علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) ابرابزار |
برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۳۵: | خط ۳۵: | ||
==== دوره سلجوقی و ایلخانی ==== | ==== دوره سلجوقی و ایلخانی ==== | ||
[[سلجوقیان]]، [[ایلخانان|ایلخانیان]] و گورکانیان نیز در زمان حکومت بر [[ایران]]، با وجود فاصله چشمگیر فرهنگ غذایی، فرهنگ و آیین [[آشپزی ایرانی|آشپزی ایرانیان]] را پذیرفتند. البته برخی از ویژگیهای آشپزی و خورد و خوراک ترکان نیز در آشپزی ایرانیان نفوذ کرد. بارزترین آن، واژه ترکی «قروت» بهمعنای [[کشک]] است و | [[سلجوقیان]]، [[ایلخانان|ایلخانیان]] و گورکانیان نیز در زمان حکومت بر [[ایران]]، با وجود فاصله چشمگیر فرهنگ غذایی، فرهنگ و آیین [[آشپزی ایرانی|آشپزی ایرانیان]] را پذیرفتند. البته برخی از ویژگیهای آشپزی و خورد و خوراک ترکان نیز در آشپزی ایرانیان نفوذ کرد. بارزترین آن، واژه ترکی «قروت» بهمعنای [[کشک]] است و «[[قرهقروت]]» بهمعنای کشک سیاه. خوراک ترکی «بورک» که تا سده ۸ق بین ایرانیان رواج داشت نیز نشانه تأثیر آشپزی اقوام آسیای میانه و قوم مغول است که در گذر زمان از فرهنگ غذایی ایرانیان حذف شد. | ||
==== دوره مغولان و تیموری ==== | ==== دوره مغولان و تیموری ==== | ||
| خط ۴۷: | خط ۴۷: | ||
در گذشته، شیوههای هنر آشپزی در جهان را به سه گروه: ایرانی، چینی و رومی تقسیم میکردند که در هر سه گروه، محصولات [[کشاورزی]] شامل غلات و دانههای روغنی، میوهها و سبزیجات، گوشت و لبنیات مواد اولیهٔ آشپزی را تشکیل میدهند. [[گندم]] و [[برنج]] از دیرباز، عمدهترین محصولات قابل کشت در [[ایران]] بودهاند، بنابراین، سبد غذایی ایرانیان همواره شامل خوراکهای آردی و برنجی است.<ref>مقدسی، احسنالتقاسیم، ۱۹۰۶م، ص۲۷۱؛ ابنحوقل، صورةالارض، ۱۹۳۸م، ص۳۹۲.</ref> جامعهٔ دامداران و عشایر ایران نیز نقش مهمی در تولید لبنیات و گوشت داشتند و غذای اصلی ایلات، معمولاً غلات و لبنیات بوده است. | در گذشته، شیوههای هنر آشپزی در جهان را به سه گروه: ایرانی، چینی و رومی تقسیم میکردند که در هر سه گروه، محصولات [[کشاورزی]] شامل غلات و دانههای روغنی، میوهها و سبزیجات، گوشت و لبنیات مواد اولیهٔ آشپزی را تشکیل میدهند. [[گندم]] و [[برنج]] از دیرباز، عمدهترین محصولات قابل کشت در [[ایران]] بودهاند، بنابراین، سبد غذایی ایرانیان همواره شامل خوراکهای آردی و برنجی است.<ref>مقدسی، احسنالتقاسیم، ۱۹۰۶م، ص۲۷۱؛ ابنحوقل، صورةالارض، ۱۹۳۸م، ص۳۹۲.</ref> جامعهٔ دامداران و عشایر ایران نیز نقش مهمی در تولید لبنیات و گوشت داشتند و غذای اصلی ایلات، معمولاً غلات و لبنیات بوده است. | ||
آشپزی ایرانیان، همواره به سبک زندگی اقوام مختلف بستگی داشت؛ مثلاً خوراک مردم شمال، غالباً برنج و ماهی و گوشت پرندگانی همچون اردک و مرغابی بود. آنها از چاشنیهایی مانند آبلیمو، سرکه، ربانار و از نوشیدنیهای ترش استفاده میکردند.<ref>خوجکو، سرزمین گیلان، ۱۳۵۴ش، ص۸۸–۹۰؛ بازن، گیلان و آذربایجان شرقی، ۱۳۶۵ش، ص۱۵۷–۱۶۰.</ref> در مناطق دیگر [[ایران]]، قوت غالب مردم، [[نان]] و گوشت بود. [[آش]] و آبگوشت غذای روزانه مردم را تشکیل میداد. | آشپزی ایرانیان، همواره به سبک زندگی اقوام مختلف بستگی داشت؛ مثلاً خوراک مردم شمال، غالباً برنج و ماهی و گوشت پرندگانی همچون اردک و مرغابی بود. آنها از چاشنیهایی مانند آبلیمو، سرکه، ربانار و از نوشیدنیهای ترش استفاده میکردند.<ref>خوجکو، سرزمین گیلان، ۱۳۵۴ش، ص۸۸–۹۰؛ بازن، گیلان و آذربایجان شرقی، ۱۳۶۵ش، ص۱۵۷–۱۶۰.</ref> در مناطق دیگر [[ایران]]، قوت غالب مردم، [[نان]] و گوشت بود. [[آش]] و [[آبگوشت]] غذای روزانه مردم را تشکیل میداد. | ||
آشپزی، نزد ایرانیان همواره بهعنوان یک هنر و مهارت، مورد توجه بوده و چند ویژگی مشترک دارد: | آشپزی، نزد ایرانیان همواره بهعنوان یک هنر و مهارت، مورد توجه بوده و چند ویژگی مشترک دارد: | ||
