ایران‌پدیا

عبا: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
حانیه کلهر (بحث | مشارکت‌ها)
۱۸۳ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۴: خط ۴:
|image_alt=
|image_alt=
| فایل پادکست      =عبا.ogg
| فایل پادکست      =عبا.ogg
| حجم فایلپادکست    =3/20
| حجم فایلپادکست    =۳/۲۰
| تاریخ پادکست      =6-12-1404
| تاریخ پادکست      =۶-۱۲-۱۴۰۴
| زیرنویس عنوان    =
| زیرنویس عنوان    =
| عنوان اصلی        =
| عنوان اصلی        =
خط ۱۱: خط ۱۱:
| عنوان عربی        =
| عنوان عربی        =
| عنوان علمی        =
| عنوان علمی        =
| شاخه علمی        =  
| شاخه علمی        =
| نوع مفهوم        =  
| نوع مفهوم        =
| معنای اصطلاحی      =
| معنای اصطلاحی      =
| حوزه کاربرد      =
| حوزه کاربرد      =
خط ۲۷: خط ۲۷:
| آثار مرتبط        =
| آثار مرتبط        =
}}
}}
'''<big>عبا</big>'''؛ نوعی روپوش بلند و جلو‌باز که بر روی لباس می‌پوشند.
'''{{درشت|عبا}}'''؛ نوعی روپوش بلند و جلوباز که بر روی لباس می‌پوشند


عبا از گذشته‌های دور لباس رسمی عرب‌ها بوده است. روحانیان هم از عبا استفاده می‌کنند. عبا در اندازه‌ها و رنگ‌های مختلف به‎‌صورت مردانه و زنانه در بازار عرضه می‌شود. جنس پارچه عبا در برخی از مناطق، از پشم گوسفند یا کرک شتر است.
عبا از گذشته‌های دور لباس رسمی عرب‌ها بوده است. روحانیان هم از عبا استفاده می‌کنند. عبا در اندازه‌ها و رنگ‌های مختلف به‌صورت مردانه و زنانه در بازار عرضه می‌شود. این بالاپوش، آستین نداشته اما دو سوراخ برای بیرون آوردن دست‌ها روی آن تعبیه شده است. به کسی که پارچهٔ مخصوص عبا را می‌بافد عباباف و به این شغل، عبابافی گفته می‌شود.<ref>انوری، فرهنگ بزرگ سخن، ۱۳۸۲ش، ج۵، ص۴۹و۶۲.</ref>
==مفهوم‌شناسی==
عبا به‌معنای لباسی بلند و جلوباز با آستین‌های کوتاه است.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/%D8%B9%D8%A8%D8%A7 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه عبا، وب‌سایت واژه‌یاب.] </ref>  عبا از نظر شکل ظاهری روپوشی است که معمولاً از شانه تا مچ پا را می‌پوشاند. دو آستینچه دارد که دست‌ها را از آن‌ها بیرون می‌آورند. دور تا دور عبا با نخ قیطان دوخته شده است و به‌صورت دوبند در قسمت جلو روی سینه آویزان است. کاربرد قیطان این است که با کشیدن آن از دو طرف، عبا را روی شانه مرتب می‌کنند. <ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B9%D8%A8%D8%A7 «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref> عبا را معمولاً روی [[دشداشه]] یا [[قبا]] می‌پوشند.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref>


==تاریخچه==
== مفهوم‌شناسی ==
تاریخچة پوشیدن عبا، در ایران به دوره پیش از اسلام برمی‌گردد که بیشتر به‌عنوان لباس گران‌بها برای درباریان مورد استفاده بوده است. اولین پادشاه اشکانیان، همواره بر روی لباس‌هایش عبا می‌پوشیده و این سنت را پادشاهان بعد از او همچنان ادامه دادند.  
عبا به‌معنی پوششی جلوباز از جنس پشم است که روی لباس‌های دیگر می‌پوشند.<ref>[https://www.vajehyab.com/?q=عباء&d=en دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه عباء.]</ref> این بالاپوش، بدون آستین یا با آستین‌های کوتاه است.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/عبا معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه عبا، وب‌سایت واژه‌یاب.]</ref> همچنین عبا نوعی پوشش بلند، جلوباز، گشاد و بدون دکمه تعریف شده که روحانیون مسلمان روی لباس‌های دیگر می‌پوشند.<ref>انوری، فرهنگ بزرگ سخن، ۱۳۸۲ش، ج۵، ص۴۹و۶۲.</ref> کردهای سنندج به این لباس بِتیه، لرهای کهگیلویه و بویر احمد به آن جِقه و در شوشتر به آن مب‌زیه گفته می‌شود.<ref>آذرلی، فرهنگ واژگان گویش‌های ایران، ۱۳۸۷ش، ص۴۲و۱۲۹و۳۵۵.</ref> به عبا، رداء نیز می‌گویند. عبا از نظر شکل ظاهری روپوشی است که معمولاً از شانه تا مچ پا را می‌پوشاند. دور تا دور عبا با نخ قیطان دوخته شده است و به‌صورت دوبند در قسمت جلو روی سینه آویزان است. کاربرد قیطان این است که با کشیدن آن از دو طرف، عبا را روی شانه مرتب می‌کنند.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/عبا «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref> همچنین فرد می‌تواند در هنگام وزش باد، با استفاده از قیطان، مانع از افتادن عبا از روی دوش خود شود.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref> عبا را معمولاً روی [[دشداشه]] یا [[قبا]] می‌پوشند.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref>


ترویج عبا در ایران بیشتر به بعد از اسلام برمی‌‌گردد که به چند دوره تقسیم می‌شود: در دور صفویه جهانگردان از پوشیدن عبا گزارش داده‌اند. در دورة زندیه نیز کریم‌خان زند عبایی را بر روی قبا می‌پوشیده است. در دوره قاجاریه پوشش عبا در میان اصناف و گروه‌هایی از اقشار مردم رواج داشته است. در عصر قاجاریه مردم ایران توجه خاصی به لباس داشتند و پوشیدن لباس کوتاه را مغایر با فرهنگ و متانت خود می‌دانستند. در این دوره، پوشیدن لباسی از سر تا پا، نقش مهمی در جایگاه و احترام افراد داشت؛ لذا این امر به رواج عبا در بین مردم ایران منجر شد. روحانیون نیز عبا را به‌عنوان روپوش مورد استفاده قرار می‌دادند. آنها در زمستان عبایی به نام عبای نجفی و بوشهری و در تابستان عبای کشمیر‌شکن را به تن می‌کردند.<ref>[https://chistorys.ir/browse.php?a_id=1469&sid=1&slc_lang=fa&ftxt=0 یعقوب‌زاده و مافی‌تبار، «بازیابی زمینه‌های تحدید قبا و عبا به روحانیت شیعه در عصر قاجار»، مطالعات تاریخ فرهنگی، 1400ش، ص139 -140.]</ref> حدیث کسا یک نمونه تاریخی است که به پوشش عبا اشاره دارد. به اهل‌بیت‌ پیامبر‌ به‌دلیل این‌که زیر عبا قرار گرفته‌اند آل‌عبا گفته می‌شود.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B9%D8%A8%D8%A7 «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.] </ref>
=== انواع عبا ===
==عبابافی==
عبا دارای رنگ‌های متنوعی است که عبارت‌اند از: مشکی، خرمایی، خاکستری و شیری که در بازار عرضه می‌شود.<ref>[https://www.iribnews.ir/fa/news/2786654/شهرت-هنر-عبابافی-در-بهبهان «عبابافی»، خبرگزاری صدا سیما.]</ref> عبا بر مبنای نوع کاربرد و جنس پارچه آن انواع مختلفی دارد:
عبابافی در ایران قبل از اسلام، در شهرهای کنار رودهای دجله و فرات رایج بود. پیشینه عبابافی در شهر بهبهان به‌ هزار سال می‌رسد. بزرگان این شهر معتقدند که تعداد زیادی کارگاه تولید عبا در این شهر وجود داشته که امروزه فقط بیست تا از آنها باقی مانده است. در حال حاضر دو نوع عبای نازک تابستانی و ضخیم زمستانی در بهبهان تولید می‌شود. قدمت عبابافی در بوشهر، به پانصد سال می‌رسد و در شهرستان‌های نائین و مشهد نیز عبابافی وجود دارد.<ref>[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/861844/%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D8%A8%D9%87%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86 مجابی و فنایی، «عبابافی بهبهان»، جلوه هنر دوره جدید، 1388ش، ص 8 و9].</ref>  
# عبای چهارفصل: از ضخامت متوسطی برخوردار است و در چهارفصل سال می‌توان از آن استفاده کرد؛
==انواع عبا==
# عبای تابستانی: از جنس تور و سبک است و گرمای کمتری را به خودش جذب می‌کند؛
عبا دارای رنگ‌های متنوعی است که عبارت‌اند از: مشکی، خرمایی، خاکستری و شیری که در بازار عرضه می‌شود.<ref> [https://www.iribnews.ir/fa/news/2786654/%D8%B4%D9%87%D8%B1%D8%AA-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D9%87%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86 «عبابافی»، خبرگزاری صدا سیما.] </ref>
# عبای زمستانی: جنس پارچه آن ضخیم و سنگین است؛
# عبای پاییزی: نسبت به دو عبای قبلی حالت حد وسط دارد. بیشتر روحانیون در طول سال از همان دو عبای تابستانی و زمستانی استفاده می‌کنند؛<ref>[https://lebasparsi.ir/7086/تغییرات-مد-لباس-روحانیان/ .«ازدوخت لباس علمای مشهور تا تغییرات مد لباس روحانیون»، وب‌سایت پایگاه خبری لباس پارسی.]</ref>
# عبای نمازی: از جنس پشم پلی‌استر و بسیار لطیف است. مزیت‌های متعددی برای پارچه عبای نمازی بیان شده که می‌توان به مقاوم‌بودن در برابر پوسیدگی و ساییدگی، نفوذناپذیری آن در برابر آب، حفظ شکل اولیه، سبک بودن پارچه عبا و نگهداری راحت آن اشاره کرد؛<ref>[https://farkhondekala.ir/product/عبا-نمازی-مشکی/ «عبای نمازی»، وب‌سایت فروشگاه اینترنتی فرخنده.]</ref>
# عبای زنانه؛ بعد از آمدن اسلام و هدفمند شدن حجاب زنان مورد استفاده قرار گرفت. امروزه مانتوی عبایی یکی از محبوب‌ترین مدل‌های حجاب برای زنان محجبه در سراسر دنیا است.<ref>[https://existshoes.ir/مانتو-عبایی؛-از-صحراهای-عربستان-تا-کت-و/ .«مانتو عبایی از صحراهای عربستان تا کت واک‌های پاریس»، وب‌سایت اگزیست.]</ref> مانتو عبایی با پوششی شبیه چادر، در اندازه‌ها و رنگ‌های متنوع و در طرح‌های ساده و تزیین‌شده در بازار عرضه می‌شوند.<ref>[https://farkhondekala.ir/product/عبا-نمازی-مشکی/ «مانتو عبایی»، وب‌سایت فروشگاه حجاب بنی‌فاطمی.]</ref>


عبا بر مبنای نوع کاربرد و جنس پارچه آن انواع مختلفی دارد:
== تاریخچه ==
# عبای چهارفصل: از ضخامت متوسطی برخوردار است و در چهارفصل سال می‌توان از آن استفاده کرد؛
عبا، پیش و پس از اسلام، پوششی برای زنان و مردان بوده است. این جامه را از جنس پشم و به رنگ‌های گوناگون تهیه کرده و بادیه‌نشینان بیش‌تر آن را به‌کار می‌گرفتند. پس از رواج عبا در شهرها، عباهایی از پارچه‌های ظریف و گران‌بها دوخته شد.<ref>مناظر احسن، زندگی اجتماعی در حکومت عباسیان، ۱۳۸۳ش، ص۶۳.</ref>
# عبای تابستانی: از جنس تور و سبک است و گرمای کمتری را به خودش جذب می‌کند؛ 
# عبای زمستانی: جنس پارچه آن ضخیم و سنگین است؛
# عبای پاییزی: نسبت به دو عبای قبلی حالت حد وسط دارد. بیشتر روحانیون در طول سال از همان دو عبای تابستانی و زمستانی استفاده می‌کنند؛<ref>[https://lebasparsi.ir/7086/%D8%AA%D8%BA%DB%8C%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D8%AF-%D9%84%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D8%B1%D9%88%D8%AD%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86/ .«ازدوخت لباس علمای مشهور تا تغییرات مد لباس روحانیون»، وب‌سایت پایگاه خبری لباس پارسی.]</ref> 
# عبای نمازی: از جنس پشم پلی‌استر و بسیار لطیف است. مزیت‌های متعددی برای پارچه عبای نمازی بیان شده که می‌توان به مقاوم‌بودن در برابر پوسیدگی و ساییدگی، نفوذ‌ناپذیری آن در برابر آب، حفظ شکل اولیه، سبک بودن پارچه عبا و نگهداری راحت آن اشاره کرد؛ <ref>[https://farkhondekala.ir/product/%D8%B9%D8%A8%D8%A7-%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%85%D8%B4%DA%A9%DB%8C/ «عبای نمازی»، وب‌سایت فروشگاه اینتر‌نتی فرخنده.] </ref>
# عبای زنانه؛ بعد از آمدن اسلام و هدفمند شدن حجاب زنان مورد استفاده قرار گرفت. امروزه مانتوی عبایی یکی از محبوب‌ترین مدل‌های حجاب برای زنان محجبه در سراسر دنیا است.<ref>[https://existshoes.ir/%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%88-%D8%B9%D8%A8%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%9B-%D8%A7%D8%B2-%D8%B5%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%DA%A9%D8%AA-%D9%88/ .«مانتو عبایی از صحراهای عربستان تا کت‌ واک‌های پاریس»، وب‌سایت اگزیست.]  </ref>  مانتو عبایی با پوششی شبیه چادر، در اندازه‌ها و رنگ‌های متنوع و در طرح‌های ساده و تزیین‌شده در بازار عرضه می‌شوند.<ref> [https://farkhondekala.ir/product/%D8%B9%D8%A8%D8%A7-%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%85%D8%B4%DA%A9%DB%8C/ «مانتو عبایی»، وب‌سایت فروشگاه حجاب بنی‌فاطمی.]  </ref>  
==کاربرد==
عبا لباس رسمی اعراب است و در ایران به‌عنوان لباس روحانیت شناخته شده است. طلبه‌ها در حوزه‌های علمیه در حجره و کلاس درس، معمولاً عبا به دوش می‌اندازند و زمینه را برای پوشیدن لباس روحانیت فراهم می‌کند؛ پوشیدن عبا توسط مداحان و روضه‌خوانان غیر‌روحانی در مجالس مذهبی نیز مرسوم است.<ref> [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B9%D8%A8%D8%A7 «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref> 
==مزیت‌ها==
عبایی که روحانیون به دوش می‌اندازند نماد استفادۀ عبا توسط پیامبر اسلام است؛ لذا این پوشش، نماد تعلق به اسلام است. این لباس در فرهنگ شیعیان ایران دارای تکریم است. از روایات و احادیث اسلامی می‌توان دریافت که این لباس علاوه بر مزیت‌های اجتماعی یک نوع قداست معنوی نیز دارد.<ref>[https://fa.wikifeqh.ir/%D9%81%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AF_%D9%84%D8%A8%D8%A7%D8%B3_%D8%B1%D9%88%D8%AD%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AA «فواید لباس روحانیت»، وب‌سایت ویکی فقه.] </ref>  یکی دیگر از مزیت‌های عبا این است که رعایت حیا و پوشیدگی بیشتری نسبت به دیگر لباس‌ها دارد.<ref> [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B9%D8%A8%D8%A7 «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref>
==عبا در ادبیات‌ فارسی==
در طول تاریخ، پیوند میان هویت و فرهنگ پوشش در ایران، موجب ایجاد هویتی مستقل در پوشش برای ایرانیان شده است.<ref>[http://chistorys.ir/browse.php?a_code=A-10-2080-1&sid=1&slc_lang=en&ftxt=1&pure_pdf=1 یعقوب‌زاده و مافی‌تبار، «بازیابی زمینه‌های تحدید قبا و عبا به روحانیت شیعه در عصر قاجار»، مطالعات تاریخ فرهنگی، 1400ش، ص7-6،]  </ref>  بازتاب این امر، در ادبیات فارسی به‌ویژه در سروده‌های شاعران نیز به چشم می‌خورد.<ref>[http://ensani.ir/file/download/article/1604307852-10322-4-4.pdf چال‌دره، «حجاب در آیینه شعر معاصر»، دو فصلنامه تخصصی زبان و ادبیات فارسی شفای دل، 1398ش، ص1.] </ref>


سعدی می‌گوید:<ref>. [https://ganjoor.net/saadi/mavaez/ghazal2/sh50 سعدی، غزلیات، غزل شمارۀ 50، بیت 10، وب‌سایت گنجور.] </ref>
=== عبا در اسلام ===
حدیث کسا یک نمونه تاریخی است که به پوشش عبا اشاره دارد. به اهل‌بیت پیامبر به‌دلیل این‌که زیر عبا قرار گرفته‌اند آل‌عبا گفته می‌شود.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/عبا «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref> بر اساس این روایت، پیامبر خدا، خانواده‌اش یعنی فاطمه، علی، حسن و حسین را زیر عبای خود، گرد آورد و در حق ایشان دعا کرد. با استناد به همین روایت، اهل بیت پیامبر خدا را آل عبا می‌گویند.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref> در روایات اسلامی به استفاده از ردا و عبا در نماز، سفارش شده است. بیشتر فقیهان، استفاده از عبا را جهت برپاداشتن نماز مستحب دانسته‌اند.<ref>[http://shohadayeiran.com/fa/news/50927/نظر-مراجع-درباره-استفاده-از-عبا-در-نماز «نظر مراجع درباره استفاده از عبا در نماز»، سایت شهدای ایران].</ref>
 
=== در ایران ===
تاریخچه پوشیدن عبا، در ایران به دوره پیش از اسلام برمی‌گردد که بیشتر به‌عنوان لباس گران‌بها برای درباریان مورد استفاده بوده است. اولین پادشاه اشکانیان، همواره بر روی لباس‌هایش عبا می‌پوشیده و این سنت را پادشاهان بعد از او همچنان ادامه دادند. ترویج عبا در ایران بیشتر به بعد از اسلام برمی‌گردد که به چند دوره تقسیم می‌شود: در دور صفویه جهانگردان از پوشیدن عبا گزارش داده‌اند. در دورة زندیه نیز کریم‌خان زند عبایی را بر روی قبا می‌پوشیده است. در دوره قاجاریه پوشش عبا در میان اصناف و گروه‌هایی از اقشار مردم رواج داشته است. در عصر قاجاریه مردم ایران توجه خاصی به لباس داشتند و پوشیدن لباس کوتاه را مغایر با فرهنگ و متانت خود می‌دانستند. در این دوره، پوشیدن لباسی از سر تا پا، نقش مهمی در جایگاه و احترام افراد داشت؛ لذا این امر به رواج عبا در بین مردم ایران منجر شد. روحانیون نیز عبا را به‌عنوان روپوش مورد استفاده قرار می‌دادند. آنها در زمستان عبایی به نام عبای نجفی و بوشهری و در تابستان عبای کشمیرشکن را به تن می‌کردند.
 
در ایران، بسیاری از مردم، پیش از دوران پهلوی، عبا روی دوش خود می‌انداختند. ایرانیان در تابستان عبای نازک و در زمستان عبای ضخیم دوختهٔ شهرهایی مانند نائین، اصفهان و رشت می‌پوشیدند.<ref>صدرالاشراف، «یادداشت‌ها»، ۱۳۵۰ش، ص۶۱۸.</ref> در زمان پهلوی اول، پوشیدن عبا برای عامهٔ مردم ممنوع گردید<ref>جوادی، «نظام نشانه‌ها در پوشش»، ۱۳۸۶ش، ص۶۸.</ref> و فقط دسته‌های از منتسبین به فعالیت‌های دینی می‌توانستند از عبا استفاده کنند.<ref>مکی، تاریخ بیست ساله ایران، ۱۳۶۲ش، ج۵، ص۷۱–۷۲.</ref>
 
عبابافی در ایران قبل از اسلام، در شهرهای کنار رودهای دجله و فرات رایج بود. پیشینه عبابافی در شهر بهبهان به هزار سال می‌رسد. بزرگان این شهر معتقدند که تعداد زیادی کارگاه تولید عبا در این شهر وجود داشته که امروزه فقط بیست تا از آنها باقی مانده است. در حال حاضر دو نوع عبای نازک تابستانی و ضخیم زمستانی در بهبهان تولید می‌شود. قدمت عبابافی در بوشهر، به پانصد سال می‌رسد و در شهرستان‌های نائین و مشهد نیز عبابافی وجود دارد.<ref name=":0">کمپانی، فرهنگ اصطلاحات پارچه و پوشاک در ایران، ۱۳۹۱ش، ص۸.</ref><ref>[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/861844/عبابافی-بهبهان مجابی و فنایی، «عبابافی بهبهان»، جلوه هنر دوره جدید، 1388ش، ص 8 و9].</ref> بیش‌تر عباهای بافته شده در شهرستان نائین از پشم گوسفند یا کرک شتر تهیه می‌شود.<ref name=":0"/>
 
== کاربرد ==
عبا لباس رسمی اعراب است و در ایران به‌عنوان لباس روحانیت شناخته شده است. طلبه‌ها در حوزه‌های علمیه در حجره و کلاس درس، معمولاً عبا به دوش می‌اندازند و زمینه را برای پوشیدن لباس روحانیت فراهم می‌کند؛ پوشیدن عبا توسط مداحان و روضه‌خوانان غیرروحانی در مجالس مذهبی نیز مرسوم است.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/عبا «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref><ref>جوادی، «نظام نشانه‌ها در پوشش»، ۱۳۸۶ش، ص۶۸.</ref> عبایی که روحانیون به دوش می‌اندازند نماد استفادهٔ عبا توسط پیامبر اسلام است؛ لذا این پوشش، نماد تعلق به اسلام است. این لباس در فرهنگ شیعیان ایران دارای تکریم است. از روایات و احادیث اسلامی می‌توان دریافت که این لباس علاوه بر مزیت‌های اجتماعی یک نوع قداست معنوی نیز دارد.<ref>[https://fa.wikifeqh.ir/فواید_لباس_روحانیت «فواید لباس روحانیت»، وب‌سایت ویکی فقه.]</ref>
 
همچنین عبا لباس رسمی عرب‌ها نیز به‌شمار می‌آید.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref> بانوان، به ویژه در جنوب ایران، برای پوشش خود از عبا استفاده می‌کنند.<ref>نظری داشلی‌برون، «پوشاک جنوب»، ۱۳۷۸ش، ص۵۹–۶۰.</ref> در استان بوشهر مردان از دو نوع عبا استفاده می‌کنند؛ یکی نازک از پشم گوسفند که «چوقه» نام دارد و دیگری از پشم شتر که «کوفه» نامیده می‌شود. بافندگان پارچهٔ چوقه و کوفه را «جول هر» می‌نامند.<ref>نظری داشلی‌برون، «پوشاک جنوب»، ۱۳۷۸ش، ص۵۹–۶۰.</ref>
 
یکی دیگر از کاربردهای عبا این است که رعایت حیا و پوشیدگی بیشتری نسبت به دیگر لباس‌ها دارد.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/عبا «عبا»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref>
 
== در فرهنگ و ادبیات ==
=== ادبیات فارسی ===
در طول تاریخ، پیوند میان هویت و فرهنگ پوشش در ایران، موجب ایجاد هویتی مستقل در پوشش برای ایرانیان شده است. بازتاب این امر، در ادبیات فارسی به‌ویژه در سروده‌های شاعران نیز به چشم می‌خورد. سعدی می‌گوید:
{{آغاز نستعلیق}}
{{آغاز نستعلیق}}
  {{شعر|نستعلیق}}
  {{شعر|نستعلیق}}
  {{ب|بستن قبا به خدمت سالار و شهریار | امیدوارتر که گنه در عبا کنیم }}
  {{ب|بستن قبا به خدمت سالار و شهریار | امیدوارتر که گنه در عبا کنیم}}
  {{پایان شعر}}
  {{پایان شعر}}
  {{پایان نستعلیق}}
  {{پایان نستعلیق}}در برخی کنایه‌ها نیز از عبا استفاده شده است؛ از آن جمله: از زیر لحاف درآمد به زیر عبا پناه برد (به‌معنی تغییر وضعیت فردی)، حاجی‌آقا موش گرفته عبا رو به دوش گرفته (به‌معنی عیان شدن پنهان‌کاری)، آقا شیخ بهلول است یک عبا یک عصا (به‌معنی بی‌تفاوت بودن به مال دنیا)<ref>ذوالفقاری، «برخی از مثل‌ها و زبان‌زدهای صنایع دستی این ویژه نامه»، ۱۳۸۸ش، ص۱۳۵.</ref>
==پانویس==
 
=== در فرهنگ ایرانیان ===
عبا در فرهنگ ایرانی، گاهی نشان‌دهندهٔ شخصیت فرد بوده است؛ اگر کاسبی از عبای دارای آستر، سجاف، نواردوزی، قیطان‌دوزی، زردوزی، شرابه‌دوزی یا منگوله دوزی استفاده می‌کرد، نزد مشتری از اعتبار بیشتری برخوردار بود. استفاده مؤمنان، روحانیون و علما از عبا، چنان اعتبار اجتماعی برای آن ایجاد کرده بود که اگر فرد لوطی در محله‌ای عبا روی دوش می‌انداخت، به‌عنوان معتمد محل شناخته می‌شد.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۲۱۹.</ref> در روستای سگزآباد در قزوین، هنگامی که داماد از حمام بیرون می‌آمد، جهت ایجاد شخصیت و وقار، روی دوش او عبا می‌انداختند.<ref>آل احمد، تات‌نشین‌های بلوک زهرا، ۱۳۳۷ش، ص۷۸.</ref> در بعضی روستاهای میبد، چاووش با عبا و عمامه از کوچه‌ها گذر می‌کرد و با خواندن اشعار، مردم را به زیارت کربلا فرامی‌خواند.<ref>اسلامی ندوشن، روزها، ۱۳۶۳ش، ص۶۲.</ref> گاهی رمال‌ها، دعانویسان و جن‌گیران نیز برای باطل کردن جادوی مشتریان یا خارج کردن جن از تن آنان از عبا استفاده می‌کردند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۴۶۹–۴۷۰.</ref> گاهی عبا را در تابستان برای جلوگیری از ورود گرد و خاک استفاده می‌کردند. همچنین افرادی که نمی‌خواستند شناسایی شوند عبا را روی سر خود می‌کشیدند.<ref>پولاک، سفرنامه، ۱۳۶۱ش، ص۳۸۱.</ref>
 
== پانویس ==
{{پانویس}}
{{پانویس}}


==منابع==
== منابع ==
{{آغاز منابع}}
{{آغاز منابع}}
* «از دوخت لباس علمای مشهور تا تغییرات مد لباس روحانیون»، وب‌سایت پایگاه خبری لباس پارسی، تاریخ بازدید: 23 دی 1401ش.
* «تاریخچه لباس روحانیت»، ویژه‌نامه ردای بهشتی، قم، ۱۳۹۵ش.
* چال‌دره، طاهره، «حجاب در آیینه شعر معاصر» فصلنامه تخصصی زبان و ادبیات فارسی شفای دل، سال دوم، شماره 4، 1398ش.
* سعدی، غزلیات، وب‌سایت گنجور، تاریخ بازدید: 28 دی 1401ش.
* «عبا»، وب‌سایت ویکی‌ شیعه، تاریخ بازدید: 24 دی 1401ش. 
* «عبای نمازی»، وب‌سایت اینترنتی فروشگاه فرخنده، تاریخ بازدید: 23 دی 1401ش.
* «فواید لباس روحانیت»، وب‌سایت ویکی فقه، تاریخ بازدید: 24 دی 1401ش.
* «مانتو عبایی»، وب‌سایت فروشگاه حجاب بنی‌فاطمی، تاریخ بازدید: 24 دی 1401ش.
* «مانتو عبایی از صحراهای عربستان تا کت‌واک‌های پاریس»، وب‌سایت اگزیست، تاریخ بازدید: 23 دی 1401ش. 
* مجابی، سیدعلی و فنایی، زهرا، «عبابافی بهبهان»، جلوه هنر، شماره 2، 1388ش.
* معین، محمد، فرهنگ فارسی، وب‌سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: 22 دی 1401ش.
* یعقوب‌زاده، هادی و وافی‌تبار، آمنه، «بازیابی زمینه‌ای تحدید قبا و عبا به روحانیت شیعه در عصر قاجار»، مطالعات تاریخ فرهنگی، سال دوازدهم، شماره 50، زمستان 1400ش.
{{پایان منابع}}
ویکی رز
<big>'''عبا'''</big>؛ روپوش بلند جلوباز روحانیون و بانوان و لباس رسمی عرب‌ها
عبا، نوعی بالاپوش بلند و جلوباز است که آستین نداشته اما دو سوراخ برای بیرون آوردن دست‌ها روی آن تعبیه شده است. به کسی که پارچه‌ی مخصوص عبا را می‌بافد عباباف و به این شغل، عبابافی گفته می‌شود.<ref>انوری، فرهنگ بزرگ سخن، ۱۳۸۲ش، ج۵، ص۴۹و۶۲.</ref>  عبابافی، در استان بوشهر و شهرستان نائین از صنایع دستی رایج است. بیش‌تر عباهای بافته شده در شهرستان نائین از پشم گوسفند یا کرک شتر تهیه می‌شود.<ref>کمپانی، فرهنگ اصطلاحات پارچه و پوشاک در ایران، ۱۳۹۱ش، ص۸.</ref>
==واژه‌شناسی==
عبا به‌معنی پوششی جلوباز از جنس پشم است که روی لباس‌های دیگر می‌پوشند.<ref>[https://www.vajehyab.com/?q=عباء&d=en دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه عباء.]</ref>  همچنین عبا نوعی پوشش بلند، جلوباز، گشاد و بدون دکمه تعریف شده که روحانیون مسلمان روی لباس‌های دیگر می‌پوشند.<ref>انوری، فرهنگ بزرگ سخن، ۱۳۸۲ش، ج۵، ص۴۹و۶۲.</ref>  کردهای سنندج به این لباس بِتیه، لرهای کهکیلویه و بویر احمد به آن جِقه و در شوشتر به آن مب‌زیه گفته می‌شود.<ref>آذرلی، فرهنگ واژگان گویش‌های ایران، ۱۳۸۷ش، ص۴۲و۱۲۹و۳۵۵. </ref>  به عبا، رداء نیز می‌گویند.
==پیشینه==
عبا، پیش و پس از اسلام، پوششی برای زنان و مردان بوده است. این جامه را از جنس پشم و به رنگ‌های گوناگون تهیه کرده و بادیه‌نشینان بیش‌تر آن را به‌کار می‌گرفتند. پس از رواج عبا در شهرها، عباهایی از پارچه‌های ظریف و گران‌بها دوخته شد.<ref>مناظر احسن، زندگی اجتماعی در حکومت عباسیان، ۱۳۸۳ش، ص۶۳.</ref>
در ایران، بسیاری از مردم، پیش از دوران پهلوی، عبا روی دوش خود می‌انداختند. ایرانیان در تابستان عبای نازک و در زمستان عبای ضخیم دوخته‌ی شهرهایی مانند نائین، اصفهان و رشت می‌پوشیدند.<ref>صدرالاشراف، «یادداشت‌ها»، ۱۳۵۰ش، ص۶۱۸. </ref>  در زمان پهلوی اول،‌ پوشیدن عبا برای عامه‌ی مردم ممنوع گردید<ref>جوادی، «نظام نشانه‌ها در پوشش»، ۱۳۸۶ش، ص۶۸.</ref>  و فقط دسته‌های از منتسبین به فعاليت‌های دینی می‌توانستند از عبا استفاده کنند.<ref>مکی، تاریخ بیست‌ ساله ایران، ۱۳۶۲ش، ج۵، ص۷۱-۷۲.</ref> 
==شکل ظاهر==
عبا جامه‌ی گشاد، بلند و جلو باز است که تا مچ پا را فرا گرفته و کل بدن را می‌پوشاند. دو سوراخ روی آن قرار دارد تا دست‌ها از آن‌ها بیرون آید. عبا معمولا روی دشداشه یا قبا پوشیده می‌شود. عبا دارای یک قیطان است که دور تا دور آن دوخته شده و در قسمت روی سینه به شکل دو بند در طرفین عبا آویزان می‌شود. قیطان به فرد این امکان را می‌دهد که با کشیدن آن، عبا را از دو طرف تنظیم کند. همچنین فرد می‌تواند در هنگام وزش باد، با استفاده از قیطان،‌ مانع از افتادن عبا از روی دوش خود شود. بیش‌تر عباها از پارچه، پشم گوسفند و یا کرک شتر تهیه می‌شوند. اگر عبا از پشم خالص شتر تهیه شود بسیار سبک، اما گران است.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref>
==استفاده از عبا==
امروزه عبا، لباسی است که بیش‌تر روحانیون از آن استفاده می‌کنند.<ref>جوادی، «نظام نشانه‌ها در پوشش»، ۱۳۸۶ش، ص۶۸.</ref>  همچنین عبا لباس رسمی عرب‌ها نیز به شمار می‌آید.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref>  بانوان، به ویژه در جنوب ایران، برای پوشش خود از عبا استفاده می‌کنند.<ref>نظری داشلی‌برون، «پوشاک جنوب»، ۱۳۷۸ش، ص۵۹-۶۰.</ref>  در استان بوشهر مردان از دو نوع عبا استفاده می‌کنند؛ یکی نازک از پشم گوسفند که «چوقه» نام دارد و دیگری از پشم شتر که «کوفه» نامیده می‌شود. بافندگان پارچه‌ی چوقه و کوفه را «جول هر» می‌نامند.<ref>نظری داشلی‌برون، «پوشاک جنوب»، ۱۳۷۸ش، ص۵۹-۶۰.</ref>
==عبا در فرهنگ ایرانیان==
عبا در فرهنگ ایرانی، گاهی نشان‌دهنده‌ی شخصیت فرد بوده است؛ اگر کاسبی از عبای دارای آستر، سجاف، نواردوزی، قیطان‌دوزی، زردوزی،‌ شرابه‌دوزی یا منگوله دوزی استفاده می‌کرد، نزد مشتری از اعتبار بیشتری برخوردار بود. استفاده مومنان، روحانیون و علما از عبا، چنان اعتبار اجتماعی برای آن ایجاد کرده بود که اگر فرد لوطی در محله‌ای عبا روی دوش می‌انداخت،‌ به‌عنوان معتمد محل شناخته می‌شد.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۲۱۹.</ref>
در روستای سگزآباد در قزوین،‌ هنگامی که داماد از حمام بیرون می‌آمد،‌ جهت ایجاد شخصیت و وقار، روی دوش او عبا می‌انداختند.<ref>آل احمد، تات‌نشین‌های بلوک زهرا، ۱۳۳۷ش، ص۷۸.</ref>  در بعضی روستاهای میبد، چاووش با عبا و عمامه از کوچه‌ها گذر می‌کرد  و با خواندن اشعار، مردم را به زیارت کربلا فرامی‌خواند.<ref>اسلامی ندوشن، روزها، ۱۳۶۳ش، ص۶۲. </ref>
گاهی رمال‌ها، دعانویسان و جن‌گیران نیز برای باطل کردن جادوی مشتریان و یا خارج کردن جن از تن آنان از عبا استفاده می‌کردند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۴۶۹-۴۷۰.</ref>
گاهی عبا را در تابستان برای جلوگیری از ورود گرد و خاک استفاده می‌کردند. همچنین افرادی که نمی‌خواستند شناسایی شوند عبا را روی سر خود می‌کشیدند.<ref>پولاک، سفرنامه، ۱۳۶۱ش، ص۳۸۱.</ref>
==عبا در روایات==
در روایات اسلامی به استفاده از ردا و عبا در نماز، سفارش شده است. بیشتر فقیهان، استفاده از عبا را جهت برپاداشتن نماز مستحب دانسته‌اند.<ref>[http://shohadayeiran.com/fa/news/50927/نظر-مراجع-درباره-استفاده-از-عبا-در-نماز «نظر مراجع درباره استفاده از عبا در نماز»، سایت شهدای ایران].</ref>
‌
حدیث کسا نیز روایت مشهوری است که بر اساس آن، پیامبر خدا، خانواده‌اش یعنی فاطمه، علی، حسن و حسین را زیر عبای خود، گرد آورد و در حق ایشان دعا کرد. با استناد به همین روایت، اهل بیت پیامبر خدا را آل عبا می‌گویند.<ref>«تاریخچه لباس روحانیت»، ۱۳۹۵ش، ص۹۸.</ref>
==عبا در ادبیات فارسی==
در برخی اشعار فارسی نیز از عبا استفاده شده است. سعدی گفته است:<ref>[https://ganjoor.net/saadi/mavaez/ghazal2/sh50 سعدی، مواعظ، غزلیات، غزل شماره ۵۰، بیت ۱۰، سایت گنجور.]</ref>
{{آغاز نستعلیق}}
{{شعر|نستعلیق}}
{{ب| بستن قبا به خدمت سالار و شهریار | امیدوارتر که گنه در عبا کنیم }}
{{پایان شعر}}
{{پایان نستعلیق}} 
در برخی کنایه‌ها نیز از عبا استفاده شده است؛ از آن جمله: از زیر لحاف درآمد به زیر عبا پناه برد (به‌معنی تغییر وضعیت فردی)، حاجی‌آقا موش گرفته عبا رو به دوش گرفته ( به‌معنی عیان شدن پنهان‌کاری)، آقا شیخ بهلول است یک عبا یک عصا (به‌معنی بی‌تفاوت بودن به مال دنیا)<ref>ذوالفقاری، «برخی از مثل‌ها و زبان‌زدهای صنایع دستی این ویژه نامه»، ۱۳۸۸ش، ص۱۳۵.</ref>
==پانویس==
{{پانویس}}
==منابع==
* آذرلی، غلام‌رضا، فرهنگ واژگان گویش‌های ایران، تهران، بلخ، ۱۳۸۷ش.
* آذرلی، غلام‌رضا، فرهنگ واژگان گویش‌های ایران، تهران، بلخ، ۱۳۸۷ش.
* اسلامی ندوشن، محمدعلی،‌ روزها، تهران، یزدان، چ۱، ۱۳۶۳ش.
* اسلامی ندوشن، محمدعلی، روزها، تهران، یزدان، چ۱، ۱۳۶۳ش.
* آل‌احمد، جلال، تات‌نشین‌های بلوک زهرا، تهران، فردوس، ۱۳۳۷ش.
* آل‌احمد، جلال، تات‌نشین‌های بلوک زهرا، تهران، فردوس، ۱۳۳۷ش.
* انوری، حسن، فرهنگ بزرگ سخن، تهران، سخن، ۱۳۸۲ش.
* انوری، حسن، فرهنگ بزرگ سخن، تهران، سخن، ۱۳۸۲ش.
خط ۱۲۶: خط ۸۸:
* جوادی، محمدرضا و کشفی، علی، «نظام نشانه‌ها در پوشش»، مطالعات راهبردی زنان، تهران، س۱۰، شماره ۳۸، ۱۳۸۶ش.
* جوادی، محمدرضا و کشفی، علی، «نظام نشانه‌ها در پوشش»، مطالعات راهبردی زنان، تهران، س۱۰، شماره ۳۸، ۱۳۸۶ش.
* دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه، سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۲۹ فروردین ۱۴۰۱ش.
* دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه، سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۲۹ فروردین ۱۴۰۱ش.
* ذوالفقاری، حسن، «برخی از مثل‌ها و زبان‌زدهای صنایع دستی این ویژه نامه»، فصل‌نامه فرهنگ مردم، تهران،‌ س۸، شماره ۳۱، ۱۳۸۸ش.
* ذوالفقاری، حسن، «برخی از مثل‌ها و زبان‌زدهای صنایع دستی این ویژه نامه»، فصل‌نامه فرهنگ مردم، تهران، س۸، شماره ۳۱، ۱۳۸۸ش.
* سعدی، مواعظ، سایت گنجور، تاریخ بازدید: ۲۹ فروردین ۱۴۰۱ش.
* سعدی، مواعظ، سایت گنجور، تاریخ بازدید: ۲۹ فروردین ۱۴۰۱ش.
* شهری، جعفر، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، تهران، رسا، ۱۳۷۸ش.
* شهری، جعفر، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، تهران، رسا، ۱۳۷۸ش.
خط ۱۳۴: خط ۹۶:
* مناظر احسن، محمد، زندگی اجتماعی در حکومت عباسیان، تهران، علمی و فرهنگی، ۱۳۸۳ش.
* مناظر احسن، محمد، زندگی اجتماعی در حکومت عباسیان، تهران، علمی و فرهنگی، ۱۳۸۳ش.
* نظری داشلی‌برون، زلیخا، «پوشاک جنوب»، کتاب ماه هنر، تهران، شماره ۱۷، ۱۳۷۸ش.
* نظری داشلی‌برون، زلیخا، «پوشاک جنوب»، کتاب ماه هنر، تهران، شماره ۱۷، ۱۳۷۸ش.
* «نظر مراجع درباره استفاده از عبا در نماز»، سایت شهدای ایران، تاریخ درج مطلب: ۱ مهر ۱۳۹۳ش.
* «نظر مراجع دربارهٔ استفاده از عبا در نماز»، سایت شهدای ایران، تاریخ درج مطلب: ۱ مهر ۱۳۹۳ش.
ویکی زندگی
{{پایان منابع}}
برگرفته از «https://iranpedia.net/wiki/عبا»