بدون خلاصۀ ویرایش
ایجاد لینک داخلی
 
خط ۶: خط ۶:
استفاده از سازهای زهی، قدمتی دیرینه داشته و به 2300 سال پیش از میلاد برمی‌گردد. مورخان بر این باورند که این نوع از سازها، هزار سال پیش از خانواده «چنگ‌ها» در بین‌النهرین استفاده می‌شده‌اند.<ref>Lawergren, «Iran, I. Pre-Islamic», 2008, P28.</ref>  در آثار هنری پیش از میلاد مسیح، تصویر سازهای زهی از خانواده تنبور، کمتر به چشم می‌خورد؛ اما در دوران هزاره اول پس از میلاد، این نوع از تصاویر افزایش یافته‌اند.<ref>Lawergren, «Iran, I. Pre-Islamic», 2008, P28.</ref><br>
استفاده از سازهای زهی، قدمتی دیرینه داشته و به 2300 سال پیش از میلاد برمی‌گردد. مورخان بر این باورند که این نوع از سازها، هزار سال پیش از خانواده «چنگ‌ها» در بین‌النهرین استفاده می‌شده‌اند.<ref>Lawergren, «Iran, I. Pre-Islamic», 2008, P28.</ref>  در آثار هنری پیش از میلاد مسیح، تصویر سازهای زهی از خانواده تنبور، کمتر به چشم می‌خورد؛ اما در دوران هزاره اول پس از میلاد، این نوع از تصاویر افزایش یافته‌اند.<ref>Lawergren, «Iran, I. Pre-Islamic», 2008, P28.</ref><br>
   
   
واژه «تمبور» یا «تنبور» نیز برای نخستین‌بار در متون پهلوی، از جمله بندهش،<ref>بهار، واژه‌نامۀ بندهش، ۱۳۴۵ش، ص۱۵۹.</ref>  درخت آسوریگ<ref>درخت آسوریک، به‌تحقیق یحیى ماهیار نوابی، تهران، ۱۳۶۳ش، ص77.</ref>  و کارنامه اردشیر بابکان<ref>کارنامۀ اردشیر بابکان، ۱۳۲۹ش، ص8.</ref>  آمده است. این اسامی، در کنار سایر سازهای زهی مانند چنگ، وَن، بربط و کُنار به‌کار رفته‌اند.<br>
واژه «تمبور» یا «تنبور» نیز برای نخستین‌بار در متون پهلوی، از جمله بندهش،<ref>بهار، واژه‌نامۀ بندهش، ۱۳۴۵ش، ص۱۵۹.</ref>  درخت آسوریگ<ref>درخت آسوریک، به‌تحقیق یحیى ماهیار نوابی، تهران، ۱۳۶۳ش، ص77.</ref>  و کارنامه اردشیر بابکان<ref>کارنامۀ اردشیر بابکان، ۱۳۲۹ش، ص8.</ref>  آمده است. این اسامی، در کنار سایر سازهای زهی مانند [[چنگ (ساز)|چنگ]]، وَن، بربط و کُنار به‌کار رفته‌اند.<br>


درباره ماهیت و چگونگی کار با تنبور، در آثار باقیمانده از دوره ساسانی، در سده‌های 3-7م، اشاراتی صورت گرفته است. هرچند، تنبور در آن روزگار با امروزه متفاوت بوده، اما در آن دوران نیز تنبور به ساز زهی دسته‌بلند اطلاق می‌شده است.<ref>پورجوادی، «تنبور»، دایره‌المعارف بزرگ اسلامی. </ref><br>
درباره ماهیت و چگونگی کار با تنبور، در آثار باقیمانده از دوره ساسانی، در سده‌های 3-7م، اشاراتی صورت گرفته است. هرچند، تنبور در آن روزگار با امروزه متفاوت بوده، اما در آن دوران نیز تنبور به ساز زهی دسته‌بلند اطلاق می‌شده است.<ref>پورجوادی، «تنبور»، دایره‌المعارف بزرگ اسلامی. </ref><br>