تشکیل می‌دهد.

امروزه، درحدود 680 مرکز برای نگهداری کودکان بدون سرپرست در ایران فعال هستند که در این میان، 640 مرکز توسط خیرین مدیریت می‌شوند. در حال حاضر، نزدیک به 10 هزار کودک در رده‌های شیرخوارگاه (0-3 سال)، خانۀ نوباوگان (4-6 سال)، خانۀ کودکان (7-12 سال) و خانۀ نوجوانان (13-18 سال) زیرنظر مستقیم سازمان بهزیستی ایران نگهداری و حمایت می‌شوند. براساس آمار، سالانه حدود 5 هزار کودک از سنین نوزادی تا 18 سالگی در سازمان بهزیستی پذیرش می‌شوند که در حدود 750 تن از آنها مجهول‌الهویه هستند. همچنین، 61 نوزاد در سال 1400ش پیدا شده‌اند که افراد آنها را در کنار شیرخوارگاه‌ها یا اماکن مختلف رها کرده بودند. برخی آمارها نیز از رها شدن بیش از 1000 کودک در سال خبر داده‌اند که مسئولیت نگهداری از آنها به سازمان بهزیستی واگذار می‌شود.

آسیب‌شناسی

علیرغم تلاش‌های بسیار در راستای مدیریت درست این مراکز، باز هم این مراکز خالی از آسیب نیستند؛ مهم‌ترین آسیب این مراکز مصنوعی بودن محیط و عدم برخورداری از خصوصیات محیطی خانواده است. کودکان پرروش‌یافته در این مراکز معمولا دارای آسیب‌های هویتی، شناختی، گرایشی، کنشی و اجتماعی هستند. تحمیل هزینه بر دولت و جامعه نیز از آسیب‌های دیگر این مراکز هستند. راه‌حل‌های ارائه شده برای این آسیب‌ها از قرار زیر هستند:

1. ترویج الگوی زندگی با خویشاوندان: در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، کودکان در صورت از دست دادن والدین، بر اساس سنت و فرهنگ، تحت سرپرستی خویشاوندان و اقوام نزدیک خود قرار می‌گیرند. پژوهش‌های بسیاری نشان داده‌اند که کودکان این جایگزین مناسب را بیشتر دوست داشته و زندگی با اقوام برای آنها لذت‌بخش‌تر از مراکز نگهداری کودکان است.
2. تبدیل به شبه‌خانواده: راه‌حل دیگری که کارشناسان پیشنهاد کرده‌اند، تبدیل وضعیت موجود مراکز نگهداری به شبه‌خانواده است. این الگو، یکی از امن‌ترین و شبیه‌ترین مکان‌ها به خانواده خوانده شده است.

منابع

• «۲۵۶ هزار و ۳۶۷ کودک تحت پوشش سازمان بهزیستی»، خبرگزاری خبربان، تاریخ بارگذاری: ۱۷ مهر ۱۴۰۴ش.
• آگاه، وحیده و مشک‌فروش، مهدی، «ارزیابی ادغام نهادهای حمایتی از منظر حقوق موضوعه: سازمان بهزیستی، بنیاد مستضعفان و کمیتهٔ امداد امام خمینی»، فصلنامهٔ حقوق اداری، ج۷، شمارهٔ ۲۱، ۱۳۹۸ش.
• «از سرنوشت و روایتی از جست‌وجوی هویت با چاشنی رفاقت»، وب‌سایت حلقهٔ وصل، تاریخ بارگذاری: ۱۰ آبان ۱۳۹۹ش.
• «بچه مهندس و روایت قصه‌هایی از جنس کودکان»، وب‌سایت تبیان، تاریخ بارگذاری: ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۷ش.
• «پایان خانواده، شیرخوارگاه یا شبه خانواده»، پایگاه خبری علمی و تخصصی روان‌شناسی و بهداشت روان میگنا، تاریخ بارگذاری: ۱ بهمن ۱۴۰۰ش.
• «چرا رهاشدگی به علت اول پذیرش کودکان در مراکز بهزیستی بدل شده است؟ کودکان سرراهی، محرومیت از عاطفه و فرار خانواده‌ها از بار مسئولیت»، خبرگزاری ایسنا، تاریخ بارگذاری: ۲۹ شهریور ۱۳۸۴ش.
• دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه، وب‌سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۶ آبان ۱۴۰۴ش.
• «سرپرستی موقت فرزندان بهزیستی با امین موقت»، وب‌سایت سازمان بهزیستی کشور، تاریخ بارگذاری: ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ش.
• سعدی، بوستان، باب هشتم در شکر بر عافیت، بخش ۱، سرآغاز، وب‌سایت گنجور، تاریخ بازدید: ۶ آبان ۱۴۰۴ش.
• «شرح وظایف مددکار در مراکز نگهداری کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست»، پایگاه اطلاع‌رسانی مددکاران اجتماعی ایران، تاریخ بارگذاری: ۲۳ آبان ۱۳۹۴ش.
• «کودکان بدسرپرست و بی‌سرپرست- بخش اول»، وب‌سایت پرتال تخصصی مددکاری اجتماعی در ایران، تاریخ بارگذاری: ۲۳ خرداد ۱۳۹۴ش.
• «فعالیت‌های مؤسسات خیریهٔ مختص کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست»، وب‌سایت خیریهٔ آسمانیان شهر راز شیراز، تاریخ بازدید: ۱۰ دی ۱۴۰۴ش.
• «قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست و بدسرپرست»، روزنامهٔ رسمی جمهوری اسلامی ایران، تاریخ انتشار، ۶ آبان ۱۳۹۲ش.
• «قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست و بدسرپرست»، وب‌سایت مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، تاریخ بازدید: ۱۱ آبان ۱۴۰۴ش.
• «مراکز نگهداری کودکان بی‌سرپرست و کار»، وب‌سایت مؤسسهٔ خیریهٔ ابوطالب، تاریخ بازدید: ۹ آذر ۱۴۰۴ش.
• «مهمانی کودک نزد خانوادهٔ میزبان یا نگهداری در بهزیستی؛ مزیت کدام بیشتر است؟»، خبرگزاری ایرنا، تاریخ بارگذاری: ۲۱ خرداد ۱۴۰۳ش.
• «وظایف و مأموریت‌ها»، وب‌سایت رسمی بهزیستی، تاریخ بارگذاری: ۵ اسفند ۱۴۰۳ش.
• «هزینهٔ نگهداری از کودکان در مراکز شبه خانواده و یارانه‌ای که کفاف هزینه‌ها را نمی‌دهد»، خبرگزاری وُنا، تاریخ بارگذاری: ۱۹ دی ۱۴۰۳ش.

• “Children in alternative care”, UNICEF, Last update: June 2025.

• آستانه، راضیه، «ایجاد حس امنیت در مراکز نگهداری کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست»، کنفرانس ملی عمران، معماری و فناوری اطلاعات در زندگی شهری، دوره 1، 1399ش.
• «از نازی‌آباد تا ونک؛ دربارۀ فرزندانی که والدین، آنها را نمی‌خواهند/ آمار نجومی از بچه‌های سرراهی درست است؟»، خبرگزاری پیشخوان، تاریخ درج مطلب: 8 خرداد 1401ش.
• «بهزیستی و کودکان بی‌سرپرست»، وب‌سایت مهرایرانیان، تاریخ بازدید: 6 خرداد 1402ش.
• «تربیت کودکان بی‌سرپرست»، ویکی‌فقه، تاریخ بازدید: 6 خرداد 1402ش.
• «حمایت از کودکان بی‌سرپرست/ پایان‌نامۀ ازدواج سرپرست و فرزندخوانده»، وبلاگ کوثربلاگ، تاریخ بارگذاری: 6 خرداد 1400ش.
• رجبی، مسلم و دیگران، «مقایسۀ شاخص‌های سلامت روان در کودکان بی سرپرست نگهداری شده در مراکز با کودکان سپرده شده نزد اقوام در استان لرستان»، نشریۀ پرستاری کودکان، دوره 4، شماره 1، 1396ش.
• «ضرورت ایجاد (شبه خانواده) برای کودکان بی‌سرپرست»، خبرگزاری جمهوری اسلامی، تاریخ بارگذاری: 27 دی 1399ش.
• «کودکان بدسرپرست: تعریف و تاریخچه در جهان و ایران»، حقوق‌نیوز، تاریخ بازدید: 3 خرداد 1402ش.
• «فعالیت 680 مرکز نگهداری کودکان بی‌سرپرست یا بدسرپرست در کشور/ تسهیل شرایط فرزندخواندگی»، خبرگزاری ایمنا، تاریخ درج مطلب: 12 آبان 1399ش.
• «مراکز نگهداری کودکان بی سرپرست»، وب‌سایت مؤسسۀ مرسا، تاریخ بازدید: 18 اردیبهشت 1402ش.
• «مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست»، وب‌سایت مؤسسۀ مهرآمن، تاریخ بازدید: 18 اردیبهشت 1402ش.
• مصباح یزدی، «جلسه سى‌ام: نسبت ولایت مطلقه فقیه با سازمان حكومت اسلامى»، پایگاه اطلاع‌رسانی آثار حضرت آیت‌الله مصباح یزدی.
• «نوزاد سرراهی و مادر بدبخت»، خبرگزاری سلامت نیوز، تاریخ درج مطلب: 16 دی 1395ش.
• «هرسال چند کودک ایرانی، سرراهی می‌شوند؟»، خبرگزاری خبرآنلاین، تاریخ درج مطلب: 7 مرداد 1394ش.