امارات متحده عربی

امارات متحده عربی؛ کشوری فدرال در خاورمیانه در شرق شبه جزیره عربستان و کرانۀ جنوبی خلیج فارس.

کشور امارات متحده عربی، یک کشور متکی بر سرمایه عظیم حاصله و ذخایر عظیم نفتی، بافت ضعیف اجتماعی و سیستم حکومت مطلقه سیاسی است.

نامگذاری

واژه اِماره در لغت به معنی نشان، نشانه و عمارت است و جمع آن اِمارات است. نام امارات متحده عربی به معنای امیرنشین‌ها یا شیخنشین‌های متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت یا سرزمین تحت حاکمیت یک امیر یا شیخ، شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّ‌القُوَین، رأس‌الخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایه‌گذاری کردند.

شکل‌گیری و تأسیس

قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه امارات متصالحه نام داشته ‌است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده ‌است. پس از اخراج پرتغالی‌ها از خلیج فارس، نیروهای بریتانیایی، هلندی، اسپانیایی و فرانسوی جای آنان را گرفتند و به دلیل موقعیت راهبردی منطقه، به اشغال نواحی اطراف خلیج فارس پرداختند. حضور بریتانیا در این منطقه تا سال ۱۹۶۷م ادامه داشت تا اینکه دولت انگلستان اعلام کرد نیروهای خود را تا اواخر سال ۱۹۷۱م از شرق سوئز خارج خواهد کرد. پس از خروج نیرو‌های بریتانیا، شیوخ هفت‌گانه برای تشکیل فدراسیونی از امارات تلاش کردند و در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین و الفجیره رسماْ تاسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام نمودند و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت رأس‌الخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و همه هفت امارتامارات متحده عربی را شکل دادند.

جغرافیا

امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ كيلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره آسیا در خاورمیانه واقع شده است. از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است. از شمال و شمال غربی با خلیج‌فارس و کشور ایران، از سمت شرق با دریای عمان و عمان، از سمت غرب با قطر و عربستان سعودی و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد. شمالی‌ترین نقطه آن از جنوبی‌ترین بخش سرزمین ایران در تنگه هرمز یعنی جزیره لارک تنها ۳۹ کیلومتر فاصله دارد. عمدتاً داراي آب و هواي بياباني و گرم و خشک است.

ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال‌های ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه ایران تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی در خلیج‌فارس نشان می‌دهد موضع رسمي ايران در مقابل ادعاي امارات متحده عربي ارائة مستندات تاريخي است که اين جزاير همواره به ايران تعلق داشته‌اند و کشورهای فرانسه، آلمان و بريتانيا نيز در قرن‌هاي هفدهم و هجدهم میلادی این مسئله را پذیرفتند. بريتانيا در آستانة سدة بيستم میلادی جزاير را به امارات متحده عربی واگذار کرد و در سال ۱۹۷۰م بازگشت آنها را به ايران تأیید کرد.

جمعیت

جمعیت کشور امارات متحده عربی در ابتدای سال ۲۰۲۳م به ۱۰/۱۷ میلیون نفر رسیده است. جمعیت امارات در سال ۲۰۲۴ به ۱۲/۵ میلیون نفر رسیده است که نسبت به اوایل سال افزایش چشمگیری داشته و این رشد عمدتاً به افزایش جمعیت ابوظبی مربوط می‌شود. اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیت‌ها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر است و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل می‌دهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد مرد و ۳۱٫۴۲ درصد زن می‌باشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر رقم قابل توجهی از جمعیت امارات اعم از بومی و غیربومی است که نشان‌دهندهٔ نیروی کار غالب جوان در حوزه‌های مختلف در این کشور است و عمدتاً از اتباع هند و پاکستان هستند که به دلیل ارزان‌ بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای به‌کارگیری آن‌ها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفته‌اند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل می‌دهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیت‌ها اکثراً به‌صورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کرده‌اند.

امارت‌ها

1. ابوظبی: پایتخت امارات متحده عربی و حاکم آن شیخ محمد بن زاید آل نهیان است. حکومت این امارت دارای ساختاری مستقل با وزارتخانه‌ها و شورای اجرایی است. ابوظبی به طور مداوم در حال توسعه و پیشرفت در زمینه‌های مختلف برای گردشگران و مهاجران است. وضعیت اقتصادی این کشور، شامل صادرات مروارید، تولید و فروش نفت و گاز طبیعی و تولید انرژی خورشیدی است.
2. دبی: دبی، یکی از معروف‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای امارات و مشهور به برج‌ها و آسمان‌خراش‌ها است. از زمان استقرار قبیله بنی‌یاس به رهبری خاندان آل مکتوم اداره می‌شود و حاکم فعلی آن شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، نخست‌وزیر و معاون رئیس‌جمهور امارات است. بحارینه، از دیگر قبایل دبی است و مذهب آنان تشیع می‌باشد. اقتصاد دبی با تغییر نهر دبی به مرکز تجاری رونق یافت و با کشف نفت، توسعه زیرساخت‌ها و بانک‌های اسلامی شکل گرفت. همچنین با تنوع‌بخشی به گردشگری و تجارت بین‌المللی، دبی همچنان به شهر طلا معروف است.
3. شارجه: این شهر دارای جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی بسیاری است. حکومت شارجه تحت رهبری شیخ سلطان بن محمد القاسمی اداره می‌شود. ساختار حکومتی شامل مشاغل و بخش‌هایی مانند شورای اجرایی، شورای مشورتی، دیوان‌های امیری و شهرداری است. اقتصاد شارجه یکی از اقتصادهای قوی و در حال رشد امارات متحده عربی است که تنوع زیادی دارد. افزایش مجوزهای کسب و کار خصوصاْ مالکیت خارجی در شارجه باعث جلب توجه و جذب سرمایه‌گذاران بین‌المللی به این امارت است.
4. رأس‌الخیمه: این منطقه تحت حاکمیت محلی با رهبری شیخ سعود بن صقر القاسمی اداره می‌شود. سیستم حکومتی این شهر موروثی است. رأس الخیمه بخشی از ساختار فدرالی امارات است که شامل شورای عالی، شورای وزیران و شورای ملی فدرال می‌شود. وضعیت اقتصادی این منطقه با تمرکز بر صنعت، تجارت و کشاورزی به اقتصاد خود تنوع بخشیده است.
5. عَجْمان: کوچک‌ترین امارت از هفت امارت است و تحت رهبری شیخ حُمَید بن راشد النُعیمی و یک شورای اجرایی اداره می‌شود. افزایش شاخص اعتماد تجاری بیانگر استقبال گسترده فعالان اقتصادی از شرایط رو به رشد این امارت است. بخش املاک و مستغلات به‌عنوان پایدارترین صنعت در این منطقه شناخته می‌شود. جوامع عجمان، ام‌القوین و فجیره، سنتی‌ترین جوامع قبیله‌ای هستند.
6. اُمُّ‌القُوَین: این منطقه توسط دولت محلی به رهبری خانواده شیخ سعود بن راشد المعلا اداره می‌شود. اقتصاد این شهر ترکیبی از فعالیت‌های سنتی مانند ماهیگیری و کشاورزی و برنامه‌های توسعه‌ای مدرن است که در جهت گسترش پایگاه اقتصادی امارت محسوب می‌شوند.
7. فُجَیرَه: امارت فجیره یک سلطنت مطلقه با رهبری شیخ حمد بن محمد الشرقی است. اقتصاد فجیره بر اساس ماهیگیری و کشاورزی استوار است. این امارت دارای موقعیت استراتژیک است. این شهر دارای بندر چندمنظوره‌ای است که بزرگترین شرکت‌های حمل و نقل را جذب می‌کند. مناطق آزاد دبی به ویژه فجیره به جذب سرمایه‌گذاری خارجی در بانکداری، تجارت، بندر و فرودگاه کمک می‌کند.

زبان و دین رسمی

زبان رسمی و اداری امارات، زبان عربی است و به لهجه‌های عربی فصیح و عربی خلیج محاوره می‌شود. از زبان‌های غیربومی این کشور که کاربرد بسیاری دارد می‌توان به فارسی، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.

اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از وفات رسول خداˆ توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت از شافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، امامیه، اباضی و وهابی است. اباضی‌ و وهابی‌ها در اقلیت مطلق هستند. در مقابل، اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقه‌های اسماعیلیه و علی‌اللهی نیز در امارات زندگی می‌کردند، ولی این فرقه‌ها با مرور زمان از بین رفته و یا پیروان آن کوچ کردند و یا اینکه مذهب اسلام را پذیرفتند. از این‌رو، اکثریت ساکنان امارات مسلمان و بومیان و مهاجران عرب، سنی و مهاجران ایرانی شیعه هستند. در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند. در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه می‌باشند.

نظام سیاسی

کشور امارات متحده عربی، یک کشور با سیستم سیاسی حکومت مطلقه است که در آن همه امور مستقیماً زیر نظر و اداره سلطان یا شیخ انجام می‌شود. نظام حکومتی این کشور بیش از همه متکی بر سیستم قبیله‌ای و طایفه‌گری است. این اتحادیه از ابتدا با نابرابری بنیادین در توزیع قدرت میان امارت‌های هفت‌گانه مواجه بود؛ به‌گونه‌ای که در شورای عالی امارات، ابوظبی و دبی از حق وتو برخوردارند و این شکاف همواره منشأ رقابت و بحران‌های مکرر بوده است. از زمان تأسیس این کشور، تحولی برای نظارت بر اجرای حکومت وجود نداشته و به تدریج حرکت‌هایی آرام در جهت تحولات سیاسی در این کشور مشاهده می‌شود. امارات تنها کشور عضو شورای هم‌کاری خلیج فارس است که تاکنون هیچ‌گونه انتخابات مردمی، حتی در سطح شوراهای شهر در آن برگزار نشده است. تشکیل حزب و گروه سیاسی در کشور امارات ممنوع است. دارای جمعیت‌ها و باشگاه‌های اجتماعی، هنری، صنفی، فرهنگی و فکری است که بیشترین هم‌گرایی را با سیاست‌های راهبردی و کلان نظام امارات متحده دارند. مجلس ملی فدرال امارات با عضویت چهل نماینده انتصابی از سوی حاکمان بدون داشتن حق قانون‌گذاری و تصویب قوانین، یا حق رد صلاحیت و تأیید وزیران، فقط به عنوان نهادی مشورتی عمل می‌کند. شیعیان تقریبأ هیچ دخالتی در امر کشورداری ندارند و هیچ اتحادیه، حزب و سندیکایی وجود ندارد. در تازه‌ترین تحول سیاسی، دولت امارات با پیشنهاد خاندان آل‌مکتوم و محمد بن‌راشد، حاکم دبی، تغییراتی در کابینه شامل ادغام وزارتخانه‌ها و حرکت به‌سوی دولت الکترونیک و فناوری‌های نوین در چشم‌انداز دو ساله اعمال کرده که نشان‌دهنده رویکرد اصلاحی آرام اما مستمر است.

مناسبات منطقه‌ای خلیج‌فارس

امارات متحده عربی از سال ۲۰۱۰م راهبرد موازنه استراتژیک را در تقابل با ایران کنار گذاشت و رویگرد واقع‌گرایی تهاجمی را با هدف تقویت توان نظامی در مقابل ایران و استفاده مؤثر از نیروی نظامی به‌منظور مهار نفوذ منطقه‌ای ایران در پیش گرفت.

پس از سال ۲۰۱۵م، در جنوب غرب آسیا اتخاذ استراتژی موازنه دور از ساحل آمریکا که برون‌سپاری برخی مسئولیت‌های هژمونیک را به همراه داشت، شرایط جدیدی را در منطقه به وجود آورده است. یکی از پیامدهای مهم این تحولات تغییر الگوهای دوستی و دشمنی و شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید امنیتی است که مستقیماْ بر منافع بازیگران مختلف تاثیر می‌گذارد.

در میان کشورهای منطقه، عربستان و امارات به دلیل جایگاه ژئوپلیتیک خود، نقشی کلیدی در همکاری با قدرت‌های فرامنطقه‌ای ایفا می‌کنند. امارات با اجرای راهبردهای متعددی از جمله امضای توافق‌های نظامی با دولت‌های غربی و در اختیار گذاشتن پایگاه‌های نظامی به آن‌ها، مشارکت در توسعه سامانه دفاع موشکی یکپارچه مورد نظر آمریکا در منطقه، گسترش همکاری با ناتو، برگزاری مانورهای مشترک با کشورهای قدرتمند جهان، اعزام نیروهای نظامی به مأموریت‌های بین‌المللی، برگزاری نشست‌های نظامی-امنیتی جهانی، تلاش برای تأمین تجهیزات نظامی راهبردی، متنوع‌سازی منابع خرید تسلیحات، دنبال کردن سیاست خودکفایی در تولید سلاح و تجهیزات نظامی، و مداخله نظامی در بحران‌های منطقه‌ای، به دنبال افزایش نفوذ خود در غرب آسیا و ایفای نقشی فراتر از اندازه و جایگاه واقعی‌اش در عرصه منطقه و جهان است. این کشور با تعیین چشم‌اندازی مبنی بر تبدیل شدن به نخستین قدرت نظامی در خلیج فارس و بهره‌گیری از این توانمندی نظامی برای پیشبرد اهداف سیاسی خود در غرب آسیا، برنامه‌های توسعه نظامی خویش را طراحی کرده است.

مهمترین راهبرد نظامی امارات، وابستگی شدید به آمریکا با استقرار ۱۳۰۰ نظامی در پایگاه الضفره و امضای موافقت‌نامه دفاعی ۱۹۹۶م است. دکترین نظامی این کشور بر سه محور تقابل با ایران، حفظ امنیت عربی و حضور نیابتی در مناقشات منطقه‌ای استوار است. امارات با سرمایه‌گذاری هنگفت روی سامانه‌های پاتریوت و تاد بر اساس قرارداد ۷ میلیارد دلاری در سال ۲۰۱۱م و هزینۀ نظامی دو برابر ایران، به‌دنبال کاهش وابستگی به آمریکا از طریق صنعتی‌سازی است. هرچند امارات با توجه به موقعیت ژئوپلیتیک خود در منطقه‌ای بحرانی و همچنین فقدان عمق راهبردی دچار تهدیدات فزاینده است که حمله نظامی ایران به خود را بزرگ‌ترین تهدید نظامی برای خود می‌داند.

روابط اسرائیل و امارات متحده عربی

پس از انقلاب اسلامی ایران، امارات در جنگ تحمیلی در کنار صدام قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را از دهه ۱۹۸۰م آغاز کرد. این روند سرانجام در ۲۳ مرداد ۱۳۹۹ش به عادی‌سازی رسمی روابط انجامید و امارات به سومین کشور عربی پس از مصر و اردن تبدیل شد که با رژیم صهیونیستی پیمان صلح امضا می‌کند. توافق ابراهیم در سال ۲۰۲۰م نقطه‌عطف رسمی‌سازی همکاری‌های امنیتی و نظامی دو طرف بود که پیش‌تر به‌صورت پنهان ادامه داشت. این توافق با محوریت تهدیدانگاری نسبت به ایران، زمینه‌ساز شکل‌گیری رژیم امنیتی پویا در حوزه‌های دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی شد و ایران به یکی از مهمترین محورهای همکاری دو طرف تبدیل گردید.

پس از امضای توافق ابراهیم، همکاری‌های دفاعی و اطلاعاتی دو طرف به شکل محسوسی افزایش یافت و حوزه‌هایی مانند فناوری‌های نظامی، سامانه‌های دفاعی و امنیت سایبری را در بر گرفت. در جریان جنگ رمضان، اسرائیل سامانه‌های گنبد آهنین را در اختیار امارات قرار داده بود. همچنین گزارش شده که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، با سفر به امارات با محمد بن زاید رئیس امارات به‌صورت محرمانه دیدار کرده است. دیوید بارنی، رئیس سازمان جاسوسی موساد، نیز دو مرتبه به‌طور محرمانه برای هماهنگی‌های مرتبط در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به کشور امارات سفر کرده است.

این توافق اهداف راهبردی متفاوتی را برای هر یک از طرفین دنبال می‌کرد. امارات با هدف فرار رو به جلو از تهدیدات ناشی از دموکراسی‌سازی منطقه‌ای، نفوذ جریان‌های اسلامی و پیامدهای توافق برجام و همچنین مقابله با نفوذ ایران، ترکیه و روسیه در کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس، به این توافق تن داد. در مقابل، رژیم صهیونیستی از این توافق به دنبال شکستن شوکت فلسطین، گسترش شهرک‌سازی، مشروعیت‌بخشی به قدس به‌عنوان پایتخت و بهره‌مندی از ثروت‌های کلان کشورهای حاشیه خلیج‌فارس در توسعه اقتصادی و صنعتی خود بود. همچمنین تحکیم روابط امارات متحده عربی و رژیم اسرائیل موجب تهدید منافعِ ملی ایران شده و از طریق ایجاد بدبینی و تغییر در موازنه تهدید، بر روابط همسایگی ایران و امارات تأثیر منفی خواهد گذاشت.

روابط دوجانبه ایران و امارات

بر اساس برخی منابع، علل شکل‌گیری بی‌اعتمادی و بروز تنش در روابط دوجانبه میان ایران و امارات، موضوعاتی نظیر اختلاف بر سر مالکیت جزایر سه‌گانه، فعالیت‌های هسته‌ای و برنامه موشکی بالستیک ایران، همچنین نگرانی از نفوذ شیعیان ایرانی و تلاش برای برانگیختن احساسات سیاسی آنان در امارات است. در این راستا سیاست کلی امارات در مقابل ایران بر پایه رویکردی دیپلماتیک و مبتنی بر توازن نرم استوار است تا از هرگونه رویارویی مستقیم نظامی یا گرفتار شدن در منازعات نابرابر اجتناب کند. بروندادهای موازنه جدید بر منافعِ ملی و امنیتِ منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران عبارتند از:

1. کاهش مداخلات مستقیم آمریکا در حوزه منافع راهبردی ایران، هرچند جایگزین این عدم مداخله لزوماً منطبق با منافع ایران نیست.
2. تداوم نظم امنیتی مدنظر آمریکا در منطقه، علی‌رغم خروج تدریجی و کاهش مداخلات مستقیم این کشور در جنوب غرب آسیا در یک روند میان‌مدت.
3. عدم تمایل قدرت‌های نوظهور به ایجاد تحول اساسی در نظم منطقه به نفع ایران در حوزه مسائل ژئوپلیتیک و امنیتی و حرکت آن‌ها در مسیر جلب توجه کشورهای عربی حوزه خلیج فارس.
4. امکان‌پذیری طرح‌ریزی نظم جدید امنیتی خاورمیانه توسط ایران با مشارکت بازیگران جدید در دوره گذار، علی‌رغم ملاحظات یادشده.
5. قابلیت بالاتر بازیگران نوظهوری نظیر هند، چین، روسیه، کره جنوبی و ژاپن نسبت به آمریکا در حفظ و برقراری ثبات و امنیت در جنوب غرب آسیا و سطحی از عملگرایی آن‌ها به دلیل وابستگی به نفت و منابع این منطقه.

نظام اقتصادی

امارات ابوظبی و دوبی به علت ذخایر عظیم نفتی و مرکزیت تجاری از موقعیت ممتازی در سطح فدراسیون برخوردار هستند. شاخص‌هایی مانند رشد تولید ناخالص داخلی، درآمدهای تجاری غیرنفتی، گردشگری و جذب سرمایه‌های خارجی و بزرگ بین‌المللی، رشد شاخص توسعه انسانی، کارآفرینی و تکنولوژی‌های صنعتی، نرخ پایین بیکاری در توسعه اقتصادی این کشور مؤثر هستند. همچنین افزایش کار برای مهاجران، توسعه مشاغل برای جوانان، سرعت ادغام با اقتصاد جهانی ضمن توجه به ارتقای استانداردهای رفاه اجتماعی و کاهش آن نسبت تبعیض جنسیتی بین زنان و مردان از جمله اصلی‌ترین و مهمترین دلایل پیشرفت امارات متحده عربی در حوزه توسعه انسانی است.

بر اساس روابط بین جمهوری اسلامی ایران و امارات متحده عربی، این دو کشور اگرچه در حوزه سیاسی دارای اختلاف‌نظرهایی هستند، اما تلاش کرده‌اند تا با استفاده از دیپلماسی اقتصادی، منافع ملی خود را در چارچوب همکاری‌های اقتصادی، تجاری و سرمایه‌گذاری دنبال کنند. امارات متحده عربی همواره جزو ۵ شریک اصلی تجاری ایران و به طور اخص شریک دوم تجاری ایران است. مهمترین دلایل این همکاری اقتصادی عبارت از امارات به‌عنوان گلوگاه و ایستگاهی برای صادرات مجدد کالاهای ایرانی، حضور گسترده تجار ایرانی و ثبت شرکت‌های اقتصادی در امارات، سرمایه‌گذاری ایران در این کشور، نیاز متقابل اقتصادی دو کشور به یکدیگر، بهره‌مندی امارات از دورزدن تحریم‌های ایران و همچنین ادامه همکاری دبی با ایران علی‌رغم مخالفت‌های ابوظبی است. هرچند، سیاست اقتصادی امارات مبتنی بر وابستگی متقابل نامتقارن با ایران، زمینه‌ساز کنشگری تهاجمی این کشور شده و هم‌زمان آن را در معرض ریسک تعرفه‌های احتمالی آمریکا قرار داده است.

جنگ رمضان و همکاری با آمریکا و اسرائیل

وزارت خارجه امارات متحده عربی در واکنش به حملات ایران به پایگاه‌های آمریکایی و منافع آمریکا در این کشور، سفارت خود در تهران را تعطیل و تمام دیپلمات‌های خود را به ابوظبی فراخواند.

منابع

«آشنایی با کشور امارات متحده عربی». مجمع جهانی شیعه‌شناسی. دریافت‌شده در ۲ تیر ۱۴۰۵.

آقاملایی، نجمه (۱۳۹۰). «بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس». پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی.

«اذعان ۲ مقام آمریکایی به ارسال گنبد آهنین از اسرائیل برای امارات». خبرگزاری فارس. ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

ارزانی، حبیب‌رضا؛ کشاورز، زهرا سادات (۱۳۹۵). «شیعیان امارات متحده عربی». مطالعات ایرانی. چهاردهم (پنجاه و چهار): ۶۳-۹۴.

«امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟». فرارو. ۱۲ آذر ۱۳۹۷. دریافت‌شده در ۲ تیر ۱۴۰۵.

«امارات؛شریک تجاری همیشگی ایران/حرکت به سمت تجارت ۴۰ میلیارد دلاری». خبرگزاری مهر. ۲۲ بهمن ۱۴۰۰. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.

«امارات سفارت خود در ایران را بست». خبرگزاری تسنیم. ۱۰ اسفند ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.

«بررسی توافق امارات متحده عربی و رژیم صهیونیستی». مرکز مطالعات سیاسی و بین‌المللی. ۲۴ شهریور ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

«ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال 2023» (PDF). وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.

«توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه». ایرنا. ۱۲ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

«تهدید ترامپ علیه شرکای تجاری ایران چقدر عملی است؟ / هند و امارات هدف تنبیه‌های آمریکا قرار می‌گیرند». خبر آنلاین. ۲ اسفند ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.

جالینوسی، احمد؛ رستمی، طیبه (۱۳۹۵). «بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی». مطالعات خلیج‌فارس. دوم (سه): ۷۶-۸۹.

«جغرافیای جهان تشیع». دانشگاه ادیان و مذاهب. ۲۶ دی ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.

«چرایی تغییرات سیاسی در کابینه دولت امارات متحده عربی / ماجراجویی‌های نظامی ابوظبی و دردسرهای امنیتی برای دبی». باشگاه خبرنگاران جوان. ۲۵ تیر ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.

حنفی، علی (۱۴۰۴). «تحلیل زمانی-مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی». پژوهشنامه علوم دفاعی. پنجم (یکم): ۹۰-۱۱۲.

خسروی، مصطفی (۱۳۹۷). «عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری‌ اسلامی‌ ایران و امارات‌‌ عربی‌ متحده‌». پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی.

«خشم و نگرانی از افشای سفر جنجالی محرمانه نتانیاهو به امارات». ایرنا. ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

«خلاصه‌ای از مهم‌ترین تحولات در کشور امارات». گوتوتی آر. ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۲ تیر ۱۴۰۵.

«در مورد توافق اسرائیل و امارات در ویکی تابناک بیشتر بخوانید». تابناک. ۲۳ مرداد ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

دهخدا، علی‌اکبر (۱۳۷۲). لغت‌نامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران.

«سفرهای مخفیانه رئیس موساد به امارات در طول جنگ». تابناک. ۲۳ ارديبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

«سیاست و حکومت در امارات عربی متحده». پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه. ۲۰ شهریور ۱۳۸۷. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.

«سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی در باره امارات». سفارت جمهوری اسلامی ایران ابوظبی. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.

«شهر‌های امارات». نیووی. ۳۰ تیر ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.

عباسی، مجید؛ چهارمحالی اصفهانی، مرضیه (۱۴۰۳). «روابط امارات متحده عربی با رژیم اسرائیل در پرتو قرارداد ابراهیم و تاًثیر آن بر روابط همسایگی با جمهوری اسلامی ایران». پژوهشنامه روابط جهانی. یکم (دو): ۱۲۱-۱۴۶.

عبیدیان، محمدرضا؛ مرزبانی، فروزان (۱۴۰۳). «شاخص‌های مؤثر در توسعه اقتصادی امارات متحده عربی و گذر از رکود اقتصادی ناشی از بحران کرونا». مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل. هفتم (دو): ۹۷-۱۱۶.

کوهکن، علیرضا؛ مختاری، مجید (۱۴۰۳). «نقش اقتصاد و روابط تجاری دوجانبه در سیاست خارجی امارات متحده عربی در قبال جمهوری اسلامی ایران از 1992 تا 2022». سیاست خارجی. سی و هستم (یک): ۸۷-۱۱۴.

«مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی». مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۰ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

مظفری، مهدی (۱۳۵۷). امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی. ج. ۱. ترجمهٔ مهدی مظفری. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی. شابک ۹۷۸۶۰۰۵۸۸۰۰۷۶.

موسوی کردمیری، سیدحسین؛ سیمبر، رضا (۱۴۰۳). «دیپلماسی اقتصادی ایران و امارات متحده عربی: تحلیلی بر تعاملات دوجانبه (2023-2015)». تعاملات دیپلماتیک. دوم (هفت): ۷۷-۱۳۲.

«مهمترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات». مرکز بین‌المللی مطالعات صلح. ۱۳ اسفند ۱۳۹۷. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.

میرفخرایی، سیدحسن (۱۴۰۳). «سیاست نگاه به شرق امارات متحده عربی در بستر تحول موازنه قوای منطقه ای پس از ۲۰۱۵». پژوهش‌های بین‌الملل. چهاردهم (یک): ۱۷۱-۱۹۰.

«وضعيت سياسی و اقتصادی و جايگاه ايرانيان در امارات». مرکز بین‌المللی مطالعات صلح. ۶ آذر ۱۴۰۰. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.

هدایتی، محمدرضا؛ پورشیرمحمدی، امیر (۱۴۰۳). «استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس». آفاق امنیت. هفدهم (شصت و پنج): ۱۴۳-۱۷۹.

«یک مقام اماراتی تشکیل احزاب سیاسی در کشورش را منتفی دانست». ایرنا. ۲۰ اردیبهشت ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.

«۱۳ مانع تجارت با شریک دوم». روزنامه دنیای اقتصاد. ۱۲ بهمن ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.