حانیه کلهر (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «<big>'''اُماج'''</big>؛ نوعی آش سنتی که در آن از گلولههای کوچک خمیر استفاده میشود. اُماج، نوعی آش است که از آرد تهیه میشود. در این آش از گلولههای خمیر به اندازة یک ماش استفاده میشود.<ref>[https://vajehyab.com/dehkhoda/اماج-2 دهخدا، لغتنامه، ذیل واژه اماج.]</ref>...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
<big>'''اُماج'''</big>؛ نوعی آش سنتی که در آن از گلولههای کوچک خمیر استفاده میشود. | <big>'''اُماج'''</big>؛ نوعی آش سنتی که در آن از گلولههای کوچک خمیر استفاده میشود. | ||
اُماج، نوعی آش است که از آرد تهیه میشود. در این آش از گلولههای خمیر به اندازة یک ماش استفاده میشود.<ref>[https://vajehyab.com/dehkhoda/اماج-2 دهخدا، لغتنامه، ذیل واژه اماج.]</ref> اماج، واژۀ ترکی است<ref>Barbier de Meynard, Dictionnaire Turc-Français, 1977, P114.</ref> و در فرهنگنامههای مختلف اوماج، اوماچ،<ref>[https://vajehyab.com/amid/اماج عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه اماج.]</ref> آماج،<ref>محمد پادشاه، آنندراج، ذیل واژه اوماج.</ref> اماچ<ref>رضایی، بیرجند نامه، ۱۳۸۱ش، ص۳۷۹؛ ستوده، فرهنگ کرمانی، ذیل واژه اماچ؛ سریزدی، نامۀ سیرجان، ذیل واژه اماچ.</ref> و اوماچو نیز گفته شده است.<ref>طاهریا، گزیدهای از فرهنگ عامیانۀ دامغانی، ذیل واژه اوماچو.</ref> | اُماج، نوعی [[آش]] است که از آرد تهیه میشود. در این آش از گلولههای خمیر به اندازة یک ماش استفاده میشود.<ref>[https://vajehyab.com/dehkhoda/اماج-2 دهخدا، لغتنامه، ذیل واژه اماج.]</ref> اماج، واژۀ ترکی است<ref>Barbier de Meynard, Dictionnaire Turc-Français, 1977, P114.</ref> و در فرهنگنامههای مختلف اوماج، اوماچ،<ref>[https://vajehyab.com/amid/اماج عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه اماج.]</ref> آماج،<ref>محمد پادشاه، آنندراج، ذیل واژه اوماج.</ref> اماچ<ref>رضایی، بیرجند نامه، ۱۳۸۱ش، ص۳۷۹؛ ستوده، فرهنگ کرمانی، ذیل واژه اماچ؛ سریزدی، نامۀ سیرجان، ذیل واژه اماچ.</ref> و اوماچو نیز گفته شده است.<ref>طاهریا، گزیدهای از فرهنگ عامیانۀ دامغانی، ذیل واژه اوماچو.</ref> | ||
==پیشینه== | ==پیشینه== | ||
این آش نخستین بار بهدستور سلطان سنجر (از سلاطین سلجوقی سدة ۶ قمری) پخته شد.<ref>محمد پادشاه، آنندراج، ذیل واژه اوماج.</ref> پخت این آش از زمان تسلط سلجوقیان بر ایران رواج یافت.<ref>حکیممؤمن، تحفه المؤمنین، ۱۳۸۶ش، ص۷۸.</ref> بسحاق اطعمه (سدة ۹ قمری) در دیوان اشعار خود از این آش بهعنوان خوراکی شبیه فرنی یاد کرده است.<ref>بسحاق اطعمه، کلیات، ۱۳۸۲ش، ص۶۷و۷۸و۱۶۰.</ref> | این آش نخستین بار بهدستور سلطان سنجر (از سلاطین سلجوقی سدة ۶ قمری) پخته شد.<ref>محمد پادشاه، آنندراج، ذیل واژه اوماج.</ref> پخت این آش از زمان تسلط سلجوقیان بر ایران رواج یافت.<ref>حکیممؤمن، تحفه المؤمنین، ۱۳۸۶ش، ص۷۸.</ref> بسحاق اطعمه (سدة ۹ قمری) در دیوان اشعار خود از این آش بهعنوان خوراکی شبیه فرنی یاد کرده است.<ref>بسحاق اطعمه، کلیات، ۱۳۸۲ش، ص۶۷و۷۸و۱۶۰.</ref> | ||