| خط ۸۳: | خط ۸۳: | ||
== '''نقش سیاسی امام هادی''' == | == '''نقش سیاسی امام هادی''' == | ||
نقش سیاسی امام هادی در دوران امامت ایشان، که مقارن با حکومت خلفای عباسی به ویژه متوکل بود، عمدتاً در قالب اقدامات عملی برای حفظ هویت، انسجام و رهبری جامعه شیعه در شرایط سختِ نظارت و محدودیت خلاصه میشود.امام هادی در رویارویی با متوکل عباسی، پوچی و زوال قدرت مادی حاکمیت وی را آشکار نمود، مسئلهای که در دوران معاصر، افشای تناقضات و ناسازگاریهای اخلاقی تمدن غرب دانسته میشود. بر اساس این دیدگاه، ارائه زیباییهای اصیل و ناب اسلام در تقابل با آرایهها و ظواهر فریبنده غرب، زمینهساز ذائقه فکری و معنوی نسل جوان به سوی جستوجو و درک حقیقت است. | نقش سیاسی امام هادی در دوران امامت ایشان، که مقارن با حکومت خلفای عباسی به ویژه متوکل بود، عمدتاً در قالب اقدامات عملی برای حفظ هویت، انسجام و رهبری جامعه شیعه در شرایط سختِ نظارت و محدودیت خلاصه میشود.امام هادی در رویارویی با متوکل عباسی، پوچی و زوال قدرت مادی حاکمیت وی را آشکار نمود، مسئلهای که در دوران معاصر، افشای تناقضات و ناسازگاریهای اخلاقی تمدن غرب دانسته میشود. بر اساس این دیدگاه، ارائه زیباییهای اصیل و ناب اسلام در تقابل با آرایهها و ظواهر فریبنده غرب، زمینهساز ذائقه فکری و معنوی نسل جوان به سوی جستوجو و درک حقیقت است. | ||
مهمترین اقدامات سیاسی علینقی، ایجاد و توسعه سازمان وکالت بود؛ شبکهای منسجم و مخفی از نمایندگان مورد اعتماد امام در سراسر قلمرو اسلامی که مسئولیت جمعآوری وجوه شرعی مانند خمس، انتقال پیامها و پاسخ به شبهات فقهی و اعتقادی شیعیان را بر عهده داشتند. | مهمترین اقدامات سیاسی علینقی، ایجاد و توسعه سازمان وکالت بود؛ شبکهای منسجم و مخفی از نمایندگان مورد اعتماد امام در سراسر قلمرو اسلامی که مسئولیت جمعآوری وجوه شرعی مانند خمس، انتقال پیامها و پاسخ به شبهات فقهی و اعتقادی شیعیان را بر عهده داشتند. | ||
همچنین در مواجهه مستقیم با حکومت، امام هادی سیاست تقیه بهمعنای پرهیز از درگیری آشکار را در پیش گرفتند، اما در عین حال، در مجالس رسمی خلفا مانند ملاقات با متوکل با رفتار و گفتاری عزتمندانه، مشروعیت دینی و اخلاقی حکومت وقت را مورد پرسش قرار دادند. این رویکرد، ضمن اجتناب از رویارویی نظامی بیثمر، موجب حفظ جان شیعیان و تداوم رهبری معنوی و سیاسی ایشان شد. | همچنین در مواجهه مستقیم با حکومت، امام هادی سیاست تقیه بهمعنای پرهیز از درگیری آشکار را در پیش گرفتند، اما در عین حال، در مجالس رسمی خلفا مانند ملاقات با متوکل با رفتار و گفتاری عزتمندانه، مشروعیت دینی و اخلاقی حکومت وقت را مورد پرسش قرار دادند. این رویکرد، ضمن اجتناب از رویارویی نظامی بیثمر، موجب حفظ جان شیعیان و تداوم رهبری معنوی و سیاسی ایشان شد. | ||
