پیشنویس:احسان
احسان؛ رفتاری فراتر از وظیفه، برخاسته از نیکخواهی و مسئولیتپذیری.
احسان به معنای نیکوکاری و انجام عمل نیک فراتر از تکلیف است که در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی جایگاهی ویژه دارد و آثار گستردهای در عرصههای فردی، خانوادگی، اجتماعی و سیاسی بر جای میگذارد. این مفهوم در ادیان گوناگون، ایران باستان و سنت فلسفی یونان ریشه دارد و امروزه نیز در دانشهای روانشناسی و جامعهشناسی بررسی میشود. با این حال، افراط و تفریط در آن آسیبهایی به همراه دارد که شناخت آنها برای بهرهمندی درست از این فضیلت ضروری است.
مفهومشناسی احسان در لغت از ریشۀ «ح-س-ن» به معنای نیکوکاری و انجام عمل نیک است و در اصطلاح اخلاقی، رفتاری فراتر از عدالت و الزام قانونی است که فرد از روی خیرخواهی انجامش میدهد (فرانکنا، ۱۳۹۱، ۱۰۲-۱۰۳). پیشنیاز آن، توان همدلی شناختی است؛ یعنی بتوان خود را بهجای دیگری گذاشت و نیاز او را دریافت (لوبومیرسکی، ۱۳۹۵، ۱۴۳-۱۴۷).
پیشینه
ادیان در عهد عتیق، مفهوم «صِداقَه» ریشه در عدالت دارد و فرد با بخشش دارایی، به برقراری عدالت الاهی یاری میرساند (نواک، ۱۹۹۲، ۱۸۹-۱۹۵). در مسیحیت، موعظۀ بالای کوه، بخشش بیچشمداشت را از والاترین فضایل برمیشمرد (کتاب مقدّس، متی، ۶: ۳). در اسلام نیز این مفهوم با حدیث نبوی جایگاهی عبادی یافت و نهاد وقف، سازوکار تحقق پایدار آن شد (سلمانپور، ۱۳۹۰، ۲۸-۳۵).
ایران باستان در اوستا، مفهوم «اشه» زمینهساز اخلاقِ حمایت از ضعیفان بود (صانعپور، ۱۳۹۵، ۴۵-۴۷). سنگنوشتههای هخامنشی رفتار نیک با مغلوبان را فضیلتی اخلاقی شمردهاند که نمونۀ برجستهاش، عملکرد کوروش بزرگ است (فرهادی، ۱۳۷۷، ۳۴-۳۸).
سنت فلسفی یونان ارسطو «بخشندگی» را حدّ وسط اسراف و خست دانست و نخستین تحلیل عقلانی از رفتار فراتر از نفع شخصی را ارائه داد (ارسطو، ۱۳۷۸، کتاب ۴، فصل ۱). اپیکوریان و رواقیون نیز کمک به همنوع را توصیه میکردند، هرچند انگیزۀ اصلی را آرامش درونی میدانستند (فرانکنا، ۱۳۹۱، ۵۱-۵۴).
دوران معاصر با شکلگیری مفاهیمی چون حقوق بشر و دولت رفاه، این پدیده دیگر صرفاً کنشی دینی نیست، بلکه در روانشناسی، جامعهشناسی و سیاستگذاری عمومی تحلیل میشود (فوکویاما، ۱۳۸۵، ۴۱-۴۵).
احسان در اسلام در اسلام، احسان از پربسامدترین مفاهیم اخلاقی است و ابعاد گوناگون آن در آیات و روایات مورد تأکید قرار گرفته است:
· احسان به پدر و مادر: قرآن در آیۀ ۲۳ سورۀ اسراء، پس از فرمان توحید، بیدرنگ به احسان به والدین فرمان میدهد و از سخن آزاردِهنده نسبت به آنان نهی میکند (اسراء، ۲۳). · احسان به خویشاوندان: آیۀ ۳۶ سورۀ نساء، شبکهای از روابط را ترسیم میکند که باید با احسان همراه باشند: والدین، خویشان، یتیمان، مسکینان، همسایه و درراهمانده (نساء، ۳۶). · احسان به یتیمان و مسکینان: رسیدگی به یتیمان و نیازمندان در قرآن نشانۀ ایمان راستین شمرده شده است (ماعون، ۱-۳). · احسان به اسیران: آیۀ ۸ سورۀ انسان، ابرار را چنین توصیف میکند که با وجود گرسنگی، غذای خود را به اسیر میبخشند (انسان، ۸). · احسان به خود: قرآن تصریح میکند که نتیجۀ هر احسانی نخست به خود فرد بازمیگردد (اسراء، ۷). · احسان در سخن و رفتار: آیۀ ۸۳ سورۀ بقره نیکو سخنگفتن با مردم را مصداق احسان دانسته است (بقره، ۸۳). · پاداش احسان: آیۀ ۶۰ سورۀ الرحمن بر اصل بازگشت نیکی تأکید دارد (الرحمن، ۶۰). · احسان به دشمنان: آیۀ ۳۴ سورۀ فصلت، مؤمنان را به دفع بدی با نیکی فرمان میدهد (فصلت، ۳۴). · احسان به حیوانات: در روایات نبوی، داستان مردی نقل شده که سگی تشنه را سیراب کرد و خداوند به پاس این کار، او را آمرزید (بخاری، ۱۴۲۳ق، کتاب المساقاة، باب فضل سقی الماء).
احسان در ادبیات فارسی
اشعار
· سعدی: «ز دست برآید ز هر نیک و بد / چو احسان کند مرد، احسان خود» (سعدی، ۱۳۶۸، ۸۷). · حافظ: «در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست» (حافظ، ۱۳۷۴، ۲۴۵). · نظامی گنجوی: «هر که نیکی کند، نیکی یابد / بد به بد، هر که کند، بد یابد» (نظامی گنجوی، ۱۳۶۳، ۹۲). · خیام: «تا میتوانی، رنجه مگردان کس را / بر روی خود آور در احسان کس را» (خیام، ۱۳۷۲، ۵۶).
ضربالمثلها
· «نیکی کن و به دریا بینداز» (ذوالفقاری، ۱۳۸۸، ج۲، ۱۷۵۶). · «از تو حرکت، از خدا برکت» (ذوالفقاری، ۱۳۸۸، ج۱، ۲۱۳). · «تو نیکی میکن و در دجله انداز / که ایزد در بیابانت دهد باز» (دهخدا، ۱۳۸۳، ج۴، ۱۶۴۳). · «دست نیکوکار، بوسیدن دارند» (ذوالفقاری، ۱۳۸۸، ج۱، ۸۳۴).
عرصههای مختلف احسان
فردی · خودکارآمدی ادراکشده: کمک به دیگران حس «من میتوانم اثر مثبت بگذارم» را ایجاد میکند (لوبومیرسکی، ۱۳۹۵، ۱۴۳-۱۴۷). · طرحوارۀ ذهنی مثبت: یادآوری کمکهای دریافتی، ذهن را برای احسان متقابل آماده میکند (بندورا، ۱۳۷۲، ۸۵-۹۲). · هماهنگی با خودانگارۀ اخلاقی: فرد برای حفظ تصویر «من انسان نیکوکاری هستم» به کارهای فراتر از انتظار دست میزند (سلگمن، ۱۳۹۰، ۲۱۸). · کنترل مهاری: توانایی مهار امیال خودخواهانه زمینهساز رفتار احسانی است (سلگمن، ۱۳۹۰، ۲۱۸).
خانواده و دوستان
· الگوبرداری فرزندان از والدین: مراقبت فراتر از وظیفه، الگوی عملی دیگرخواهی را در کودک نهادینه میکند (بندورا، ۱۳۷۲، ۸۵-۹۲). · پرورش کنترل مهاری: آموزش صبر در خانواده پایۀ احسان آینده است (بندورا، ۱۳۷۲، ۸۵-۹۲). · تعمیق دوستی: همراهی بیچشمداشت، اعتماد را در رابطه نهادینه و آن را از رابطۀ سودمحور جدا میسازد (سلگمن، ۱۳۹۰، ۲۱۸).
اجتماع
· همیاری سنّتی (بُنه): همکاری داوطلبانۀ کشاورزان، نمونهای کهن از احسان جمعی در ایران است (فرهادی، ۱۳۷۷، ۱۱۸-۱۲۱). · زلزلۀ بم (۱۳۸۲): موج همبستگی خودجوش مردمی کمکها را به مناطق زلزلهزده سرازیر کرد (فرهادی، ۱۳۷۷، ۱۱۸-۱۲۱). · زلزلۀ کرمانشاه (۱۳۹۶): شبکههای اجتماعی سازماندهی کمکها را سرعت بخشیدند (پوتنام، ۱۳۸۰، ۱۹۳). · سیلهای ۱۳۹۸: گروههای جهادی و داوطلبان هفتهها بدون دستمزد به بازسازی پرداختند (فرهادی، ۱۳۷۷، ۱۱۸-۱۲۱). · بحران کرونا (۱۳۹۸-۱۴۰۰): کادر درمان با پذیرش خطر جانی فراتر از شیفت موظف خدمت کردند (سلیمی و شریفی، ۱۴۰۰). · معلمان مناطق محروم: ماندگاری فراتر از تعهد خدمت با هزینۀ شخصی (سلیمی و شریفی، ۱۴۰۰). · خیّران مدرسهساز و دانشگاهساز: سرمایۀ مادّی خود را بیانتظار بازگشت صرف زیرساخت آموزشی کردهاند (جامعۀ خیّران مدرسهساز، ۱۳۹۸). · آزادی زندانیان نیازمند: چهرههای هنری مانند محسن چاوشی زمینۀ بازگشت محکومان مالی را فراهم ساختند (جامعۀ خیّران مدرسهساز، ۱۳۹۸).
حکمرانی و سیاست
· عفو زندانیان در مناسبتها: اقدامی فراتر از الزام قانونی برای بازگشت اجتماعی محکومان (فرانکنا، ۱۳۹۱، ۱۱۵-۱۱۷). · پذیرش مهاجران افغانستانی: ایران با وجود فشار اقتصادی، دههها میزبان میلیونها مهاجر بوده است (فوکویاما، ۱۳۸۵، ۴۸).
فواید
فردی و روانشناختی
· کاهش افسردگی و اضطراب: کمک به دیگران نشانگان افسردگی را کاهش میدهد (سلگمن، ۱۳۹۰، ۲۱۸). · افزایش احساس خودارزشمندی: فرد به حس معناداری دست مییابد (لوبومیرسکی، ۱۳۹۵، ۱۴۳-۱۴۷). · تقویت تابآوری: تجربۀ سپاسگزینی ظرفیت روانی را بالا میبرد (لوبومیرسکی، ۱۳۹۵، ۱۴۳-۱۴۷). · بهبود سلامت جسمی: رفتارهای نوعدوستانۀ مستمر با سلامت قلبی-عروقی رابطۀ مثبت دارد (لوبومیرسکی، ۱۳۹۵، ۱۴۳-۱۴۷).
اجتماعی
· تقویت سرمایۀ اجتماعی: اعتماد میان شهروندان بدون سازوکار رسمی افزایش مییابد (فوکویاما، ۱۳۸۵، ۴۱-۴۵). · کاهش آسیبهای اجتماعی: حمایت از اقشار آسیبپذیر از گسترش بحرانها جلوگیری میکند (پوتنام، ۱۳۸۰، ۱۹۳). · انسجام در بحرانها: رفتارهای داوطلبانه خلأ نهادهای رسمی را پر میکنند (فرهادی، ۱۳۷۷، ۱۱۸-۱۲۱).
اقتصادی
· کاهش هزینۀ دولت: خیریهها بار زیرساختهای آموزشی و درمانی را از بودجۀ عمومی برمیدارند (سلمانپور، ۱۳۹۰، ۲۸-۳۵). · توزیع مجدد ثروت: سازوکاری غیراجباری برای انتقال منابع فراهم میکند (سلمانپور، ۱۳۹۰، ۲۸-۳۵). · پایداری نهادهای عامالمنفعه: وقف پشتوانۀ مالی پایدار ایجاد میکند (جامعۀ خیّران مدرسهساز، ۱۳۹۸).
سیاسی و مدنی
· افزایش مشروعیت حاکمیت: عفو عمومی اعتماد را ترمیم میکند (فرانکنا، ۱۳۹۱، ۱۱۵-۱۱۷). · پیشگیری از بحران مهاجرتی: پذیرش داوطلبانۀ مهاجران ثبات اجتماعی را افزایش میدهد (فوکویاما، ۱۳۸۵، ۴۸). · تقویت جامعۀ مدنی: مشارکت داوطلبانه بلوغ نهادهای مدنی را به همراه دارد (پوتنام، ۱۳۸۰، ۲۰۳).
راههای تقویت
در خانواده
· الگوسازی والدین: مشاهده رفتار احسانی، مؤثرترین روش درونیسازی است (بندورا، ۱۳۷۲، ۸۵-۹۲). · مشارکت در کارهای خیر خانوادگی: حس مسئولیت اجتماعی را پرورش میدهد (بندورا، ۱۳۷۲، ۸۵-۹۲).
در نظام آموزشی
· آموزش همدلی در مدارس: برنامههای ساختاریافته رفتار احسانی را افزایش میدهد (پیشگاهیفرد و همکاران، ۱۳۹۷). · فعالیتهای داوطلبانه در دوران تحصیل: مشارکت در اردوهای جهادی نگرش مسئولانه را شکل میدهد (پیشگاهیفرد و همکاران، ۱۳۹۷).
در رسانه و فضای عمومی
· برجستهسازی الگوهای مردمی: باور به امکان احسان همگانی را تقویت میکند (پیشگاهیفرد و همکاران، ۱۳۹۷). · کمپینهای آگاهیبخشی: فاصلۀ میان قصد و عمل نیک را کاهش میدهد (پیشگاهیفرد و همکاران، ۱۳۹۷).
در سیاستگذاری و نهادسازی · تسهیل فعالیت خیریهها: قوانین حمایتی انگیزۀ مشارکت را افزایش میدهد (میرمحمدی، ۱۳۹۵). · احیای سنتهای همیاری بومی: مشارکت جمعی را نهادینه میکند (فرهادی، ۱۳۷۷، ۱۵۶-۱۶۰). · نظام تشویقی غیرمادّی: فرهنگ احسان را بدون مخدوشکردن خلوص نیت گسترش میدهد (میرمحمدی، ۱۳۹۵).
در بُعد فردی
· تمرین سپاسگزینی روزانه: انگیزۀ کمک به دیگران را بالا میبرد (سلگمن، ۱۳۹۰، ۱۱۲). · گسترش دایرۀ «ما»: شمول رفتار احسانی را وسعت میبخشد (سلگمن، ۱۳۹۰، ۱۱۲).
افراط و تفریط
افراط افراط در احسان زمانی رخ میدهد که فرد سلامت روانی، مالی یا روابط خود را به خطر بیندازد (صدیق اورعی، ۱۳۹۸، ۷۲-۷۵):
· آسیبهای فردی: ایثار بیمارگونه به فرسودگی عاطفی و افسردگی میانجامد (اوکلی، ۱۳۹۶، ۴۵-۴۸). فرد دچار «خودفراموشی بیمارگونه» میشود (صدیق اورعی، ۱۳۹۸، ۷۲-۷۵). · فرسودگی اقتصادی: بخشش بیبرنامه امنیت مالی را تهدید میکند (صدیق اورعی، ۱۳۹۸، ۷۲-۷۵). · آسیبهای اجتماعی: کمک بیضابطه وابستگی مزمن ایجاد میکند (فرهادی، ۱۳۷۷، ۱۷۰-۱۷۴). غفلت از خانواده به فروپاشی آن میانجامد (شرفالدین، ۱۳۹۴، ۵۶). · کژکارکردی سیاسی: عفو بیضابطه حاکمیت قانون را تضعیف میکند (فرانکنا، ۱۳۹۱، ۱۱۵-۱۱۷).
ارسطو تصریح میکند که بخشندگی حدّ وسط اسراف و خسّت است (ارسطو، ۱۳۷۸، کتاب ۴، فصل ۱).
تفریط تفریط به معنای فروبستن دست از هرگونه بخشش فراتر از تکلیف حداقلی است (پوتنام، ۱۳۸۰، ۲۰۳). پیامدهای آن:
· تضعیف سرمایۀ اجتماعی: اعتماد متقابل کاهش مییابد (فوکویاما، ۱۳۸۵، ۴۸). · افزایش شکاف طبقاتی: بدون توزیع داوطلبانۀ ثروت، فاصله طبقاتی افزایش مییابد (پوتنام، ۱۳۸۰، ۲۰۳). · تضعیف مسئولیتپذیری مدنی: جامعۀ مدنی تحلیل میرود (پوتنام، ۱۳۸۰، ۲۰۳).
منابع
· ارسطو. (۱۳۷۸). اخلاق نیکوماخوس (م. لطفی، مترجم). تهران: طرح نو. · اوکلی، ب. (۱۳۹۶). آسیبشناسی نوعدوستی بیمارگونه (م. صفوی، مترجم). فصلنامۀ سلامت روان، ۴(۱۴)، ۴۵-۴۸. · بخاری، م. (۱۴۲۳ق). صحیح البخاری. بیروت: دار ابن کثیر. · بندورا، آ. (۱۳۷۲). نظریۀ یادگیری اجتماعی (ف. ماهر، مترجم). تهران: انتشارات رشد. · پیشگاهیفرد، ز. و همکاران. (۱۳۹۷). نقش آموزش همدلی در ترویج نوعدوستی در دانشآموزان. پژوهشنامۀ روانشناسی اجتماعی، ۷(۲۵). · پوتنام، ر. (۱۳۸۰). دموکراسی و سنتهای مدنی (م. دلفروز، مترجم). تهران: دفتر پژوهشهای سیاسی. · جامعۀ خیّران مدرسهساز کشور. (۱۳۹۸). گزارش عملکرد سی ساله. تهران: انتشارات جامعۀ خیّران. · حافظ، ش.م. (۱۳۷۴). دیوان (م. قزوینی و ق. غنی، مصححان). تهران: انتشارات اساطیر. · خیام، ع. (۱۳۷۲). رباعیات (م. فروغی، مصحح). تهران: انتشارات علمی. · دهخدا، ع. (۱۳۸۳). امثال و حکم. تهران: انتشارات امیرکبیر. · ذوالفقاری، ح. (۱۳۸۸). فرهنگ بزرگ ضربالمثلهای فارسی. تهران: نشر معین. · سعدی، م. (۱۳۶۸). بوستان (غ. یوسفی، مصحح). تهران: انتشارات خوارزمی. · سلگمن، م. (۱۳۹۰). شادکامی اصیل (م. تبریزی و دیگران، مترجمان). تهران: انتشارات دانژه. · سلمانپور، م. (۱۳۹۰). وقف و نیکوکاری در تمدن اسلامی. تهران: پژوهشکدۀ تاریخ اسلام. · سلیمی، ع. و شریفی، ح. (۱۴۰۰). ایثار شغلی کادر درمان در بحران کووید-۱۹. فصلنامۀ رفاه اجتماعی. · شرفالدین، س. (۱۳۹۴). جامعهپذیری اخلاقی و نهادینهسازی ارزشها. معرفت فرهنگی-اجتماعی، ۶(۲۲). · صانعپور، م. (۱۳۹۵). اخلاق احسان در ایران باستان. فصلنامۀ پژوهشهای اخلاقی، ۶(۲۱)، ۴۵-۴۷. · صدیق اورعی، غ. و همکاران. (۱۳۹۸). تحلیل جامعهشناختی رفتارهای ایثارگرانه. فصلنامۀ مسائل اجتماعی ایران، ۱۰(۱)، ۶۵-۷۵. · فرانکنا، و. (۱۳۹۱). فلسفۀ اخلاق (ه. صادقی، مترجم). قم: کتاب طه. · فرهادی، م. (۱۳۷۷). فرهنگ یاریگری در ایران. تهران: مرکز نشر دانشگاهی. · فوکویاما، ف. (۱۳۸۵). سرمایۀ اجتماعی و جامعه مدنی (ا. خاکباز، مترجم). تهران: نشر نی. · قرآن کریم. · لوبومیرسکی، س. (۱۳۹۵). روانشناسی شادکامی (ن. ظهیری، مترجم). تهران: انتشارات ققنوس. · میرمحمدی، س. (۱۳۹۵). طراحی نهادی و ترویج نیکوکاری در جوامع اسلامی. مطالعات مدیریت دولتی، ۸(۲). · نظامی گنجوی، ا. (۱۳۶۳). مخزنالاسرار (و. دستگردی، مصحح). تهران: انتشارات علمی. · Novak, D. (1992). Jewish Social Ethics. New York: Oxford University Press.