پرش به محتوا

سید محمدسرور واعظ بهسودی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
<big>'''سید محمدسرور واعظ بهسودی؛'''</big> مجتهد و عالم برجستة شیعی در افغانستان.
<big>'''سید محمدسرور واعظ بهسودی؛'''</big> مجتهد و عالم برجستۀ شیعی در افغانستان.


سید محمد سرور واعظ، از دانش‌آموختگان مکتب آیت‌الله خویی و از عالمان معروف شیعه در [[افغانستان]] است. او، باتربیت شاگردان و انجام خدمات فراوان اجتماعی، فرهنگی، علمی و مذهبی، از محبوبیت و جایگاه اجتماعی خاصی نزد مردم برخوردار است.
سید محمد سرور واعظ، از شاگردان سید ابوالقاسم خویی و از عالمان معروف شیعه در [[افغانستان]] است. او، باتربیت شاگردان و انجام خدمات فراوان اجتماعی، فرهنگی، علمی و مذهبی، از محبوبیت و جایگاه اجتماعی خاصی نزد مردم برخوردار است.
==کودکی و نوجوانی==
==کودکی، نوجوانی و جوانی==
سید محمد سرور، معروف به واعظ بهسودی، فرزند سید حسن رضا، در سال 1295ش در یک خانوادة مذهبی در روستای کجاب از اولسوالی (شهرستان) بِهسود در ولایت وَردَک به‌دنیا آمد. وی دوران کودکی را به چوپانی گذرراند و تحصیلات ابتدایی را از مکتب‌خانه آغاز کرد.<ref>خلخالی، شهدای روحانیت شیعه در یکصد ساله اخیر،1420ق، ج1، ص353.</ref>  دروس مقدماتی علوم حوزوی را در کجاب، نزد عموی خود سید مصطفی فراگرفت.<ref>[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور].</ref>
سید محمد سرور، معروف به واعظ بهسودی، فرزند سید حسن رضا، در سال 1295ش در یک خانوادۀ مذهبی در روستای کجاب از اولسوالی (شهرستان) [[بهسود|بِهسود]] در ولایت وَردَک به‌دنیا آمد. وی دوران کودکی را به چوپانی گذرراند و تحصیلات ابتدایی را از [[مکتب‌خانه]] آغاز کرد.<ref>خلخالی، شهدای روحانیت شیعه در یکصد ساله اخیر،1420ق، ج1، ص353.</ref>  دروس مقدماتی علوم حوزوی را در کجاب، نزد عموی خود سید مصطفی فراگرفت.<ref>[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور].</ref> سید محمد سرور پس از فراگیری دروس ابتدایی، در سال ۱۳۱۰ش عازم [[کابل]] شد. وی، ادبیات عرب، منطق، شرح لمعه، رسائل، مکاسب و کفایه را نزد [[سید علی‌احمد حجت]] و شیخ محسن فراگرفت. سپس، برای تکمیل دروس خود عازم قم و نجف شد. او، فقه و اصول را در [[حوزه علمیه قم|حوزۀ علمیة قم]]، از محضر [[سید حسین طباطبایی بروجردی|سید محمد حسین بروجردی]] و در نجف از محضر استادان و مراجع معروف آنجا همچون سید محمود حسینی شاهرودی، محسن حکیم و سید ابوالقاسم خویی بهره برد.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ج1، ص202.</ref>  وی، در حدیث، فلسفه، کلام و علوم قرآنی نیز تخصص یافت.<ref>[http://fa.wikifeqh.ir/ «سید محمد سرور بهسودی»، ویکی فقه.]</ref>
==جوانی==
==سیرۀ اخلاقی==
سید محمد پس از فراگیری دروس ابتدایی، در سال ۱۳۱۰ش عازم کابل شد. وی، ادبیات عرب، منطق، شرح لمعه، رسائل، مکاسب و کفایه را نزد آیت‌الله حجت و شیخ محسن فراگرفت. سپس، برای تکمیل دروس خود عازم قم و نجف شد. او، فقه و اصول را در حوزة علمیة قم، از محضر آیت‌الله بروجردی و در نجف از محضر استادان و مراجع معروف آنجا همچون شاهرودی، حکیم و خویی بهره برد.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ج1، ص202.</ref>  وی، در حدیث، فلسفه، کلام و علوم قرآنی نیز تخصص یافت.<ref>[http://fa.wikifeqh.ir/ «سید محمد سرور بهسودی»، ویکی فقه.]</ref>  
واعظ، را در گفتار و کردار، خوشرو و خوش‌مشرب دانسته‌اند. او، همیشه ظاهری آراسته و چهرۀ متبسم و خندان داشت.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهشودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref>  از درد و رنج مستمندان رنج می‌برد. او، در سرما و گرما تلاش می‌کرد که از مشکلات آنها کم کند. وی، بیشتر وجوهات شرعیِ را به مصرف نیازمندان و فقرا می‌ر‌ساند. خود برای آنها لباس، آرد و نان، برنج و روغن، چراغ و نفت (تیل) تهیه می‌کرد و به خانه‌های آنها می‌برد. به ازدواج جوانان خیلی اهمیت می‌داد.<ref>«[http://fa.wikifeqh.ir/ سید محمد سرور بهسودی»، ویکی فقه].</ref>  از تعرض به مذهب و علمای اهل‌سنت پرهیز می‌کرد.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ص203.</ref>  
==سیرة اخلاقی==
واعظ، را در گفتار و کردار، خوشرو و خوش‌مشرب دانسته‌اند. او، همیشه ظاهری آراسته و چهرة متبسم و خندان داشت.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهشودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref>  از درد و رنج ا مستمندان رنج می‌برد. او، در سرما و گرما تلاش می‌کرد که از مشکلات آنها کم کند. وی، بیشتر وجوهات شرعیِ را به مصرف نیازمندان و فقرا می‌ر‌ساند. خود برای آنها لباس، آرد و نان، برنج و روغن، چراغ و نفت (تیل) تهیه می‌کرد و به خانه‌های آنها می‌برد. به ازدواج جوانان خیلی اهمیت می‌داد.<ref>«[http://fa.wikifeqh.ir/ سید محمد سرور بهسودی»، ویکی فقه].</ref>  از تعرض به مذهب و علمای اهل سنت پرهیز می‌کرد.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ص203.</ref>  
==جایگاه علمی- اجتماعی==
==جایگاه علمی- اجتماعی==
سید سرور، نزد عوام و خواص از محبوبیت برخوردار بود و همه از او به‌نیکی یاد می‌کردند. وی، در میان شیعیان کابل و بهسود به واعظ مشهور است.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ج1، ص202.</ref>  او، در حوزه‌های علمیة شیعه، میان علما و طلاب علوم دینی شناخته‌شده است. مراجع برجستة قم و نجف همچون مرعشی نجفی، محسن حکیم، خویی، باقر صدر احترام خاصی برای او قائل بودند.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور].</ref>  
سید محمد سرور، نزد عوام و خواص از محبوبیت برخوردار بود و همه از او به‌نیکی یاد می‌کردند. وی، در میان شیعیان افغانستان در کابل و بهسود به واعظ مشهور است.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ج1، ص202.</ref>  او، در حوزه‌های علمیۀ شیعه، میان علما و طلاب علوم دینی شناخته‌شده است. مراجع برجستۀ قم و نجف همچون مرعشی نجفی، محسن حکیم، خویی، سید محمد باقر صدر احترام خاصی برای او قائل بودند.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور].</ref> خویی در تقریظ خود بر کتاب مصباح الاصول او، سید واعظ را دانشمند و عالم اهل عمل نامیده است. وی، از هم‌رتبه‌های علمى سيد محمدباقر صدر، سید علی سيستانى، شيخ على غروی و ديگر شخصیت‌های علمى حوزۀ علميّۀ نجف بوده است.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور.]</ref> مصباح الاصول، نهج الاصول، تحفة الفقیه، شرح مکاسب، قضا در مذهب شیعه، خاطرات زندان، سیف الاسلام آثاری است که از واعظ به‌جا مانده است.<ref>خلخالی، شهدای روحانیت شیعه در یکصد ساله اخیر،1420ق، ج1، ص353.</ref> برخی شاگردان واعظ عبارتند از: سید محمدحسین معصومی، سید محمد سعید واعظی، شیخ عباس رحیمی، حسین عادلی.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref> واعظ به وحدت میان مسلمانان و پرهیز از اختلاف و تفرقه قومی و مذهبی معتقد و بر  احیای هویت اسلامی در جامعه و تربیت نسل جوان تأکید می‌کرد.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref>  
واعظ، عالمى فاضل، دانشمند، مجتهدی آگاه و محققى توانا بود. آیت‌الله خویی در تقریظ خود بر کتاب مصباح الاصول او، از سید واعط را دانشمند و عالم اهل عمل نامده است. وی، از هم‌رتبه‌های علمى سيد محمدباقر صدر، آیت‌الله سيستانى، شيخ على غروی و ديگر برجستگان علمى حوزۀ علميّۀ نجف است.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور.]</ref>  
 
==آثار==
از واعظ بهسودی چندین اثر در فقه، اصول، اخلاق و کلام بجا مانده است مانند مصباح الاصول، نهج الاصول، تحفة الفقیه، شرح مکاسب، قضا در مذهب شیعه، خاطرات زندان، سیف الاسلام.<ref>خلخالی، شهدای روحانیت شیعه در یکصد ساله اخیر،1420ق، ج1، ص353.</ref>  
==شاگردان==
واعظ، در طول سال‌های عمر خود در شاگردان و طلاب زیادی را تربیت کرد که برخی همچون سید محمدحسین معصومی، سید محمد سعید واعظی، شیخ عباس رحیمی، حسین عادلی از شاگردان درس خارج او هستند.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref>  
==فعالیت‌ها==
==فعالیت‌ها==
===فرهنگی===
تأسیس مدرسۀ علمیة محمدیه، مسجد و کتابخانۀ محمدیه در کابل، راه‌اندازی مجلۀ ماهانۀ «برهان» در کابل، ساخت مدرسۀ علمیه در کجاب بهسود ازجمله فعالیت‌های فرهنگی واعظ است که پس از بازگشت از نجف به افغانستان انجام داد.<ref>شفائی، زندانیان روحانیت تشیع افغانستان، 1368ش،ص35.</ref>  او، اولین نماز جمعه شیعیان را در کابل برگزار کرد و خود چندین سال امامت آن را به‌عهده داشت.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref> واعظ با ورود به کابل به تدریس علوم دینی و ‌تربیت طلاب مشغول شد. او، استادان زیادی را برای تدریس علوم دینی دعوت و خود نیز سال‌های زیای، تدریس سطوح عالی حوزه و درس خارج را به‌عهده داشت.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ص204.</ref> سید سرور، مهارت و توانایی زیادی در سخنرانی داشت. وی، روزهای جمعه، صبح و عصر، مجلس وعظ و روضه برپا می‎‌کرد. در جلسات سخنرانى او، جمعيت فراوانى از جاهای دور و نزدیک شركت می‌كردند. او، معارف صحیح اسلام و [[اهل‌بیت]] را بیان و با مخالفان مذهبی و اعتقادی مناظره می‌کرد.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور»، ویکی نور].</ref>  در گفتار و نوشتار خود، از سلام و مذهب تشیع دفاع می‌کرد.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379، ص203-204.</ref> او، کتاب سیف الاسلام را در پاسخ و رد شبهات، افترا و تهمت‌های کتاب سیف الابرار اهل‌سنت، علیه مذهب تشیع نوشته و به‌صورت منطقی به آن پاسخ داده است. همچنین در مجلۀ «برهان» اسلام و مذهب تشیع را معرفی و ترویج می‌کرد.  وی در مناسبت‌های مختلف طلاب علوم دینی را برای تبلیغ به مناطق متعدد از افغانستان اعزام می‌کرد.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهشودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref> واعظ در مسائل خانوادگی و اجتماعی مرجع اختلافات و نزاع‌ها میان مردم بود؛ مشکلات آنها را حل‌وفصل، به معیشت و زندگی خانواده‌های فقیر رسیدگی می‌کرد.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور].</ref>
تأسیس مدرسة علمیة محمدیه، مسجد و کتابخانة محمدیه در کابل، راه‌اندازی مجلة ماهانة «برهان» در کابل، ساخت مدرسة علمیه در کجاب بهسود ازجمله فعالیت‌های فرهنگی واعظ است که پس از بازگشت از نجف به افغانستان تأسیس کرد.<ref>شفائی، زندانیان روحانیت تشیع افغانستان، 1368ش،ص35.</ref>  او، اولین نماز جمعه شیعیان را در کابل برگزار کرد و خود چندین سال امامت آن را به‌عهده داشت.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref>  
 
===علمی===
واعظ، ضمن فراگیری علوم دینی، به تدریس آن و تربیت شاگردان در نجف پرداخت. با ورود به کابل و تأسیس حوزة علمیة محمدیه، نیز به تدریس علوم دینی و ‌تربیت طلاب مشغول شد. او، استادان زیادی را برای تدریس علوم دینی دعوت و خود نیز سال‌های زیای، تدریس سطوح عالی حوزه و درس خارج را به‌عهده داشت.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ص204.</ref>  
===تبلیغی===
سید سرور، یک واعظ و مبلغ توانا بود. مهارت و توانایی زیادی در سخنرانی داشت. وی، روزهای جمعه، صبح و عصر، مجلس وعظ و روضه برپا می‎‌کرد. در جلسات سخنرانى او، جمعيت فراوانى از جاهای دور و نزدیک شركت می‌كردند. او، معارف صحیح اسلام و اهل‌بیت را بیان و با مخالفان مذهبی و اعتقادی مناظره می‌کرد.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور»، ویکی نور].</ref>  در گفتار و نوشتار خود، از سلام و مذهب تشیع دفاع می‌کرد.<ref>ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379، ص203-204.</ref> او، کتاب سیف الاسلام را در پاسخ و رد شبهات، افترا و تهمت‌های کتاب سیف الابرار اهل سنت، علیه مذهب تشیع نوشته و به‌صورت منطقی به آن پاسخ داده است. همچنین در مجلة ماهانة «برهان» اسلام و مذهب تشیع را معرفی و از اتهامات علیه تشیع و اسلام دفاع می‌کرد.  وی، به تبلیغ اهمیت فراوان می‌داد و طلاب علوم دینی را برای تبلیغ به مناطق متعدد از افغانستان اعزام می‌کرد.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهشودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].</ref>  
===اجتماعی===
واعظ، در کنار فعالیت‌های فرهنگی، علمی و تبلیغی خود از امور اجتماعی مردم نیز غافل نبود. او، در مسائل خانوادگی و اجتماعی مرجع اختلافات و نزاع‌ها میان مردم بود، مشکلات آنها را حل‌وفصل، به معیشت وزندگی خانواده‌های فقیر رسیدگی می‌کرد.<ref>«[https://fa.wikinoor.ir/wiki/ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور].</ref>  
==دیدگاه‌ها==
واعظ، ازجمله عالمان دینی افغانستان است که بر وحدت میان مسلمانان و پرهیز از اختلاف و تفرقه قومی و مذهبی معتقد و بر  احیای هویت اسلامی در جامعه و تربیت نسل جوان تأکید می‌کرد.<ref>«[https://hawzah.net/ سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref>
==درگذشت==
==درگذشت==
با روی کار آمدن حکومت کمونیستی، نور محمد ترکی در سال 1357ش در افغانستان، عالمان زیادی شیعه و سنی ازجمله سید محمد سرور واعظ را دستگیر و زندانی کرد. وی، چندین مرتبه زندانی و سرانجام به‌شهادت رسید.<ref>«[https://daikondi.blog.ir/ زندگی نامة سید محمد سرور واعظ بهسودی»، پایگاه اطلاع‌رسانی دایکندی].</ref>  
با روی کار آمدن حکومت کمونیستی، نور محمد ترکی در سال 1357ش در افغانستان، عالمان زیادی شیعه و سنی ازجمله سید محمد سرور واعظ را چندین مرتبه دستگیر و زندانی کرد و سرانجام در زندان به‌ [[شهادت]] رسید.<ref>«[https://daikondi.blog.ir/ زندگی نامة سید محمد سرور واعظ بهسودی»، پایگاه اطلاع‌رسانی دایکندی].</ref>  
==پانویس==
==پانویس==
{{پانویس}}
{{پانویس}}

نسخهٔ کنونی تا ۱۳ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۵۸

سید محمدسرور واعظ بهسودی؛ مجتهد و عالم برجستۀ شیعی در افغانستان.

سید محمد سرور واعظ، از شاگردان سید ابوالقاسم خویی و از عالمان معروف شیعه در افغانستان است. او، باتربیت شاگردان و انجام خدمات فراوان اجتماعی، فرهنگی، علمی و مذهبی، از محبوبیت و جایگاه اجتماعی خاصی نزد مردم برخوردار است.

کودکی، نوجوانی و جوانی

سید محمد سرور، معروف به واعظ بهسودی، فرزند سید حسن رضا، در سال 1295ش در یک خانوادۀ مذهبی در روستای کجاب از اولسوالی (شهرستان) بِهسود در ولایت وَردَک به‌دنیا آمد. وی دوران کودکی را به چوپانی گذرراند و تحصیلات ابتدایی را از مکتب‌خانه آغاز کرد.[۱] دروس مقدماتی علوم حوزوی را در کجاب، نزد عموی خود سید مصطفی فراگرفت.[۲] سید محمد سرور پس از فراگیری دروس ابتدایی، در سال ۱۳۱۰ش عازم کابل شد. وی، ادبیات عرب، منطق، شرح لمعه، رسائل، مکاسب و کفایه را نزد سید علی‌احمد حجت و شیخ محسن فراگرفت. سپس، برای تکمیل دروس خود عازم قم و نجف شد. او، فقه و اصول را در حوزۀ علمیة قم، از محضر سید محمد حسین بروجردی و در نجف از محضر استادان و مراجع معروف آنجا همچون سید محمود حسینی شاهرودی، محسن حکیم و سید ابوالقاسم خویی بهره برد.[۳] وی، در حدیث، فلسفه، کلام و علوم قرآنی نیز تخصص یافت.[۴]

سیرۀ اخلاقی

واعظ، را در گفتار و کردار، خوشرو و خوش‌مشرب دانسته‌اند. او، همیشه ظاهری آراسته و چهرۀ متبسم و خندان داشت.[۵] از درد و رنج مستمندان رنج می‌برد. او، در سرما و گرما تلاش می‌کرد که از مشکلات آنها کم کند. وی، بیشتر وجوهات شرعیِ را به مصرف نیازمندان و فقرا می‌ر‌ساند. خود برای آنها لباس، آرد و نان، برنج و روغن، چراغ و نفت (تیل) تهیه می‌کرد و به خانه‌های آنها می‌برد. به ازدواج جوانان خیلی اهمیت می‌داد.[۶] از تعرض به مذهب و علمای اهل‌سنت پرهیز می‌کرد.[۷]

جایگاه علمی- اجتماعی

سید محمد سرور، نزد عوام و خواص از محبوبیت برخوردار بود و همه از او به‌نیکی یاد می‌کردند. وی، در میان شیعیان افغانستان در کابل و بهسود به واعظ مشهور است.[۸] او، در حوزه‌های علمیۀ شیعه، میان علما و طلاب علوم دینی شناخته‌شده است. مراجع برجستۀ قم و نجف همچون مرعشی نجفی، محسن حکیم، خویی، سید محمد باقر صدر احترام خاصی برای او قائل بودند.[۹] خویی در تقریظ خود بر کتاب مصباح الاصول او، سید واعظ را دانشمند و عالم اهل عمل نامیده است. وی، از هم‌رتبه‌های علمى سيد محمدباقر صدر، سید علی سيستانى، شيخ على غروی و ديگر شخصیت‌های علمى حوزۀ علميّۀ نجف بوده است.[۱۰] مصباح الاصول، نهج الاصول، تحفة الفقیه، شرح مکاسب، قضا در مذهب شیعه، خاطرات زندان، سیف الاسلام آثاری است که از واعظ به‌جا مانده است.[۱۱] برخی شاگردان واعظ عبارتند از: سید محمدحسین معصومی، سید محمد سعید واعظی، شیخ عباس رحیمی، حسین عادلی.[۱۲] واعظ به وحدت میان مسلمانان و پرهیز از اختلاف و تفرقه قومی و مذهبی معتقد و بر احیای هویت اسلامی در جامعه و تربیت نسل جوان تأکید می‌کرد.[۱۳]

فعالیت‌ها

تأسیس مدرسۀ علمیة محمدیه، مسجد و کتابخانۀ محمدیه در کابل، راه‌اندازی مجلۀ ماهانۀ «برهان» در کابل، ساخت مدرسۀ علمیه در کجاب بهسود ازجمله فعالیت‌های فرهنگی واعظ است که پس از بازگشت از نجف به افغانستان انجام داد.[۱۴] او، اولین نماز جمعه شیعیان را در کابل برگزار کرد و خود چندین سال امامت آن را به‌عهده داشت.[۱۵] واعظ با ورود به کابل به تدریس علوم دینی و ‌تربیت طلاب مشغول شد. او، استادان زیادی را برای تدریس علوم دینی دعوت و خود نیز سال‌های زیای، تدریس سطوح عالی حوزه و درس خارج را به‌عهده داشت.[۱۶] سید سرور، مهارت و توانایی زیادی در سخنرانی داشت. وی، روزهای جمعه، صبح و عصر، مجلس وعظ و روضه برپا می‎‌کرد. در جلسات سخنرانى او، جمعيت فراوانى از جاهای دور و نزدیک شركت می‌كردند. او، معارف صحیح اسلام و اهل‌بیت را بیان و با مخالفان مذهبی و اعتقادی مناظره می‌کرد.[۱۷] در گفتار و نوشتار خود، از سلام و مذهب تشیع دفاع می‌کرد.[۱۸] او، کتاب سیف الاسلام را در پاسخ و رد شبهات، افترا و تهمت‌های کتاب سیف الابرار اهل‌سنت، علیه مذهب تشیع نوشته و به‌صورت منطقی به آن پاسخ داده است. همچنین در مجلۀ «برهان» اسلام و مذهب تشیع را معرفی و ترویج می‌کرد. وی در مناسبت‌های مختلف طلاب علوم دینی را برای تبلیغ به مناطق متعدد از افغانستان اعزام می‌کرد.[۱۹] واعظ در مسائل خانوادگی و اجتماعی مرجع اختلافات و نزاع‌ها میان مردم بود؛ مشکلات آنها را حل‌وفصل، به معیشت و زندگی خانواده‌های فقیر رسیدگی می‌کرد.[۲۰]

درگذشت

با روی کار آمدن حکومت کمونیستی، نور محمد ترکی در سال 1357ش در افغانستان، عالمان زیادی شیعه و سنی ازجمله سید محمد سرور واعظ را چندین مرتبه دستگیر و زندانی کرد و سرانجام در زندان به‌ شهادت رسید.[۲۱]

پانویس

  1. ↑ خلخالی، شهدای روحانیت شیعه در یکصد ساله اخیر،1420ق، ج1، ص353.
  2. ↑ واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور.
  3. ↑ ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ج1، ص202.
  4. ↑ «سید محمد سرور بهسودی»، ویکی فقه.
  5. ↑ «سید سرور بهشودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.
  6. ↑ «سید محمد سرور بهسودی»، ویکی فقه.
  7. ↑ ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ص203.
  8. ↑ ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ج1، ص202.
  9. ↑ «واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور.
  10. ↑ «واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور.
  11. ↑ خلخالی، شهدای روحانیت شیعه در یکصد ساله اخیر،1420ق، ج1، ص353.
  12. ↑ «سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.
  13. ↑ «سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.
  14. ↑ شفائی، زندانیان روحانیت تشیع افغانستان، 1368ش،ص35.
  15. ↑ «سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.
  16. ↑ ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379ش، ص204.
  17. ↑ «واعظ االحسینی، سید محمد سرور»، ویکی نور.
  18. ↑ ناصری، مشاهیر تشیع در افغانستان، 1379، ص203-204.
  19. ↑ «سید سرور بهشودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.
  20. ↑ «واعظ االحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور.
  21. ↑ «زندگی نامة سید محمد سرور واعظ بهسودی»، پایگاه اطلاع‌رسانی دایکندی.

منابع

  • خلخالی، علی، شهدای روحانیت شیعه در یکصد ساله اخیر، قم، پیام اسلام، ۱۴۲۰ق.
  • «زندگی نامة سید محمد سرور واعظ بهسودی»، پایگاه اطلاع‌رسانی دایکندی، تاریخ بازدید: 17 آذر 1401ش.
  • «سید سرور بهسودی حسینی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه، تاریخ بازدید: 17 آذر 1401ش.
  • «سید محمد سرور بهسودی»، ویکی فقه، تاریخ بازدید: 17 آذر 1401ش.
  • شفائی، حسین، زندانیان روحانیت تشیع افغانستان، قم، مؤلف، 1368ش.
  • ناصری، عبدالمجید، مشاهیر تشیع در افغانستان، قم، مؤسسة امام خمینی، 1379ش، چ1.
  • «واعظ الحسینی، سید محمد سرور» ویکی نور، تاریخ بازدید: 17 آذر 1401ش.
برگرفته از «https://iranpedia.net/w/index.php?title=سید_محمدسرور_واعظ_بهسودی&oldid=59688»