برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
ایجاد لینک داخلی |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
بِه، میوهای پاییزی است که «بهی» و «آبی» نیز نامیده میشود.<ref>[https://www.vajehyab.com/dehkhoda/%D8%A8%D9%87-4 دهخدا، علیاکبر، لغتنامه، ذیل واژه به، سایت واژهیاب.]</ref> درخت به، از خانواده گل سرخیان و از دستهی سیبها با برگهای کرکدار است. میوهی به، زردرنگ، کروی شکل، خوشبو، کرکدار و از جمله میوههای باارزش غذایی بالا است. گلهای این درخت نیز، معمولا به رنگ صورتی و سفید دیده میشوند. درخت به را از روش قلمه زدن، خوابانیدن شاخه و ساقه و پیوند زدن، تکثیر میکنند و از پایهی آن نیز برای پیوند با درخت گلابی استفاده میکنند.<ref>میرحیدر، معارف گیاهی، ج2، ۱۳۷۵ش، ص72-73؛ <br> | بِه، میوهای پاییزی است که «بهی» و «آبی» نیز نامیده میشود.<ref>[https://www.vajehyab.com/dehkhoda/%D8%A8%D9%87-4 دهخدا، علیاکبر، لغتنامه، ذیل واژه به، سایت واژهیاب.]</ref> درخت به، از خانواده گل سرخیان و از دستهی سیبها با برگهای کرکدار است. میوهی به، زردرنگ، کروی شکل، خوشبو، کرکدار و از جمله میوههای باارزش غذایی بالا است. گلهای این درخت نیز، معمولا به رنگ صورتی و سفید دیده میشوند. درخت به را از روش قلمه زدن، خوابانیدن شاخه و ساقه و پیوند زدن، تکثیر میکنند و از پایهی آن نیز برای پیوند با درخت گلابی استفاده میکنند.<ref>میرحیدر، معارف گیاهی، ج2، ۱۳۷۵ش، ص72-73؛ <br> | ||
نیاکی، گیاهان کشاورزی ایران، ۱۳۵۱ش، ص۳۷۰؛ <br> | نیاکی، گیاهان کشاورزی ایران، ۱۳۵۱ش، ص۳۷۰؛ <br> | ||
مظفریان، فلور استان یزد، ۱۳۷۹ش، ص۳۸۷.</ref> میوهی این درخت، از نظر طعم، به سه دسته تقسیم میشود: | مظفریان، فلور استان یزد، ۱۳۷۹ش، ص۳۸۷.</ref> میوهی این درخت، از نظر طعم، به سه دسته تقسیم میشود: | ||
* شیرین؛ | |||
* ترش؛ | |||
* ترش و شیرین (مز یا میخوش).<ref>میرحیدر، معارف گیاهی، ج2، ۱۳۷۵ش، ص74.</ref> | |||
==به در نقاط مختلف ایران== | ==به در نقاط مختلف ایران== | ||
درخت به، بهصورت وحشی در مناطقی از ایران، رویش دارد. به جنگلی نیز در نواحی گرگان، گیلان و آذربایجان در ایران، میروید.<ref>ثابتی، درختان و درختچههای ایران، ۱۳۴۴ش، ص۱۲۰؛ <br> | درخت به، بهصورت وحشی در مناطقی از ایران، رویش دارد. به جنگلی نیز در نواحی گرگان، گیلان و آذربایجان در ایران، میروید.<ref>ثابتی، درختان و درختچههای ایران، ۱۳۴۴ش، ص۱۲۰؛ <br> | ||
| خط ۱۶: | خط ۲۰: | ||
==به در طب== | ==به در طب== | ||
در طب سنتی، به را میوهای با طبع سرد و خشک معرفی کردهاند.<ref>ابنسینا، قانون، ج2، ۱۳۷۰ش، ص258.</ref> استفاده از به و ترکیبات مختلف آن، در درمان انواع بیماریها، مرسوم بوده است. این میوه و دانههای آن، برای درمان بیماری خارش، زخم، | در طب سنتی، به را میوهای با طبع سرد و خشک معرفی کردهاند.<ref>ابنسینا، قانون، ج2، ۱۳۷۰ش، ص258.</ref> استفاده از به و ترکیبات مختلف آن، در درمان انواع بیماریها، مرسوم بوده است. این میوه و دانههای آن، برای درمان بیماری خارش، زخم، [[تبخال]]، شوره، تعریق زیاد، احساس رفع ادرار، برشته آن برای رفع اسهال و مشکلات رودهای و آب به برای تنگی نفس مفید است. رفع التهاب مفاصل، تقویت معده و طحال نیز از دیگر خواص درمانی به، محسوب میشود.<ref>الذخیرة فی علم الطب، ۱۹۲۸م، ص۹۷؛ <br> | ||
ابنربن، فردوس الحکمة، ۱۹۲۸م، ص۳۹۲-۳۹۳ و ۳۹۷؛ <br> | ابنربن، فردوس الحکمة، ۱۹۲۸م، ص۳۹۲-۳۹۳ و ۳۹۷؛ <br> | ||
حنین بن اسحاق، جالینوس الى غلوقن فی التأتی لشفاء الامراض، ۱۹۸۲م، ص۳۰۰.</ref><br> | حنین بن اسحاق، جالینوس الى غلوقن فی التأتی لشفاء الامراض، ۱۹۸۲م، ص۳۰۰.</ref><br> | ||
