آشپزی ایرانی: تفاوت میان نسخه‌ها

جایگاه و اهمیت سیاسی آشپزی ایرانی در طول تاریخ، فراتر از فعالیتی روزمره بوده و به‌عنوان ابزاری برای دیپلماسی، نمایش قدرت، وحدت ملی و حتی مشروعیت حکومت‌ها نیز عمل کرده است؛ برای مثال، در دورهٔ ایران باستان، پادشاهان هخامنشی در [[تخت جمشید]] با برگزاری ضیافت‌های مجلل، قدرت و ثروت امپراتوری را به رخ می‌کشیدند. در دوران [[صفویه|صفویان]] نیز گزارش‌هایی از طبخ چلوکباب و زعفران‌پلو برای تحت تأثیر قرار دادن سفیران عثمانی و اروپایی با عنوان دیپلماسی غذایی<ref>دیپلماسی غذایی را تحت عنوان استفاده از غذا یا شیوهٔ پخت و پر برای ایجاد درک بین فرهنگی به امید بهبود تعاملات و همکاری‌ها تعریف می‌کنند.</ref> آمده است. پس از آن و در دورهٔ قاجاریان، پادشاهان قاجاری، با توزیع غذاهایی مانند حلیم و [[شله‌زرد]] در مراسم‌های مذهبی، در پی تقویت پایه‌های مردمی حکومت خود بودند.<ref>[https://www.jcsc.ir/article_714841.html بیگی، «جایگاه دیپلماسی غذایی در گردشگری ایران»، 1403ش، ص308-310.]</ref>