حانیه کلهر (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «جایگزین=عود|بندانگشتی|تصویری از عود در حال سوختن <big>'''عود'''</big>؛ چوبی خوشبو با مصرف دارویی و بخور. عود چوبی خوشبو با خاستگاهی در هند، چین، عربستان و سرندیب است که از دیرباز برای بخور، درمان و آیینهای مذهبی و اجتماعی بهکار می...» ایجاد کرد |
ایجاد لینک داخلی |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
==واژهشناسی عود== | ==واژهشناسی عود== | ||
عود نام درختی با چوب قهوهای رنگ است که هنگام سوختن، بوی خوشی را میپراکند.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/عود-2 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه عود.]</ref> از عود برای بخور<ref>تبریزی، برهان قاطع، ذیل واژه عود. </ref> یا مصارف دارویی استفاده میشود.<ref>انوری، فرهنگ بزرگ سخن، ذیل واژه عود.</ref> در منابع گوناگون، سرندیب، چین، هند و عربستان را خاستگاه عود دانستهاند.<ref>ابنسینا، قانون، ۱۳۶۴ش، ج۲، ص۲۶۴؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۷۰-۱۳۸۳ش، ج۵، ص۳۷۹.</ref> | عود نام درختی با چوب قهوهای رنگ است که هنگام سوختن، بوی خوشی را میپراکند.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/عود-2 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه عود.]</ref> از عود برای [[بخور]]<ref>تبریزی، برهان قاطع، ذیل واژه عود. </ref> یا مصارف دارویی استفاده میشود.<ref>انوری، فرهنگ بزرگ سخن، ذیل واژه عود.</ref> در منابع گوناگون، سرندیب، چین، هند و عربستان را خاستگاه عود دانستهاند.<ref>ابنسینا، قانون، ۱۳۶۴ش، ج۲، ص۲۶۴؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۷۰-۱۳۸۳ش، ج۵، ص۳۷۹.</ref> | ||
==تاریخچه عود== | ==تاریخچه عود== | ||
عود در [[ایران]] باستان، یکی از وسایل خوان نوروزی بوده است.<ref>ابونیا عمران، نوروز باستانی، ۱۳۸۸ش، ص۴۹.</ref> در گنجینهای که از پاسارگاد بهدست آمده، عودسوزهای هخامنشی دیده میشود.<ref>کخ، از زبان داریوش، ۱۳۷۹ش، ص۱۹۵.</ref> در سفرنامهای مربوط به زمان [[داریوش]]، از رسم دود کردن عود و [[اسپند]]، هنگام رفتن شاه به جنگ، یاد شده است.<ref>جملی کارری، سفرنامه، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۵.</ref> در زمان [[ساسانیان]]، موبدان در [[جشن سده]]، جامههای سفید به تن کرده و عود در دست میگرفتند.<ref>مهرین، کشورداری و جامعه ایران در زمان ساسانیان، ۱۳۵۰ش، ص۱۸۶.</ref> همواره در مجالس بزم و شادی پادشاهان، بوی عود فضا را عطرآگین میکرد.<ref>واله، ایران در زمان شاه صفی و شاه عباس دوم، ۱۳۸۰ش، ص۸۲و۱۵۸و۴۷۳.</ref> | عود در [[ایران]] باستان، یکی از وسایل خوان نوروزی بوده است.<ref>ابونیا عمران، نوروز باستانی، ۱۳۸۸ش، ص۴۹.</ref> در گنجینهای که از پاسارگاد بهدست آمده، عودسوزهای هخامنشی دیده میشود.<ref>کخ، از زبان داریوش، ۱۳۷۹ش، ص۱۹۵.</ref> در سفرنامهای مربوط به زمان [[داریوش]]، از رسم دود کردن عود و [[اسپند]]، هنگام رفتن شاه به جنگ، یاد شده است.<ref>جملی کارری، سفرنامه، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۵.</ref> در زمان [[ساسانیان]]، موبدان در [[جشن سده]]، جامههای سفید به تن کرده و عود در دست میگرفتند.<ref>مهرین، کشورداری و جامعه ایران در زمان ساسانیان، ۱۳۵۰ش، ص۱۸۶.</ref> همواره در مجالس بزم و شادی پادشاهان، بوی عود فضا را عطرآگین میکرد.<ref>واله، ایران در زمان شاه صفی و شاه عباس دوم، ۱۳۸۰ش، ص۸۲و۱۵۸و۴۷۳.</ref> | ||
