|
|
| خط ۱: |
خط ۱: |
| <big>'''کانون بانوان ایران'''</big>، نخستین انجمن صنفی زنان در دوره پهلوی.
| | [['''کانون بانوان''']] که در اوایل سال 1314 در تهران تأسیس شد؛ اولین [[جمعیت فمینیستی]] در ایران است که به دستور حکومت تشکیل شد. بدرالملوک بامداد، تشکیل کانون بانوان را به دستور مستقیم رضاخان در راستای پیشبرد [[جنبش زنان ایران]] چنین معرفی میکند: «در 22 اردیبهشت 1314ه.ش به اشاره اعلی حضرت رضاشاه کبیر و با دعوت وزیر معارف وقت -آقای علی اصغر حکمت- عده ای از زنان فرهنگی، انتخاب و به محل دارالمعلمات و کوچه ظهیراالسالم خیابان شاه آباد دعوت شدند. به آنها گفته شد که مأموریت دارند تا جمعیتی تشکیل بدهند و اساسنامه آن را به نظر وزیر معارف برسانند. وبا حمایت دولت، پیشقدم نهضت آزادی زنان ایران باشند.» این جمعیت در جلسات بعد نام [[کانون بانوان]] را برای خود اختیار کردند. |
| | ==اعضا== |
| | كانون بانوان به رياست [[شمس پهلوی]] و با همكارى رسمى وزارت معارف حکومت پهلوی تأسیس شد. اعضاى بنیانگذار [[كانون بدرالملوک بامداد]]، [[هاجر تربیت]]، [[عصمتالملوک دولتداد]]، [[شمسالملوک جواهرکلام]]، [[تاجالملوک حکمت]]، [[فخرعظمی ارغون]]، و [[صدیقه دولت آبادی]] بودند. |
| | ==اساسنامه== |
| | طبق اساسنامه کانون بانوان، این جمعیت تحت اشراف یا به تعبیر اساسنامه آن، به ریاست عالیه [[شمس پهلوی]] است. |
| | *تربیت و آموزش زنان مطابق قواعد علمی (غربی) |
| | * تشویق بانوان به ورزش |
| | *ایجاد مؤسسات خیریه برای زنان نیازمند و اطفال بیسرپرست |
| | *ترغیب به استفاده از کالاهای ساخت ایران |
| | از جمله اهدافی است که در اساسنامه کانون بانوان به آنها اشاره شده است. |
| | ==اقدامات و فعالیتهای کانون بانوان== |
|
| |
|
| کانون بانوان (تأسیس ۱۳۱۴ ش، انحلال ۱۳۳۸ ش) بهعنوان نخستین انجمن صنفی زنان با پشتیبانی رسمی دولت، نقشی محوری در تحولات اجتماعی دوران پهلوی اول، بهویژه در اجرای سیاست کشف حجاب و ترویج الگوهای زندگی موسوم به «متجددانه» داشت. اگرچه در اساسنامه آن بهصراحت به مسئله حجاب اشاره نشده بود، اما فعالیتهای آن عمدتاً بر کنار گذاشتن حجاب سنتی و ترویج الگوهای رفتاری و پوششی غربی متمرکز بود. این نهاد وابسته به دولت و بیشتر متوجه زنان طبقات متوسط شهری بود و با تمرکز بر ظواهر زندگی، به مسائل ساختاری زنان طبقات محروم یا مبانی بومی توجهی نداشت. | | ===داخلی=== |
| | [[بدرالملوک بامداد]] ترِک چادر سیاه را که وی از آن به ترِک کفن سیاه تعبیر میکند، هدف اصلی کانون بانوان معرفی میکند. بامداد اضافه میکند که کانون برای اجرای هدف مذکور در ابتدا از اعضای خود شروع و سپس ترتیب جلسات سخنرانی، [[زنان]] دیگر را به برداشتن چادر و حجاب تشویق میکرد. |
| | در گزارشی که در سال 1314 درباره کانون بانوان به وزارت امور خارجه ارسال شد نیز رفع حجاب، هدف اساسی این کانون معرفی شده است. «مقصود اساسی جمعیت [[کانون بانوان]] از آغاز تأسیس، رفع حجاب بود و اعضای آن که غالب مدیران مدارس و مأموران وزارت معارف هستند، در این باب جدیت زیادی دارند و در مدارس دخترانه، رفع حجاب را ترویج نمودند. |
| | از این گزارش میتوان فهمید که تأکید جریان [[فمینیسم]] بر آموزش زنان و دختران در حقیقت در راستای ترویج سبک زندگی زن غربی بوده است که از جمله اهداف و الگوهای زن در جریان [[فمینیسم]] است. برگزاری مراسم و تشریفات اجرای کشف حجاب در 17دی ماه 1314 در دانشسرای دختران به ریاست [[هاجر تربیت]] و حضور [[زنان]] عضو [[کانون بانوان]] و زنان معلم در آن مراسم و نیز سخنرانی [[هاجر تربیت]] در آن جلسه علیه حجاب و معرفی کردن حجاب به عنوان جامهی خفت و حقارت برای زنان نشان میدهد که [[کانون بانوان]] و [[مدارس دخترانه]] از عوامل همسو با [[کشف حجاب]] در ایران دوره رضاخان بودند. از تاریخ عالم رسمی [[کشف حجاب]] در ایران، کانون بانوان تمام فعالیتهای خود را در راستای تحقق هرچه بیشتر بیحجابی در ایران تنظیم کرد. به عبارت دیگر، تمام اقدامات کانون از برگزاری کلاسهای آموزشی برای زنان و دختران، مجالس سخنرانی و جشنها گرفته تا کلاسهای تربیت بدنی و امور خیریه، در واقع، در راستای نهادینه کردن کشف حجاب در ایران و گسترش سبک زندگی زن غربی در میان زنان، به ویژه زنان مرتبط با کانون بود. غیر از تلاش در جهت رفع حجاب، ایجاد مجالس سخنرانی، نمایشها، کلوپهای ورزشی، کتابخانه و کلاسهای اکابر برای زنان، از جمله فعالیتهای کانون بانوان ایران در دوره ریاست یکساله [[هاجر تربیت]] میباشد. |
| | تأسیس دبستان شش کلاسه برای دوشیزگان و بانوانی که به دلیل سن بالا نمیتوانستند در مدارس دولتی درس بخوانند، تأسیس هنرستانی برای زنان و دختران بالای 12 سال در سال 1317، که بُرِش و خیاطی و کارهای دستی آموزش داده میشد، تأسیس مطب مجانی کودکان در سال 1316 برای کمک به بیماران بیبضاعت، برگزاری کلاس موسیقی، تأسیس انجمن ادبی، انجمن تشویق به سادگی، انجمن ورزش و انجمن خیریه، برگزاری جشنها و سخنرانیهای متعدد تربیتی، بهداشتی و اجتماعی، رسیدگی به درخواستهای مساعدت [[زنان]] در رابطه با مشکلات آنان در جامعه و نیز دادخواهی نسبت به شکایت زنان از تعدیات مردان به حقوقشان، تلاش در زمینه اعطای [[حق طلاق]] به [[زنان]] و تغییر قانون [[ازدواج]]، از جمله اقدامات و فعالیتهای کانون بانوان در عرصه داخلی در دوره ریاست [[صدیقه دولت آبادی]] به شمار میآید.<ref>کانون بانوان و گسترش سبک زندگی غربی در ایران،تیر 95</ref> |
| | ===بینالمللی=== |
| | در عرصه بینالمللی نیز کانون بانوان در راستای انعکاس فعالیتهای خود در جهان، مکاتباتی را با انجمنهای زنان در سایر کشورهای جهان داشت. |
| | ==کتاب کانون بانوان== |
|
| |
|
| ==تاریخچه و تأسیس==
| | این کتاب که توسط مریم فتحی تنظیم شدهاست به بررسی ریشههای تاریخی [[جنبش زنان در ایران]] میپردازد. موضوع اصلی کتاب، بررسی کانون بانوان در ایران است که در اردیبهشت ۱۳۱۴، تقریباً همزمان با دستورالعمل برداشتن [[حجاب]] در ایران تأسیس شد. |
| کانون بانوان در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۴ش به دستور مستقیم رضاشاه و زیر نظر علیاصغر حکمت، وزیر معارف وقت، با گردآوری گروهی از زنان فرهنگی (عمدتاً معلمان و مدیران مدارس) در محل دارالمعلمات تهران تأسیس شد.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۳۰.</ref> ریاست عالیه این نهاد به شمس پهلوی، دختر شاه، سپرده شد.<ref>[https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر.]</ref>
| |
|
| |
|
| هاجر تربیت، رئیس دانشسرای دختران، بهعنوان نخستین رئیس اجرایی کانون، با ایجاد مجالس سخنرانی، اجرای نمایش، کلوپهای ورزشی، کتابخانه و کلاسهای اکابر (بزرگسالان) به توسعه فعالیتها پرداخت.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص132-133.</ref> کانون بهسرعت گسترش یافت و در شهرهای مختلف بیش از ۵۰ شعبه دایر کرد. هیئت مدیره مرکزی متشکل از ۲۵ نفر بود و چهرههای شاخصی مانند صدیقه دولتآبادی (نایب رئیس)، بدرالملوک بامداد (منشی)، پری حسام شهرئیس (ریاست دارالانشا)، فاطمه سیاح (ریاست شعبه ادبی)، همایون احتشامی (ریاست شعبه امور خیریه) و پروین اعتصامی را شامل میشد.<ref>بامداد، ''زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید''، ۱۳۴۷ش، ج1، ص90؛ [https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر.]</ref>
| | بخش اول کتاب مربوط به بررسی تحولات جهان در رابطه با نقش و جایگاه زنان است و در بخش دیگر به دیدگاه اسلام در مورد زن و جایگاه او در خانواده و جامعه میپردازد. |
|
| |
|
| ==اهداف رسمی کانون==
| | در این کتاب مریم فتحی ضمن تشریح اساسنامه کانون، ساختار و عملکرد کانون بانوان را تبیین میکند و در پایان نقش و تأثیرات کانون بانوان در جامعه مورد بررسی و تحلیل قرار میگیرد. |
| کانون در ظاهر و بهصورت رسمی اهدافی مانند ارتقای تربیت فکری و اخلاقی بانوان، تشویق به ورزش و فعالیتهای بدنی، تأسیس و حمایت از مؤسسات خیریه، ترغیب به سادگی و استفاده از کالای داخلی و همچنین کسب و حفظ شخصیت حقوقی را دنبال میکرد.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۳۲–۱۳۳</ref>
| |
|
| |
|
| ==زمینهسازی کشف حجاب==
| | کتاب کانون بانوان در ۲۷۷ صفحه در ۱۵ مرداد ۱۳۹۴ توسط مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر تجدید چاپ شد.<ref>ویکی پدیا</ref> |
| با وجود ظاهر فرهنگی و تربیتی اساسنامه کانون بانوان، اسناد تاریخی نشان میدهد هدف اصلی و محوری تأسیس این کانون در مرحله نخست، زمینهسازی برای اجرای سیاست کشف حجاب بود.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۳4.</ref> در گزارشی محرمانه که در سال تأسیس کانون بانوان (۱۳۱۴ش) به وزارت امور خارجه ارسال شد، بهصراحت آمدهاست که هدف اصلی این جمعیت از ابتدا رفع حجاب بودهاست. اعضای کانون، که عمدتاً مدیران مدارس و کارکنان وزارت معارف بودند، در این زمینه جدیت زیادی به خرج داده و رفع حجاب را در مدارس دختران ترویج کردند.<ref>[https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر.]</ref>
| | ==پانویس== |
| | |
| بدرالملوک بامداد، از اعضای ارشد کانون بانوان، با صراحت اعلام کرد که یکی از اهداف اصلی این کانون، کنار گذاشتن چادر سیاه بودهاست. این هدف بهصورت گامبهگام و در قالب فعالیتهای مندرج در اساسنامه پیگیری میشد. ابتدا اعضای کانون با متقاعد کردن خانوادههای خود، چادر را کنار میگذاشتند و سپس در جلسات و سخنرانیها، سایر زنان را نیز به ترک این پوشش - که برخی آن را «کفن سیاه» مینامیدند - تشویق میکردند.<ref>بامداد، ''زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید''، ۱۳۴۷ش، ج1، ص۹۱–۹۲.</ref>
| |
| | |
| در این دوره، کانون علیرغم ادعای غیرسیاسی بودن، عملاً بهعنوان بازوی اجرایی دولت برای سیاست حجابستیزی عمل میکرد. اقدامات شامل ترتیب مجالس سخنرانی، برگزاری جشنها و تشویق زنان به حضور بدون حجاب در اجتماعات بود. زنان فرهنگی و معلمان عضو کانون، بهعنوان پیشگامان عملی کشف حجاب، با حضور بدون چادر در مجامع عمومی و مدارس الگوسازی میکردند. این فعالیتها در راستای دستور رضاشاه به علیاصغر حکمت برای رسمیسازی کشف حجاب طراحی شده بود.<ref>طلوعی، ''پدر و پسر''، ۱۳۷۲، ص321؛ صفایی، ''بنیادهای ملی در شهریاری رضاشاه کبیر''، ۱۳۵۶، ص۱۰۳–۱۱۰.</ref>
| |
| | |
| پس از رسمیشدن کشف حجاب در ۱۷ دی ۱۳۱۴ش در مراسم دانشسرای مقدماتی،<ref>صفایی، ''بنیادهای ملی در شهریاری رضاشاه کبیر''، ۱۳۵۶، ص۱۰۶–۱۰۴.</ref> وزارت فرهنگ ساختار کانون را تغییر داد. اعضای سابق برکنار شدند و ریاست به صدیقه دولتآبادی سپرده شد.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۴۴.</ref> تشکیلات جدید به دو بخش اجتماعی و تربیتی تقسیم شد و اگرچه فعالیتهای خیریه و آموزشی توسعه یافت، جهتگیری فرهنگی کانون همچنان مبتنی بر الگوهای غربی و تثبیت سبک زندگی بدون حجاب بود.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص144.</ref>
| |
| | |
| ==اقدامات محوری کانون بانوان==
| |
| ===۱. اجرای کشف حجاب و پوشش غربی===
| |
| کانون بانوان هر ساله مراسم ۱۷ دی، سالگرد کشف حجاب، را با حضور زنان و دختران بیحجاب همراه با اجرای سرود و ورزش دستهجمعی برگزار میکرد.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۴۴–۱۴۷</ref> در سال ۱۳۱۷ش نیز هنرستان خیاطیای تأسیس شد که آموزش آن بهطور انحصاری بر برش و دوخت لباسهای غربی مانند دامن، بلوز و کتودامن متمرکز بود، بیآنکه الگویی متناسب با حجاب سنتی یا مفهوم عفاف ارائه شود؛ امری که به وابستگی فرهنگی و اقتصادی به پوششهای غربی میانجامید.<ref>[https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر؛] فتحی، فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۴۴–۱۴۵.</ref> همچنین، انجمن تشویق به سادگی با وجود تأکید بر مصرف کالای داخلی، فعالیت خود را تنها در چارچوب پوششهای غربی دنبال میکرد.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ''ص۱۴۵، به نقل از سخنرانی حکمران اصفهان در جلسه کانون، دی ۱۳۱4.''</ref>
| |
| | |
| ===۲. بازتعریف الگوهای خانوادگی===
| |
| در سال ۱۳۲۳ش، مؤسسه «تربیت مادر» با الگویی مبتنی بر معیارهای فرهنگی غربی تأسیس شد که بازتعریف نقش مادر ایرانی را دنبال میکرد. این مرکز آموزشی با افزودن دروسی مانند «تأثیر فرد در جامعه از منظر تاریخی» و «تفسیر اشعار بزرگان دربارهٔ جایگاه مادر»، برنامه درسی خود را توسعه داد. نکته کلیدی واگذاری تدریس دروس محوری از جمله روابط خانوادگی و آداب معاشرت به بانوی آمریکایی خانم فیشر بود که بهوضوح بیانگر اشاعه ارزشهای فرهنگی غرب در ساختار خانواده ایرانی و ترویج تلقیهای نوین از نقش زن محسوب میشد.
| |
| | |
| همسو با این جهتگیری، آموزشهایی مانند خوراکپزی، دکوراسیون داخلی و خیاطی نیز منحصراً بر اساس سبکهای غربی ارائه میشود.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۴۶–۱۴۷.</ref> این روند در هنرستان خیاطی کانون نیز تداوم یافت؛ جایی که بر اساس گزارشهای مستند (از جمله اظهارات صدیقه دولتآبادی)، هیچگونه الگوی بومی منطبق با حجاب سنتی یا پوشش عفیفانه به زنان آموزش داده نمیشد. مجموعه این اقدامات، زمینه را برای گسترش مصرفگرایی و افزایش وابستگی به کالاهای خارجی متناسب با الگوهای القاشده فراهم ساخت.<ref>[https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر.]</ref>
| |
| | |
| ===۳. فعالیتهای اجتماعی محدود===
| |
| *ایجاد دبستان ویژه بانوان و دوشیزگان برای نهادینهسازی الگوهای فکری جدید در نسل جوان.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص147؛ بامداد، زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید،1347ش، ج1، ص103.</ref>
| |
| *اقدامات خیریه مانند تأسیس مطب مجانی برای کودکان بیبضاعت (۱۳۱۶)، تهیه لباس عید برای
| |
| *دختران فقیر و بازرسی از نانواییها.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص۱۵۳–۱۵۴.</ref>
| |
| *طرح درخواستهای اصلاحی مانند تغییر قانون طلاق و اعطای حق طلاق به زنان (۱۳۱۸) که در چارچوب سیاستهای سکولار حکومت و بدون ارتباط با مبانی دینی مطرح میشد.<ref>[https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر.]</ref>
| |
| | |
| ===۴. تهاجم فرهنگی نظاممند===
| |
| کانون بانوان با بهرهگیری از ابزارهای بهظاهر فرهنگی، برنامههایی ساختاریافته برای دگرگونی ذائقه زنان ایرانی اجرا میکرد، ازجمله:
| |
| *سخنرانیهای تبلیغاتی مانند خطابه وثوقالدوله که با تمجید از زندگی زنان اروپایی، بهصراحت به تقبیح حجاب میپرداخت.
| |
| *نمایش فیلمهای تربیتی غربی که الگوهای رفتاری بیگانه را ترویج میکرد.
| |
| *فعالیت انجمنهای ادبی با جهتگیری خاص، از جمله نقد نظاممند ادبیات کلاسیک فارسی (مانند تحلیل «کهنگی مفاهیم اخلاقی» در اشعار حافظ در شعبه اصفهان) و اولویتدهی به ادبیات اروپایی.<ref>بامداد، ''زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید''، ۱۳۴۷ش، ج 1، ص95.</ref>
| |
| *سیاست کتابخانهها که ۷۰درصد منابع را به کتابهای ترجمهشده اروپایی در حوزههایی چون روانشناسی زنان غربی و سبک زندگی مدرن اختصاص میداد.<ref>فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص145.</ref>
| |
| *سخنرانیهای راهبردی مانند «زن اروپایی و پیشرفت ادبی» توسط عبدالله مستوفی که آشکارا خواستار الگوبرداری از غرب بود.<ref>بامداد، همان، ص97؛ فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ص151.</ref>
| |
| *نمونه عینی تعارض فرهنگی: نمایش فیلمهایی چون «آداب میهمانی در فرانسه» موجب تقلید رفتاری زنان شد بهگونهای که «بیحجاب در محافل مختلط حاضر میشدند»، اقدامی که طبق گزارش شهربانی «اعتراض علمای تهران را برانگیخت».<ref>بامداد، ''زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید''، ۱۳۴۷ش، ج 1، ''ص۱۰۱؛'' فتحی، ''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، 1383ش، ''ص۱۵۵–۱۵۶''.</ref> این مستندات نشان میدهد چگونه فعالیتهای ظاهراً فرهنگی، بهعنوان ابزاری برای تغییر هنجارهای اجتماعیِ منطبق با عفت عمومی بهکار میرفت.
| |
| | |
| ==افول و انحلال کانون بانوان==
| |
| پس از سقوط رضاشاه در شهریور ۱۳۲۰ش، کانون با مشکلات مالی و اداری (کمبود بودجه و محل مناسب) مواجه شد.<ref>[https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر.]</ref> در فضای باز سیاسی پس از این تاریخ، جریانهای نوین زنان (مانند سازمان دموکراتیک زنان ایران و حزب زنان) به انتقاد از عملکرد گذشته کانون پرداختند.<ref>[https://www.iichs.ir/fa/news/347/کانون-بانوان-پیکان-سیاست-حجاب-ستیزی-حکومت-رضاخان-ظهور-افول رنجبر عمرانی، کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجابستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول، وبسایت پژوهشکده تاریخ معاصر.]</ref> در سال ۱۳۳۸ش، «شورای عالی زنان» به ریاست اشرف پهلوی، کلیه گروههای مستقل زنان از جمله کانون بانوان را منحل اعلام کرد.<ref>پیرنیا، ''سالار زنان ایران''، 1374ش، ص۱۱۳.</ref>
| |
| | |
| ==معرفی کتاب کانون بانوان==
| |
| کتاب «کانون بانوان» نوشته مریم فتحی (۱۳۸۳ش) به بررسی شکلگیری نخستین انجمن رسمی زنان ایران در سال ۱۳۱۴ش میپردازد که همزمان با اجرای سیاست کشف حجاب توسط دولت پهلوی تأسیس شد. کتاب ضمن مرور تحولات جهانی و دیدگاههای دینی دربارهٔ زن، تأکید ویژهای بر نقش کانون بانوان در ترویج کشف حجاب و مدرنسازی زنان دارد. بخشهایی از کتاب به معرفی ساختار و فعالیتهای این نهاد دولتی اختصاص یافته که با هدف همراهسازی زنان ایرانی با سیاستهای رسمی مدرنسازی و کشف حجاب فعالیت میکرد.<ref>[http://www.iichs.org/index.asp?id=842&doc_cat=9 «معرفی کتاب کانون بانوان»، وبسایت مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران].</ref>
| |
| | |
| ==پانویس== | |
| {{پانویس}} | | {{پانویس}} |
|
| |
| ==منابع== | | ==منابع== |
| *بامداد، بدرالملوک، ''زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید''، تهران، ابنسینا، ۱۳۴۷ش. | | *ویکی پدیا |
| *پیرنیا، منصوره، ''سالار زنان ایران؛'' واشینگتن، مهر ایران، ۱۳۷۴ش. | | *نشریه بصیرت، مقاله کانون بانوان و گسترش سبک زندگی غربی در ایران،تیر 95 |
| *رنجبر عمرانی، حمیرا؛ کانون بانوان؛ پیکان سیاست حجاب ستیزی حکومت رضاخان از ظهور تا افول؛ پژوهشکده تاریخ معاصر، تاریخ درج مطلب: ۱ تیر ۱۳۹۴ش.
| |
| *طلوعی، محمود، ''پدر و پسر''، تهران، علمی، ۱۳۷۲ش.
| |
| *صفایی، ابراهیم، ''بنیادهای ملی در شهریاری رضاشاه کبیر''، تهران، وزارت فرهنگ و هنر، ۱۳۵۶ش.
| |
| *فتحی، مریم؛''کانون بانوان با رویکردی به ریشههای تاریخی حرکتهای زنان در ایران''، تهران، مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران، ۱۳۸۳ش.
| |
| *«معرفی کتاب کانون بانوان»، وبسایت مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران، تاریخ بازدید: ۲ مرداد ۱۴۰۴ش.
| |
| | |
| [[رده:ویکیرز]]
| |
'''کانون بانوان''' که در اوایل سال 1314 در تهران تأسیس شد؛ اولین جمعیت فمینیستی در ایران است که به دستور حکومت تشکیل شد. بدرالملوک بامداد، تشکیل کانون بانوان را به دستور مستقیم رضاخان در راستای پیشبرد جنبش زنان ایران چنین معرفی میکند: «در 22 اردیبهشت 1314ه.ش به اشاره اعلی حضرت رضاشاه کبیر و با دعوت وزیر معارف وقت -آقای علی اصغر حکمت- عده ای از زنان فرهنگی، انتخاب و به محل دارالمعلمات و کوچه ظهیراالسالم خیابان شاه آباد دعوت شدند. به آنها گفته شد که مأموریت دارند تا جمعیتی تشکیل بدهند و اساسنامه آن را به نظر وزیر معارف برسانند. وبا حمایت دولت، پیشقدم نهضت آزادی زنان ایران باشند.» این جمعیت در جلسات بعد نام کانون بانوان را برای خود اختیار کردند.
اعضا
كانون بانوان به رياست شمس پهلوی و با همكارى رسمى وزارت معارف حکومت پهلوی تأسیس شد. اعضاى بنیانگذار كانون بدرالملوک بامداد، هاجر تربیت، عصمتالملوک دولتداد، شمسالملوک جواهرکلام، تاجالملوک حکمت، فخرعظمی ارغون، و صدیقه دولت آبادی بودند.
اساسنامه
طبق اساسنامه کانون بانوان، این جمعیت تحت اشراف یا به تعبیر اساسنامه آن، به ریاست عالیه شمس پهلوی است.
- تربیت و آموزش زنان مطابق قواعد علمی (غربی)
- تشویق بانوان به ورزش
- ایجاد مؤسسات خیریه برای زنان نیازمند و اطفال بیسرپرست
- ترغیب به استفاده از کالاهای ساخت ایران
از جمله اهدافی است که در اساسنامه کانون بانوان به آنها اشاره شده است.
اقدامات و فعالیتهای کانون بانوان
داخلی
بدرالملوک بامداد ترِک چادر سیاه را که وی از آن به ترِک کفن سیاه تعبیر میکند، هدف اصلی کانون بانوان معرفی میکند. بامداد اضافه میکند که کانون برای اجرای هدف مذکور در ابتدا از اعضای خود شروع و سپس ترتیب جلسات سخنرانی، زنان دیگر را به برداشتن چادر و حجاب تشویق میکرد.
در گزارشی که در سال 1314 درباره کانون بانوان به وزارت امور خارجه ارسال شد نیز رفع حجاب، هدف اساسی این کانون معرفی شده است. «مقصود اساسی جمعیت کانون بانوان از آغاز تأسیس، رفع حجاب بود و اعضای آن که غالب مدیران مدارس و مأموران وزارت معارف هستند، در این باب جدیت زیادی دارند و در مدارس دخترانه، رفع حجاب را ترویج نمودند.
از این گزارش میتوان فهمید که تأکید جریان فمینیسم بر آموزش زنان و دختران در حقیقت در راستای ترویج سبک زندگی زن غربی بوده است که از جمله اهداف و الگوهای زن در جریان فمینیسم است. برگزاری مراسم و تشریفات اجرای کشف حجاب در 17دی ماه 1314 در دانشسرای دختران به ریاست هاجر تربیت و حضور زنان عضو کانون بانوان و زنان معلم در آن مراسم و نیز سخنرانی هاجر تربیت در آن جلسه علیه حجاب و معرفی کردن حجاب به عنوان جامهی خفت و حقارت برای زنان نشان میدهد که کانون بانوان و مدارس دخترانه از عوامل همسو با کشف حجاب در ایران دوره رضاخان بودند. از تاریخ عالم رسمی کشف حجاب در ایران، کانون بانوان تمام فعالیتهای خود را در راستای تحقق هرچه بیشتر بیحجابی در ایران تنظیم کرد. به عبارت دیگر، تمام اقدامات کانون از برگزاری کلاسهای آموزشی برای زنان و دختران، مجالس سخنرانی و جشنها گرفته تا کلاسهای تربیت بدنی و امور خیریه، در واقع، در راستای نهادینه کردن کشف حجاب در ایران و گسترش سبک زندگی زن غربی در میان زنان، به ویژه زنان مرتبط با کانون بود. غیر از تلاش در جهت رفع حجاب، ایجاد مجالس سخنرانی، نمایشها، کلوپهای ورزشی، کتابخانه و کلاسهای اکابر برای زنان، از جمله فعالیتهای کانون بانوان ایران در دوره ریاست یکساله هاجر تربیت میباشد.
تأسیس دبستان شش کلاسه برای دوشیزگان و بانوانی که به دلیل سن بالا نمیتوانستند در مدارس دولتی درس بخوانند، تأسیس هنرستانی برای زنان و دختران بالای 12 سال در سال 1317، که بُرِش و خیاطی و کارهای دستی آموزش داده میشد، تأسیس مطب مجانی کودکان در سال 1316 برای کمک به بیماران بیبضاعت، برگزاری کلاس موسیقی، تأسیس انجمن ادبی، انجمن تشویق به سادگی، انجمن ورزش و انجمن خیریه، برگزاری جشنها و سخنرانیهای متعدد تربیتی، بهداشتی و اجتماعی، رسیدگی به درخواستهای مساعدت زنان در رابطه با مشکلات آنان در جامعه و نیز دادخواهی نسبت به شکایت زنان از تعدیات مردان به حقوقشان، تلاش در زمینه اعطای حق طلاق به زنان و تغییر قانون ازدواج، از جمله اقدامات و فعالیتهای کانون بانوان در عرصه داخلی در دوره ریاست صدیقه دولت آبادی به شمار میآید.[۱]
بینالمللی
در عرصه بینالمللی نیز کانون بانوان در راستای انعکاس فعالیتهای خود در جهان، مکاتباتی را با انجمنهای زنان در سایر کشورهای جهان داشت.
کتاب کانون بانوان
این کتاب که توسط مریم فتحی تنظیم شدهاست به بررسی ریشههای تاریخی جنبش زنان در ایران میپردازد. موضوع اصلی کتاب، بررسی کانون بانوان در ایران است که در اردیبهشت ۱۳۱۴، تقریباً همزمان با دستورالعمل برداشتن حجاب در ایران تأسیس شد.
بخش اول کتاب مربوط به بررسی تحولات جهان در رابطه با نقش و جایگاه زنان است و در بخش دیگر به دیدگاه اسلام در مورد زن و جایگاه او در خانواده و جامعه میپردازد.
در این کتاب مریم فتحی ضمن تشریح اساسنامه کانون، ساختار و عملکرد کانون بانوان را تبیین میکند و در پایان نقش و تأثیرات کانون بانوان در جامعه مورد بررسی و تحلیل قرار میگیرد.
کتاب کانون بانوان در ۲۷۷ صفحه در ۱۵ مرداد ۱۳۹۴ توسط مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر تجدید چاپ شد.[۲]
پانویس
- ↑ کانون بانوان و گسترش سبک زندگی غربی در ایران،تیر 95
- ↑ ویکی پدیا
منابع
- ویکی پدیا
- نشریه بصیرت، مقاله کانون بانوان و گسترش سبک زندگی غربی در ایران،تیر 95
