خویشاوندی رضاعی: تفاوت میان نسخه‌ها

«رضاع» در لغت به معنای مکیدن و نوشیدن شیر از پستان است.<ref>. ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغه، ۱۴۲۹ق، ص ۳۸۶؛ ابن‌منظور، لسان العرب، ۱۴۲۶ق، ج ۱، ص ۱۵۱۹.</ref> رضاع در فقه اسلامی، شیرخوردن نوزاد از زنی غیر از مادر نَسَبی تعریف شده که اگر با شرایط معیّن انجام شود، رابطه‌ای همانند خویشاوندی ایجاد می‌کند.<ref>. خویی، احکام الرضاع فی فقه الشیعه، ۱۴۱۷ ق، ص ۱۰۷؛ محقق داماد، بررسی فقهی حقوق خانواده، ۱۳۸۴ ش، ج ۱، ص ۷۳.</ref> در این نوع پیوند، زنی که به کودک شیر می‌دهد به‌عنوان«دایه» یا «مادر رضاعی» و همسر او به‌عنوان «پدر رضاعی» شناخته می‌شوند. کودک نیز در فقه، «مرتضع» نام دارد.<ref>. محقق داماد، بررسی فقهی حقوق خانواده، ۱۳۸۴ ش، ج ۱، ص ۷۳؛ «[https://www.sistani.org/persian/book/26578/5733/ محارم رضاعی»، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله سید علی حسینی سیستانی].