رهبر جمهوری اسلامی ایران: تفاوت میان نسخه‌ها

رهبری جمهوری اسلامی بر نظریۀ ولایت فقیه استوار است<ref>شفیعی‌فر، «جایگاه ولایت فقیه در حقوق اساسى جمهورى اسلامى ایران»، 1378ش، ص62.</ref> و این نظریه پیشینه‌ای دیرینه در فقه شیعه دارد. فقیهانی چون شیخ مفید (قرن چهارم هجری)، شیخ طوسی، محقق حلی، علامه حلی، شهید اول و دوم، محقق کرکی (قرن دهم هجری)، ملا احمد نراقی، شیخ مرتضی انصاری و دیگران به تبیین این نظریه پرداخته‌اند. به باور ایشان، فقیه جامع‌الشرایط از سوی امام معصوم به عنوان «نایب عام» منصوب شده و ولایت بر جامعه را در عصر غیبت بر عهده دارد. محقق کرکی در دوره صفویه موفق شد این نظریه را به‌صورت عملی تحقق بخشد و با صدور فرمان شاه طهماسب، ولایت خود را بر امور مملکت اعمال کند. با این حال، به‌دلیل نبود بستر سیاسی مناسب اعمال عملی ولایت فقیه در دوره‌های بعدی به‌عمده به اموری جزئی و غیر سیاسی منحصر بود.<ref>[https://hawzah.net/fa/Article/View/86297/%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87?rcids=85360,52192,81727,86765,86292,82395,80352,52818,86326,81835,81694,52823,93361,91937,88502,87246,88841,86332,87790,87691 «پیشینه تاریخی ولایت فقیه»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه]</ref> پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ش، این نظریه در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران راه یافت<ref>[https://rc.majlis.ir/fa/content/iran_constitution «قانون‏ اساسی‏ جمهوری اسلامی ایران»، وب‌سایت مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی.]</ref> و زمینۀ تحقق عملی آن فراهم شد.<ref>برجی، «سیر تاریخی نظریه ولایت فقیه»،  1380ش، ص105</ref> در همه‌پرسی ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ش، مردم به نظام جمهوری اسلامی رأی دادند.<ref>روزها و رویدادها، ۱۳۷۸ش‌، ج‌۱، ص‌۸۱.</ref> در بازنگری قانون اساسی در ۱۳۶۸ش، شرط «مرجعیت» از شرایط رهبر حذف و عبارت «ولایت مطلقه» به قانون اساسی افزوده شد و اختیارات رهبر جمهوری اسلامی ایران در زمینۀ تعیین سیاست‌های کلی نظام، فرماندهی کل نیروهای مسلح و حل اختلاف قوا گسترش یافت.<ref>[http://qavanin.ir/Law/TreeText/?IDS=16043170960788462648 «اصلاحات و تغييرات و تتميم قانون اساسی مصوب ۱۳۵۸»، سامانه ملی قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران؛][https://hawzah.net/fa/Article/View/106698/%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%B7-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C-%D8%AD%D8%B0%D9%81-%D9%85%D8%B1%D8%AC%D8%B9%DB%8C%D8%AA%D8%8C-%D8%B7%D8%A8%D9%82-%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C%22%D8%B1%D9%87%22 «از شرایط رهبری حذف مرجعیت، طبق نظر حضرت امام خمینی(ره)»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref>

== اهمیت و جایگاه ==

از منظر پژوهشگران حقوق اساسی، مقام رهبری مهم‌ترین و اصلی‌ترین نهاد نظام جمهوری اسلامی ایران است که مطابق قانون اساسی در اعمال مستقیم و غیرمستقیم قدرت سیاسی نقش اساسی دارد. نظریه امام خمینی مبانی فکری و نظری نظام را شکل داده و قانون اساسی به عنوان ترجمان حقوقی این نظریه، بر اساس «ولایت امر و امامت مستمر»، زمینه تحقق رهبری فقیه جامع‌الشرایط را فراهم کرده است. بر اساس اصول پنجم، پنجاه و هفتم و یکصد و دهم قانون اساسی، رهبری با عنوان «ولایت امر و امامت امت» در راس نظام قرار دارد و قوای سه‌گانه زیر نظر ایشان اداره می‌شوند. در سلسله مراتب قواعد حقوقی، موازین شرعی در راس قرار داشته و رهبر به عنوان نماد عینی اجتهاد مستمر، نقش ضامن عدم انحراف سازمان‌ها از وظایف اسلامی را بر عهده دارد. قانون اساسی محدوده اختیارات رهبر را مطلق و گسترده دانسته و در صورت تعارض میان حوزه حقوقی و نظری، حوزه حقوقی تابع حوزه نظری و فلسفی است. حاکمیت در جمهوری اسلامی ایران از طریق قوانین الهی و رهبری (ولایت فقیه) اعمال می‌شود.