حشدالشعبی،
تاریخچه
دولت عراق در سال 2014م، به دلیل ضعف ارتش عراق در مهار داعش، دستور سازماندهی و تامین سلاح و ادوات نیروهای داوطلب برای حفظ امنیت عراق را صادر کرد.[۱]
دور روز بعد از فتوای جهاد توسط آیت الله سیستانی، مشاور امنیت ملی عراق از تشکیل «مدیریت حشدالشعبی» برای سازماندهی انبوهی از نیروهای داوطلب که ذیل اختیارات نخست وزیر فعالیت خواهند کرد، خبر داد.[۲]
اهداف
در مارس 2015م، سازمان حشدالشعبی اهداف پنجگانه زیر را به عنوان اهداف کلان خود مطرح کرد؛
آزادی مردم عراق از تروریسم
حفاظت از اماکن و بقاع متبرکه
نبرد با داعش و بیرون راندن آنان از خاک عراق
حفاظت از کشور و کم به عراقیهایی که توان جهاد ندارند.[۳]
گروههای تشکیل دهنده
حشدالشعبی در 50 گروه مختلف از 130 تا 150 هزار نیروی نظامی برخوردار است. هرچند بدنه اصلی این گروه را شیعیان تشکیل دادهاند، ما سایر گروههای قومی و مذهبی از جمله کردها، ترکمنها، اهل سنت، مسیحیان و ایزدیها نیز در آن حضور دارند.[۴]
لایه اول: گروههای مرجع با دو ویژگی ابتکار عمل در جبهه جنگ و داشتن سازمان نظامی، شامل سازمان بدر، گردانهای امام علی، گردانهای سیدالشهدا و جندالامام.
لایه دوم: حلقه پیرامونی، که پیروی از ولایت فقیه را ترویج میکند و از حیث نظامی در رتبه بعدی قرار دارد، شامل گروههای سرایا الخراسانی، الوعد الصادق، جیش المختار و رسالیون.
لایه سوم، گروههای وابسته به جریانهای سیاسی عراق، شامل شباب الرسالی، گردانهای غضب، امام حسین، سرایا السلام، ترکمنها، سنیها.[۵]
منابع
آزاد، «الگوی تشکیل و تحدید حشد الشعبی در عراق»، فصلنامه سیاست جهانی، 1399ش.
بیوک، محسن، سناریوهای پیش روی آینده حشد الشعبی در عراق بر اساس ساختار و راهبرد بازیگران، نشریه مطالعات بین رشتهای دانش راهبردی، ش56، پاییز 1403ش.
گوهری مقدم و عرب، «جایگاه حشد الشعبی در امنیت ملی عراق و نحوه بازنمایی رسانههای سعودی از آن»، پژوهشنامه رسانه بینالملل، 1397ش.
نیاکویی و پیرمحمدی، «روند بازیگری و کنش عملیاتی حشدالشعبی در عراق»، فصنامه روابط خارجی، 1400ش.