دوغ: تفاوت میان نسخه‌ها

به ترکیب [[آب]] و ماست دوغ گفته می‌شود.<ref>[https://www.vajehyab.com/amid/دوغ عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه دوغ.]</ref> به این ترکیب نمک و سبزیجات معطر از قبیل کاکوتی و نعناع اضافه می‌شود. این نوشیدنی در خاورمیانه به‌خصوص در کشورهای [[ایران]] و ترکیه بسیار محبوب است.<ref>Roden, A Book of Middle Eastern Food, 1974, P444.</ref> در ایران، دوغ را غالباً همراه با کباب می‌نوشند.<ref>دریابندری، کتاب مستطاب آشپزی، ۱۳۸۴ش، ج۱، ص۳۱۷.</ref> دوغ تنها فرآورده غذایی ایرانی در لیست استانداردهای جهانی است.<ref>[https://www.tasnimnews.com/fa/news/1397/12/10/1958782/دوغ-ایرانی-به-عنوان-میراث-فرهنگی-غذا-ثبت-استاندارد-جهانی-شد «دوغ ایرانی به‌عنوان میراث فرهنگی غذا ثبت استاندارد جهانی شد»، خبرگزاری تسنیم.]</ref>

آشپزان دوران [[صفویه]] از دوغ در تهیه غذایی با نام «ماست‌با» و ترخینه استفاده می‌کردند.<ref>باورچی بغدادی، «کارنامه، در باب طباخی و صنعت آن»، ۱۳۶۰ش، ص۷۷؛ آشپزباشی، سفره اطعمه، ۱۳۵۳ش، ص۸و۳۳و۸۰.</ref> آش دوغ از غذاهای معروف ایرانی است که در بیش‌تر نقاط [[ایران]] طبخ می‌شود.<ref>هاشم‌نیا، فرهنگ مردم گروس (بیجار و حومه)، ۱۳۸۰ش، ص۱۱۹.</ref> آب‌دوغ، خوراک معروف دیگری است که در تهیه آن از دوغ، پیاز، سبزی، [[خیار]] و کشمش استفاده می‌شود.<ref>صفی‌نژاد، مونوگرافی ده طالب‌آباد، ۱۳۵۵ش، ص۴۶۰–۴۶۱.</ref>

مردم [[گیلان]] در پایان مراسم سنتی [[کشتی گیله‌مردی]] با دوغ، نان و [[کشک]] از مهمانان پذیرایی می‌کنند.<ref>پاینده لنگرودی، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، ۱۳۵۵ش، ص۱۵۶.</ref> اهالی ایل کلهر در [[کرمانشاه]]، همراه با [[جهیزیه]] عروس، دوغ به [[خانه]] داماد می‌فرستند.<ref>میرنیا، فرهنگ مردم، ۱۳۶۹ش، ص۸۳.</ref> در پیرسواران برای ناهار روز عید آش دوغ طبخ می‌شود.<ref>رسولی، پژوهشی در فرهنگ مردم پیرسواران، ۱۳۷۸ش، ص۳۲۲.</ref> در پاریز [[کرمان]]، مقداری از دوغ تهیه شده از اولین مشکۀ سال و اولین دوغ مشکۀ نو را نزدیک لانهٔ مورچه‌ها قرار می‌دهند.<ref>فرهادی، نامه کمره، ۱۳۶۹ش، ج۲، ص۱۲۳و۱۲۸.</ref> یکی از [[خوراک|خوراکی‌های]] مردم لرستان در روز [[سیزده‌به‌در]] (۱۳ فروردین) دوغ است.<ref>شادابی، فرهنگ مردم لرستان، ۱۳۷۷ش، ص۲۶–۲۷.</ref>