زهرا غلامی (بحث | مشارکتها) ابرابزار |
زهرا غلامی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
'''مهدی اخوان ثالث''' (۱۳۰۷–۱۳۶۹ش)، شاعر برجسته معاصر ایرانی که در خانوادهای آهنگر در مشهد به دنیا آمد و پس از مهاجرت به تهران، علاوه بر فعالیتهای ادبی، به تدریس نیز پرداخت. نخستین دفتر شعرش با نام ''ارغنون'' در سال ۱۳۳۱ش، منتشر شد و پس از آشنایی با نیما یوشیج، سبک شعری خود را متحول ساخت. انتشار مجموعه ''زمستان'' در سال ۱۳۳۵ش، نقطه عطفی در شعر او بهشمار میآید. اخوان در آثارش از زبان خراسانی، لحن اجتماعی و حماسی، و نیز نشانههای بومی و ملی بهره گرفت و بدین وسیله سهمی ماندگار در شعر نو فارسی ایفا کرد. از مهمترین آثار او میتوان به ''زمستان''، ''آخر شاهنامه''، ''از این اوستا'' و ''زندگی میگوید: اما باز باید زیست،'' اشاره کرد. اخوان در سال ۱۳۶۹ش درگذشت و در جوار آرامگاه فردوسی در توس به خاک سپرده شد. | '''مهدی اخوان ثالث''' (۱۳۰۷–۱۳۶۹ش)، شاعر برجسته معاصر ایرانی که در خانوادهای آهنگر در مشهد به دنیا آمد و پس از مهاجرت به تهران، علاوه بر فعالیتهای ادبی، به تدریس نیز پرداخت. نخستین دفتر شعرش با نام ''ارغنون'' در سال ۱۳۳۱ش، منتشر شد و پس از آشنایی با نیما یوشیج، سبک شعری خود را متحول ساخت. انتشار مجموعه ''زمستان'' در سال ۱۳۳۵ش، نقطه عطفی در شعر او بهشمار میآید. اخوان در آثارش از زبان خراسانی، لحن اجتماعی و حماسی، و نیز نشانههای بومی و ملی بهره گرفت و بدین وسیله سهمی ماندگار در شعر نو فارسی ایفا کرد. از مهمترین آثار او میتوان به ''زمستان''، ''آخر شاهنامه''، ''از این اوستا'' و ''زندگی میگوید: اما باز باید زیست،'' اشاره کرد. اخوان در سال ۱۳۶۹ش درگذشت و در جوار آرامگاه فردوسی در توس به خاک سپرده شد. | ||
== زندگینامه | == زندگینامه == | ||
[[پرونده:مهدی اخوان ثالث۱.jpg|جایگزین=تصویری از دوره نوجوانی اخوان ثالث|بندانگشتی|تصویری از دوره نوجوانی اخوان ثالث]] | [[پرونده:مهدی اخوان ثالث۱.jpg|جایگزین=تصویری از دوره نوجوانی اخوان ثالث|بندانگشتی|تصویری از دوره نوجوانی اخوان ثالث]] | ||
مهدی اخوان ثالث متولد ۱۰ [[اسفند]] ۱۳۰۷ش، در توسِ [[مشهد]] است.<ref>محمدی آملی، آوازِچگور، 1377ش، ص24.</ref> از جمله شاعران معاصر، که تخلصش م. امید بود. دوره تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مشهد گذراند<ref>استعلامی، ادبیات دورة بیداری و معاصر، 1355ش، ص352.</ref> و در هنرستان، رشته آهنگری را برگزید. اخوان، در [[نوجوانی]] نواختن [[تار]] را آموخت و همین آشنایی جدی او با [[موسیقی سنتی ایران|موسیقی سنتی]]، زمینهٔ علاقهاش به ادبیات فارسی را فراهم کرد؛ بنابراین، همزمان با [[موسیقی]]، به شعر نیز روی آورد.<ref>محمدی آملی، آوازِچگور، 1377ش، ص25 و 31.</ref> در همان دوران نوجوانی و [[جوانی]]، چنان در غزلسرایی و قصیدهگویی زبردست شد که ادیبان، وی را امیدِ شعر کهن نامیدند.<ref>شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، ج2، 1370ش، ص296.</ref> | مهدی اخوان ثالث متولد ۱۰ [[اسفند]] ۱۳۰۷ش، در توسِ [[مشهد]] است.<ref>محمدی آملی، آوازِچگور، 1377ش، ص24.</ref> از جمله شاعران معاصر، که تخلصش م. امید بود. دوره تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مشهد گذراند<ref>استعلامی، ادبیات دورة بیداری و معاصر، 1355ش، ص352.</ref> و در هنرستان، رشته آهنگری را برگزید. اخوان، در [[نوجوانی]] نواختن [[تار]] را آموخت و همین آشنایی جدی او با [[موسیقی سنتی ایران|موسیقی سنتی]]، زمینهٔ علاقهاش به ادبیات فارسی را فراهم کرد؛ بنابراین، همزمان با [[موسیقی]]، به شعر نیز روی آورد.<ref>محمدی آملی، آوازِچگور، 1377ش، ص25 و 31.</ref> در همان دوران نوجوانی و [[جوانی]]، چنان در غزلسرایی و قصیدهگویی زبردست شد که ادیبان، وی را امیدِ شعر کهن نامیدند.<ref>شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، ج2، 1370ش، ص296.</ref> | ||
== | == پیشه == | ||
حرفهٔ اخوان در مشهد، [[آهنگری]] و چاقوسازی بود؛ اما بعد به [[تهران]] آمد و همزمان با کارش، به تدریس پرداخت.<ref>کاخی، باغ بیبرگی، 1370ش، ص27.</ref> اخوان، در سال ۱۳۳۰ش، از طریق سرپرستی صفحهٔ ادبی روزنامه جوانان دموکرات، با بزرگانی دیگر از ادبیات ایران همچون سیاوش کسرایی، [[هوشنگ ابتهاج]] (سایه) و [[احمد شاملو]] آشنا شد.<ref>محمدی آملی، آوازِچگور، 1377ش، ص54.</ref> او بهصورت همزمان، مدیریت بخش شعر مجلهٔ در راه هنر را نیز بر عهده داشت که با انتشار نقد و یادداشتهایش دربارهٔ شعر نو، مهارتش در ادبیات قدیم را ثابت کرد. اخوان، تدریس در دانشگاههای تهران، ملی و تربیت معلم را از سال ۱۳۵۶ش از سر گرفت و در سال ۱۳۶۰ش، از خدمات دولتی بازنشسته شد. از آن سال به بعد تا سال ۱۳۶۹ش آثار دیگری از خود را به بازار کتاب فرستاد.<ref>شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، ج2، 1370ش، ص297.</ref> | حرفهٔ اخوان در مشهد، [[آهنگری]] و چاقوسازی بود؛ اما بعد به [[تهران]] آمد و همزمان با کارش، به تدریس پرداخت.<ref>کاخی، باغ بیبرگی، 1370ش، ص27.</ref> اخوان، در سال ۱۳۳۰ش، از طریق سرپرستی صفحهٔ ادبی روزنامه جوانان دموکرات، با بزرگانی دیگر از ادبیات ایران همچون سیاوش کسرایی، [[هوشنگ ابتهاج]] (سایه) و [[احمد شاملو]] آشنا شد.<ref>محمدی آملی، آوازِچگور، 1377ش، ص54.</ref> او بهصورت همزمان، مدیریت بخش شعر مجلهٔ در راه هنر را نیز بر عهده داشت که با انتشار نقد و یادداشتهایش دربارهٔ شعر نو، مهارتش در ادبیات قدیم را ثابت کرد. اخوان، تدریس در دانشگاههای تهران، ملی و تربیت معلم را از سال ۱۳۵۶ش از سر گرفت و در سال ۱۳۶۰ش، از خدمات دولتی بازنشسته شد. از آن سال به بعد تا سال ۱۳۶۹ش آثار دیگری از خود را به بازار کتاب فرستاد.<ref>شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، ج2، 1370ش، ص297.</ref> | ||
== | == اشعار == | ||
اخوان در ۱۳۲۷ش، نخستین سرودههایش و در ۱۳۳۱ش، نخستین دفتر شعرش را به نام ارغنون منتشر کرد.<ref>استعلامی، ادبیات دورة بیداری و معاصر، 1355ش، ص352.</ref> در این کتاب، اشعار وی در قالبهای قصیده، قطعه، [[مثنوی]]، ترکیببند، مستزاد و رباعی سروده شده است.<ref>حقوقی، شعر زمان ما (۲): مهدی اخوانثالث، ۱۳۷۰ش، ص100.</ref> | اخوان در ۱۳۲۷ش، نخستین سرودههایش و در ۱۳۳۱ش، نخستین دفتر شعرش را به نام ارغنون منتشر کرد.<ref>استعلامی، ادبیات دورة بیداری و معاصر، 1355ش، ص352.</ref> در این کتاب، اشعار وی در قالبهای قصیده، قطعه، [[مثنوی]]، ترکیببند، مستزاد و رباعی سروده شده است.<ref>حقوقی، شعر زمان ما (۲): مهدی اخوانثالث، ۱۳۷۰ش، ص100.</ref> | ||
