پیش‌نویس:ولادیمیر پوتین

ولادیمیر پوتین؛ سیاست‌مدار و رییس‌جمهوری فدراسیون روسیه.

زندگی‌نامه

ولادیمیر ولادیمیرویچ پوتین در ۷ اکتبر ۱۹۵۲م در لنینگراد (سن پترزبورگ کنونی) متولد شد. پوتین تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه شماره ۱۹۳ لنینگراد آغاز کرد و پس از آن در دبیرستان شماره ۲۸۱ با گرایش شیمی به تحصیل پرداخت و در ۱۹۷۰م فارغ‌التحصیل شد. وی در همان سال وارد دانشکده حقوق دانشگاه دولتی لنینگراد شد و در ۱۹۷۵م با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل گردید و چند سال بعد نیز مدرک دکترای اقتصاد دریافت کرد. پوتین پس از فارغ‌التحصیلی به همکاری با کاگب دعوت شد و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰م به عنوان افسر اطلاعاتی در آلمان شرقی مشغول به کار بود. پوتین خود را محصول خانواده‌ای معمولی و متصل به مردم عادی معرفی می‌کند و بر همین ارتباط در طول زندگی تأکید داشته است.

خاندان

پدر ولادیمیر پوتین، ولادیمیر اسپیریدونویچ، فرزند یک خانوادهٔ روستایی از استان تور بود که در جنگ جهانی دوم شرکت داشت و پس از آن به‌عنوان نگهبان و سپس سرکارگر در کارخانه واگن‌سازی مشغول به کار شد. مادرش، ماریا ایوانوونا شلومووا، خانه‌دار و به گفتهٔ پوتین، فردی مهربان و خیرخواه بود. خانوادهٔ پوتین در سال‌های پس از جنگ، در یک آپارتمان اشتراکی در کوچهٔ باسکوف لنینگراد زندگی می‌کردند که فاقد آسانسور بود و پوتین آن را نمونه‌ای از زندگی سادهٔ طبقهٔ کارگر توصیف کرده است. پدرش اصالتاً از اهالی استان تور و مادرش اهل روستای پومینوو بود و آنها در سن هفده سالگی با یکدیگر ازدواج کردند.

ازدواج و فرزندان

ولادیمیر پوتین یک بار ازدواج کرده است. همسر وی لیودمیلا شرکنوا (ازدواج ۱۹۸۳م، طلاق ۲۰۱۳م) بود که حاصل این ازدواج دو دختر به نام‌های ماریا و کاترینا است. ماریا ورونتسوا، فرزند بزرگ پوتین، متخصص سیستم غدد درون‌ریز و دارای فعالیت‌های دانشگاهی و بازرگانی است و پیشتر با تاجری هلندی ازدواج کرده بوده است. کاترینا تیخونوا، فرزند کوچک‌تر، در زمینه فناوری عصب‌شناسی و بازرگانی فعالیت دارد و به مهارت خود در راک اند رول نیز شهرت یافته است. هر دو دختر در روسیه تحصیل کرده و به چند زبان خارجی مسلط هستند. پوتین به‌ندرت درباره خانواده‌اش سخن می‌گوید و بر زندگی مستقل آنان تأکید دارد. وی همچنین اشاره کرده است که دارای نوه است، اما از تعداد و جزئیات بیشتر درباره آن‌ها خودداری می‌ورزد.

فعالیت‌ها

اطلاعاتی و امنیتی

پوتین فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۷۵م با پیوستن به کاگب آغاز کرد و پس از گذراندن دوره‌های آموزشی در مسکو، در سال ۱۹۸۵م به عنوان افسر اطلاعاتی به آلمان شرقی اعزام شد و تا سال ۱۹۹۰م در دفتر اطلاعاتی درسدن مشغول به کار بود. وی در این دوره به درجهٔ سرهنگ دومی ارتقا یافت و نشان «خدمت وفادارانه به ارتش ملی خلق» جمهوری دموکراتیک آلمان را دریافت کرد. پس از بازگشت به روسیه، در سال ۱۹۹۸م به ریاست سرویس امنیت فدرال (جانشین کاگب) منصوب شد و از مارس ۱۹۹۹م نیز دبیری شورای امنیت روسیه را بر عهده گرفت.

سیاسی

بوتین فعالیت سیاسی خود را در اوایل دههٔ ۱۹۹۰م آغاز کرد. او از ۱۹۹۱م تا ۱۹۹۴م به عنوان معاون شهردار سن پترزبورگ و از ۱۹۹۴م تا ۱۹۹۶م به‌عنوان معاون اول شهردار این شهر مشغول به کار بود. در اوت ۱۹۹۶م به مسکو نقل مکان کرد و معاون ادارهٔ امور کرملین شد. در مارس ۱۹۹۷م، ریاست ادارهٔ کنترل عمومی کرملین و معاونت رئیس‌ستاد کرملین را بر عهده گرفت. در ژوئیه ۱۹۹۸م به‌عنوان رئیس سرویس امنیت فدرال (جانشین اصلی کاگب) منصوب شد و در مارس ۱۹۹۹م، مسئولیت شورای امنیت کرملین نیز به وظایف او افزوده شد. در اوت ۱۹۹۹م، بوریس یلتسین او را به‌عنوان نخست‌وزیر معرفی کرد و از ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹م، پوتین به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت فعالیت خود را آغاز کرد.

ریاست‌جمهوری و نخست‌وزیری

ولادیمیر پوتین از ۲۰۰۰م تاکنون در پنج دوره ریاست‌جمهوری به عنوان رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه انتخاب شده است. وی همچنین در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲م به‌دلیل محدودیت قانون اساسی برای دورههای متوالی، سمت نخست‌وزیری را بر عهده داشت و در سال ۲۰۲۰م با تصویب اصلاحات قانون اساسی، امکان نامزدی مجدد برای دوره‌های پیاپی برای او فراهم شد. جزئیات دوره‌های ریاستجمهوری وی به شرح زیر است:

• دوره نخست ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴م: پوتین در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹م به دنبال استعفای بوریس یلتسین، به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت منصوب شد و در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۰م آمادگی خود را برای شرکت در انتخابات اعلام کرد. وی در انتخابات ۲۶ مارس ۲۰۰۰م با کسب ۵۳٫۴درصد آرا به پیروزی رسید.
• دوره دوم ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸م: پوتین در پایان سال ۲۰۰۳م قصد خود را برای نامزدی مجدد اعلام کرد و در انتخابات ۱۴ مارس ۲۰۰۴م با کسب ۷۱٫۹درصد آرا برای دومین بار انتخاب شد.
• دوره سوم ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۸م: پس از یک دوره نخست‌وزیری ۲۰۰۸متا ۲۰۱۲م، در سپتامبر ۲۰۱۱م با پیشنهاد حزب روسیه متحد، پوتین نامزدی خود را برای انتخابات ۲۰۱۲م اعلام کرد و در ۴ مارس ۲۰۱۲م با کسب ۶۴٫۴درصد آرا برای سومین بار به ریاست‌جمهوری رسید. این دوره بر اساس اصلاحات قانون اساسی، شش ساله بود.
• دوره چهارم ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴م: پوتین در دسامبر ۲۰۱۷م و در دیدار با کهنه‌سربازان روس، نامزدی خود را اعلام کرد و در انتخابات ۱۸ مارس ۲۰۱۸م با کسب ۷۷٫۵ درصد آرا برای چهارمین بار انتخاب شد.
• دوره پنجم ۲۰۲۴ تا ۲۰۳۰م: پس از اعلام تاریخ انتخابات توسط شورای فدراسیون در دسامبر ۲۰۲۳م پوتین برنامه انتخاباتی خود را ارائه داد و در انتخابات ۱۵ تا ۱۷ مارس ۲۰۲۴م با کسب ۸۷٫۲۸درصد آرا و با مشارکت ۷۷٫۴۴درصدی واجدان شرایط، برای پنجمین بار یعنی سومین بار پیاپی به ریاستجمهوری روسیه انتخاب شد.

اقدامات و رویدادهای دوران ریاست‌جمهوری

پوتین از ابتدای زمامداری خود در ۲۰۰۰م تداوم اقتدار دولت، نظم داخلی و احیای جایگاه روسیه در عرصهٔ بینالمللی را در دستور کار قرار داد. وی با پایان‌دادن به بحران چچن، کنترل نظامی بر این منطقه را بازپس گرفت و پس از آن با حمله به گرجستان در ۲۰۰۸م، الحاق کریمه به خاک روسیه در ۲۰۱۴م و آغاز جنگ تمام‌عیار در اوکراین در ۲۰۲۲م مرزهای نفوذ نظامی روسیه را گسترش داد. در حوزهٔ اقتصاد، با مهار الیگارش‌ها، بازتوزیع ثروت و افزایش هزینه‌های دفاعی، ساختار مالی کشور را به سمت خودکفایی راهبردی و تأمین بودجهٔ جنگ سوق داد. همزمان، با ترویج ارزش‌های سنتی، حمایت از کلیسای ارتدکس و محدودسازی نهادهای مدنی، انسجام فرهنگی و اجتماعی را حول محور دولت تقویت کرد و در سیاست خارجی نیز با تقویت روابط با چین، هند، ایران و کشورهای همسورو مقابله با توسعهٔ ناتو، بر مخالفت با نظم لیبرال بینالمللی تأکید ورزید.

منتقدان سرشناس

در طول زمامداری ولادیمیر پوتین، شماری از مخالفان، روزنام‌هنگاران، فعالان حقوق بشر و چهره‌های سیاسی و نظامی که به نحوی با دولت روسیه یا شخص رئیس‌جمهور مخالفت ورزیده‌اند، با مرگ‌های مشکوک مواجه شده‌اند. این موارد که غالباً با اتهامات رسمی رد یا به خودکشی یا تصادف نسبت داده شده‌اند، همواره توجه ناظران بین‌المللی و فعالان حقوق بشر را به خود جلب کرده است. در ادامه، فهرستی از برجسته‌ترین این چهره‌ها به ترتیب ارائه شده است:

• الکساندر لیتویننکو (۲۰۰۶م): افسر سابق کاگب و افاسبی که در لندن با پولونیوم ۲۱۰ مسموم و کشته شد. تحقیقات بریتانیا، عوامل روسی را مسئول دانستند.  
• آنا پولیتکوفسکایا (۲۰۰۶م): روزنامه‌نگار منتقد جنگ چچن که در آسانسور منزلش در مسکو به قتل رسید.  
• ناتالیا استمیرووا (۲۰۰۹م): فعال حقوق بشر و عضو سازمان «مموریال» که در چچن ربوده و با شلیک گلوله کشته شد.  
• آناستازیا بابوروا (۲۰۰۹م): روزنامهنگار که به همراه وکیل حقوق بشر استانیسلاو مارکلوف هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت.  
• سرگئی ماگنیتسکی (۲۰۰۹م): وکیل مالیاتی که به دلیل افشای فساد مالی مقامات روسی در بازداشت درگذشت و مرگ او به محرومیت از درمان پزشکی نسبت داده شد.  
• بوریس برزوفسکی (۲۰۱۳م): الیگارش و منتقد سرسخت پوتین که در تبعید در بریتانیا با شرایط مشکوک درگذشت.  
• بوریس نمتسوف (۲۰۱۵م): معاون پیشین نخستوزیر روسیه و از منتقدان برجسته که با چهار گلوله از پشت در نزدیکی کرملین به قتل رسید.  
• میخائیل لسین (۲۰۱۵م): مشاور رسانهای پوتین که در هتلی در واشنگتن با ضربه شدید به سر و مسمومیت با الکل درگذشت.  
• زلیمخان خانگوشویلی (۲۰۱۹م): فرمانده سابق جداییطلبان چچنی که در برلین با شلیک گلوله کشته شد و آلمان عامل آن را فردی وابسته به دستگاههای امنیتی روسیه معرفی کرد.  
• یوگنی پریگوژین (۲۰۲۳م): رهبر گروه واگنر که پس از یک شورش نافرجام، در سقوط یک جت تجاری جان باخت و پوتین او را فردی با اشتباهات جدی خواند و پس از مرگش، نیروهای او موظف به سوگند ملی شدند.
• الکسی ناوالنی (۲۰۲۴م): مخالف برجسته سیاسی که در زندان درگذشت و بسیاری از کشورهای غربی کرملین را مسئول مستقیم مرگ وی دانستند.

پوتینیسم

پوتینیسم به الگوی سیاسی‑اجرایی اطلاق می‌شود که در دوران زمامداری ولادیمیر پوتین در روسیه شکل گرفته و بر محور بازسازی قدرت دولتی، تمرکزگرایی، نظم امنیتی و احیای جایگاه بین‌المللی روسیه استوار است. این الگو که ریشه در سنت دولت‌گرایی روسی و تجارب تاریخی این کشور دارد، با بهره‌گیری از منابع انرژی، تقویت نهادهای امنیتی و کنترل بر رسانه‌ها، فضایی را پدید آورده است که در آن نهادهای مدنی و مخالفان سیاسی به حاشیه رانده می‌شوند و قانون به‌عنوان ابزاری برای تحکیم قدرت اجرایی به کار گرفته می‌شود. به باور تحلیلگران، پوتینیسم نه یک ایدئولوژی منسجم، بلکه مجموعه‌ای از راهبردهای عمل‌گرایانه برای تداوم سلطهٔ یک رهبر قدرتمند بر ساختارهای سیاسی و اقتصادی روسیه است که ضمن تأمین امنیت و ثبات داخلی، با تفسیر خاصی از دموکراسی و حاکمیت قانون، فاصلهٔ قابل‌توجهی با هنجارهای لیبرال‑دموکراتیک غربی دارد. این رویکرد، هرچند در افکار عمومی روسیه با اقبال همراه بوده، اما در عرصهٔ بین‌المللی به دلیل سرکوب مخالفان، مداخلات نظامی و سیاست‌های یکجانبه، با انتقادات گسترده‌ای مواجه شده است.

منابع

«پوتین برای پنجمین بار رئیس‌جمهور روسیه شد». خبرگزاری ایرنا. ۲۸ اسفند ۱۴۰۲. دریافت‌شده در ۱۲ مرداد ۱۴۰۵.

«تصاویر | دختران پوتین که هستند؟ | نکات ویژه در مورد خانواده رئیس جمهور روسیه». هشمهری آنلاین. ۲۶ فروردین ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۱۲ مرداد ۱۴۰۵.

«رازهای زندگی شخصی ولادیمر پوتین رئیس جمهور روسیه». وب‌سایت خبر فوری. ۹ بهمن ۱۳۹۷. دریافت‌شده در ۱۲ مرداد ۱۴۰۵.

«سندی از خانواده پوتین که به نمایش گذاشته شد | ویدئو». هشمهری آنلاین. ۱۷ خرداد ۱۴۰۳. دریافت‌شده در ۱۲ مرداد ۱۴۰۵.

«کدام منتقدان پوتین در ۲۵ سال اخیر کشته شدند؟». وب‌سایت روزنامه دنیای اقتصاد. ۱۵ اسفند ۱۴۰۲. دریافت‌شده در ۱۲ مرداد ۱۴۰۵.

کولایی، الهه (۱۳۸۶). «پدیده پوتینیسم در روسیه». پرتال جامع علوم انسانی. دریافت‌شده در ۱۲ مرداد ۱۴۰۵.

«Biography». Vladimir Putin. دریافت‌شده در ۵ اوت ۲۰۲۶.

«Vladimir Putin: From Russia's KGB to a long presidency defined by war in Ukraine». bbc. ۱۷ مارس ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۶.

«Vladimir Putin». themoscowtimes. مارس ۲۲, ۲۰۰۰. دریافت‌شده در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۶.