به: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۱۳:

با توجه به اطلاعات ثبت‌شده در منابع کهن، این میوه در دوره ایران باستان نیز پرورش داده می‌شد.<ref>Jorét, Les Plantes dans l’antiquité et au moyen âge, 1904, P91.</ref> برخی از مورخان، واژه روسیه‌ای «آیوا» را برگرفته از واژه فارسی «هایواه» می‌دانند.<ref>Candolle, Origin of Cultivated Plants, 1885, P236-237.</ref> در منابعی معروف همچون بندهش نیز به این میوه اشاره شده است.<ref>بندهش، ۱۳۶۹ش، ص87-88.</ref><br>

در دوره اسلامی، به را معمولا با نام عربی آن (سفرجل) در مکتوبات مرتبط با فقه،<ref>برقی، المحاسن، ۱۳۳۰ش، ص۵۴۸-۵۵۰.</ref> کشاورزی،<ref>ابن‌وحشیه، الفلاحة النبطیة، ج2، ۱۹۹۵م، ص1219-1214.</ref> علوم غذایی و دارویی<ref>اسحاق بن سلیمان اسرائیلی، الاغذیة و الادویة، ۱۴۱۲ق، ص۲۸۳-۲۸۵.</ref> و نیز آثار پزشکی، آورده‌اند. در آثار مربوط به زراعت و شیوه‌های کشت گیاهان و نباتات، معمولا به را در کنار سیب آورده<ref>جمالی یزدی، فرخ‌نامه، ۱۳۴۶ش، ص۱۲۶-۱۲۷.</ref> و اشاره کرده‌اند که درخت به، نسبت به سایر درختان میوه، به آب بیش‌تری نیاز دارد.<ref>رشیدالدین فضل الله، آثار و احیاء، ۱۳۶۸ش، ص14.</ref> شهرهای اصفهان و ساوه، به داشتن بهترین نوع این میوه معروف هستند.<ref>حمدالله مستوفی، نزهة القلوب، ۱۳۳۱ق، ص۴۹ و ۶۲.</ref> پایتخت به ایران را شهر نطنز اصفهان می‌شناسند.

در دوره اسلامی، به را معمولا با نام عربی آن (سفرجل) در مکتوبات مرتبط با فقه،<ref>برقی، المحاسن، ۱۳۳۰ش، ص۵۴۸-۵۵۰.</ref> کشاورزی،<ref>ابن‌وحشیه، الفلاحة النبطیة، ج2، ۱۹۹۵م، ص1219-1214.</ref> علوم غذایی و دارویی<ref>اسحاق بن سلیمان اسرائیلی، الاغذیة و الادویة، ۱۴۱۲ق، ص۲۸۳-۲۸۵.</ref> و نیز آثار پزشکی، آورده‌اند. در آثار مربوط به زراعت و شیوه‌های کشت گیاهان و نباتات، معمولا به را در کنار سیب آورده<ref>جمالی یزدی، فرخ‌نامه، ۱۳۴۶ش، ص۱۲۶-۱۲۷.</ref> و اشاره کرده‌اند که درخت به، نسبت به سایر درختان میوه، به آب بیش‌تری نیاز دارد.<ref>رشیدالدین فضل الله، آثار و احیاء، ۱۳۶۸ش، ص14.</ref> شهرهای اصفهان و ساوه، به داشتن بهترین نوع این میوه معروف هستند.<ref>حمدالله مستوفی، نزهة القلوب، ۱۳۳۱ق، ص۴۹ و ۶۲.</ref> پایتخت به ایران را شهر [[نطنز]] در [[اصفهان]] می‌شناسند.

==به در طب==

در طب سنتی، به را میوه‌ای با طبع سرد و خشک معرفی کرده‌اند.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، ۱۳۷۰ش، ص258.</ref> استفاده از به و ترکیبات مختلف آن، در درمان انواع بیماری‌ها، مرسوم بوده است. این میوه و دانه‌های آن، برای درمان بیماری خارش، زخم، تبخال، شوره، تعریق زیاد، احساس رفع ادرار، برشته آن برای رفع اسهال و مشکلات روده‌ای و آب به برای تنگی‌ نفس مفید است. رفع التهاب مفاصل، تقویت معده و طحال نیز از دیگر خواص درمانی به، محسوب می‌شود.<ref>الذخیرة فی علم الطب، ۱۹۲۸م، ص۹۷؛ <br>

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 با توجه به اطلاعات ثبت‌شده در منابع کهن، این میوه در دوره ایران باستان نیز پرورش داده می‌شد.<ref>Jorét, Les Plantes dans l’antiquité et au moyen âge, 1904, P91.</ref>  برخی از مورخان، واژه روسیه‌ای «آیوا» را برگرفته از واژه فارسی «هایواه» می‌دانند.<ref>Candolle, Origin of Cultivated Plants, 1885, P236-237.</ref>  در منابعی معروف همچون بندهش نیز به این میوه اشاره شده است.<ref>بندهش، ۱۳۶۹ش، ص87-88.</ref><br>
-در دوره اسلامی، به را معمولا با نام عربی آن (سفرجل) در مکتوبات مرتبط با فقه،<ref>برقی، المحاسن، ۱۳۳۰ش، ص۵۴۸-۵۵۰.</ref>  کشاورزی،<ref>ابن‌وحشیه، الفلاحة النبطیة، ج2، ۱۹۹۵م، ص1219-1214.</ref>  علوم غذایی و دارویی<ref>اسحاق بن سلیمان اسرائیلی، الاغذیة و الادویة، ۱۴۱۲ق، ص۲۸۳-۲۸۵.</ref>  و نیز آثار پزشکی، آورده‌اند. در آثار مربوط به زراعت و شیوه‌های کشت گیاهان و نباتات، معمولا به را در کنار سیب آورده<ref>جمالی یزدی، فرخ‌نامه، ۱۳۴۶ش، ص۱۲۶-۱۲۷.</ref>  و اشاره کرده‌اند که درخت به، نسبت به سایر درختان میوه، به آب بیش‌تری نیاز دارد.<ref>رشیدالدین فضل الله، آثار و احیاء، ۱۳۶۸ش، ص14.</ref>  شهرهای اصفهان و ساوه، به داشتن بهترین نوع این میوه معروف هستند.<ref>حمدالله مستوفی، نزهة القلوب، ۱۳۳۱ق، ص۴۹ و ۶۲.</ref>  پایتخت به ایران را شهر نطنز اصفهان می‌شناسند.
+در دوره اسلامی، به را معمولا با نام عربی آن (سفرجل) در مکتوبات مرتبط با فقه،<ref>برقی، المحاسن، ۱۳۳۰ش، ص۵۴۸-۵۵۰.</ref>  کشاورزی،<ref>ابن‌وحشیه، الفلاحة النبطیة، ج2، ۱۹۹۵م، ص1219-1214.</ref>  علوم غذایی و دارویی<ref>اسحاق بن سلیمان اسرائیلی، الاغذیة و الادویة، ۱۴۱۲ق، ص۲۸۳-۲۸۵.</ref>  و نیز آثار پزشکی، آورده‌اند. در آثار مربوط به زراعت و شیوه‌های کشت گیاهان و نباتات، معمولا به را در کنار سیب آورده<ref>جمالی یزدی، فرخ‌نامه، ۱۳۴۶ش، ص۱۲۶-۱۲۷.</ref>  و اشاره کرده‌اند که درخت به، نسبت به سایر درختان میوه، به آب بیش‌تری نیاز دارد.<ref>رشیدالدین فضل الله، آثار و احیاء، ۱۳۶۸ش، ص14.</ref>  شهرهای اصفهان و ساوه، به داشتن بهترین نوع این میوه معروف هستند.<ref>حمدالله مستوفی، نزهة القلوب، ۱۳۳۱ق، ص۴۹ و ۶۲.</ref>  پایتخت به ایران را شهر [[نطنز]] در [[اصفهان]] می‌شناسند.
 ==به در طب==
 در طب سنتی، به را میوه‌ای با طبع سرد و خشک معرفی کرده‌اند.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، ۱۳۷۰ش، ص258.</ref>  استفاده از به و ترکیبات مختلف آن، در درمان انواع بیماری‌ها، مرسوم بوده است. این میوه و دانه‌های آن، برای درمان بیماری خارش، زخم، تبخال، شوره، تعریق زیاد، احساس رفع ادرار، برشته آن برای رفع اسهال و مشکلات روده‌ای و آب به برای تنگی‌ نفس مفید است. رفع التهاب مفاصل، تقویت معده و طحال نیز از دیگر خواص درمانی به، محسوب می‌شود.<ref>الذخیرة فی علم الطب، ۱۹۲۸م، ص۹۷؛ <br>