زن در آیین زرتشت: تفاوت میان نسخه‌ها

در آیین زرتشت با توجه به این‌که زمین، گیاه، آب و آتش مقدس تلقی می‌شد، زنان را در ایام حیض و زایمان سبب آلودگی این عناصر می‌دانستند. ازین‌روی آنان را در زمین شوره‌زار و بایری که دشتان‌ستان (= حیض‌ستان) نام داشت، اقامت می‌دادند. زن بعد از اتمام این دوران در پیچیده‌ترین مراسم غسل، به وسیلۀ ادرار گاو و‌اندکی آب به وسیلۀ روحانیون ویژه، چند بار به مدت چند روز، غسل داده می‌شد. زنان در ایام حیض، حق خوردن نذری ایزدان را نداشتند. به اعتقاد زرتشتیان، عادت ماهیانه زن، اثر اهریمنی بود که در زن پدیدار می‌شد زیرا در این ایام، اهریمن به زن نزدیک شده و او را پلید می‌ساخت؛ بنابراین مردان چون دچار چنین حالتی نمی‌شدند از زنان پاک‌تر تصور می‌شدند. در ارداویراف‌نامه تاکید شده، زنان حایض نباید به آسمان و خورشید بنگرند. هم‌چنین پنهان کردن دوران حیض، معاشقه با زنان حایضه و هم‌بستر شدن با آنان نیز از جرم‌های سنگین معرفی شده است. جالب است که زنان فقیر در ایام حیض از آزادی بیشتری برخوردار بودند زیرا آنان برای امرار معاش نیاز به کار کردن داشتند. ازین‌روی در ایام حیض نیز میان مردم آمد‌و‌شد داشتند. همچنین اگر زنی فرزند مرده به دنیا می‌آورد نجس شمرده شده، در محوطه‌ای نگه می‌داشتند، خوراک او ادرار گاو آمیخته به خاکستر بود، بعد از سه روز به وسیلۀ موبدان با ادرار گاو و آب تطهیر شده و تمام لباس‌های او دور‌انداخته می‌شد.<ref>[https://vista.ir/w/a/21/gdhug یدالله‌پور، «موقعیت زن در دیدگاه زرتشتیان»،  در وب‌سایت ویستا.]</ref>

در نگرش زرتشتیان، فرد متأهل نسبت به مجرد، برتری دارد و دختری که [[ازدواج]] نکند اهل دوزخ است.<ref>[https://haftasman.urd.ac.ir/article_66704_4376aef194ab38ea1d7d9b6a81624773.pdf قائم‌مقام فراهانی، «موقعیت زنان در دین زرتشتی بر اساس کتب فقهی و حقوقی»،  1392ش، ص115-114.]</ref> ازدواج دارای اهمیت جدی بوده و پیوند برابری بین زن و مرد است. بنیاد پیوکانی (= زناشویی) باید بر پایه‌های خرد، عشق، هم‌کاری و دل‌بستگی به سازندگی استوار شود. به گزارش کتب مقدس‌شان؛ دختران جوان از اهورامزدا درخواست کنند تا شوهری مناسب نصیب آنان کند.<ref>[https://vista.ir/w/a/21/gdhug یدالله‌پور، «موقعیت زن در دیدگاه زرتشتیان»،  در وب‌سایت ویستا.]</ref>