زهرا فاضل (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «بندانگشتی|267x267پیکسل <big>'''تعزیه‌خوانی زنانه'''</big>؛ نمایش آیینی- مذهبی مخصوص بانوان.<br> تعزیه‌خوانی زنانه، نمایشی است که در آن، زنان، به‌عنوان بازیگر و تماشاگر حضور دارند. این گروه از نمایش‌های آیینی و مذهبی، در گذشته،...» ایجاد کرد
 
امان الله فصیحی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۲: خط ۲:
<big>'''تعزیه‌خوانی زنانه'''</big>؛ نمایش آیینی- مذهبی مخصوص بانوان.<br>
<big>'''تعزیه‌خوانی زنانه'''</big>؛ نمایش آیینی- مذهبی مخصوص بانوان.<br>


تعزیه‌خوانی زنانه، نمایشی است که در آن، زنان، به‌عنوان بازیگر و تماشاگر حضور دارند. این گروه از نمایش‌های آیینی و مذهبی، در گذشته، بیشتر در ادامۀ مجالس روضه‌خوانی اجرا شده و گاهی به‌صورت کار تفننی به‌شمار می‌رفتند. تعزیه‌خوانی زنانه که هنوز نیز در برخی از نقاط ایران اجرایی می‌شوند، در فضای باز خانه‌ها، تالارهای بزرگ یا حسینیه‌ها برگزار می‌شدند.  
تعزیه‌خوانی زنانه، نمایشی است که در آن، زنان، به‌عنوان بازیگر و تماشاگر حضور دارند. این گروه از نمایش‌های آیینی و مذهبی، در گذشته، بیشتر در ادامۀ مجالس [[روضه‌خوانی]] اجرا شده و گاهی به‌صورت کار تفننی به‌شمار می‌رفتند. تعزیه‌خوانی زنانه که هنوز نیز در برخی از نقاط ایران اجرایی می‌شوند، در فضای باز خانه‌ها، تالارهای بزرگ یا [[حسینیه|حسینیه‌ها]] برگزار می‌شدند.  
==پیشینه==
==پیشینه==
در دوران پیش از قاجار، در ایران، تعزیه‌خوانی، نمایشی مردانه بود که در آن، نقش زنان را نیز مردان ایفا می‌کردند. همچنین، تماشای تعزیه توسط زنان ممنوع بوده و تنها برخی همسرانِ سفیران که به‌عنوان گردشگر به ایران می‌آمدند، اجازۀ تماشای تعزیه را داشتند. تعزیه‌خوانی زنانه در ایران، برای نخستین‌بار توسط «ماه‌تابان خانم»، خواهر ناصرالدین شاه قاجار پایه‌گذاری شد.<ref>[https://www.qudsdaily.com/Newspaper/item/65535 رضایی، «روایتی مستند از زنان تعزیه‌خوان»، خبرگزاری قدس.]</ref>  او در دهۀ اول محرم، هرساله، تعزیه‌خوانی زنانه را در خانۀ خود برپا می‌کرد.<ref> [https://www.aeinbavar.ir/fa/news/214/ «نگاهی بر تاریخچۀ تعزیه خوانی زنانه»، وب‌سایت آیین باور.]</ref>  همچنین، تعزیه‌گردان تمامی تعزیه‌های اجرایی در این مدت نیز برعهدۀ خود ماه‌تابان یا بانویی دیگر به‌نام «ملا نسا»، روضه‌خوانی از اهالی کاشان، بود.<ref>[https://ebookshia.com/books/view/6744/%D8%B4%D8%A8%DB%8C%D9%87+%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C+%D9%88+%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C+%D9%87%D8%A7%DB%8C+%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%87 همایونی، «شبیه‌خوانی و عزاداری‌های زنانه»، 1381ش، ص559.]</ref>  پس از آن، این جریان فرهنگی- هنری به‌صورت شبیه‌خوانی و روایت‌گری توسط بانوان، به‌صورت گسترده‌تری برگزار شد.<ref>[https://www.qudsdaily.com/Newspaper/item/65535 رضایی، «روایتی مستند از زنان تعزیه‌خوان»، خبرگزاری قدس.]</ref>  پس از مرسوم شدن تعزیه‌خوانی زنانه در دوران قاجار، بانوان، برای بیان مفاهیم ملی و مذهبی از هنر تئاتر و تعزیه استفاده کرده و امروزه نیز تعزیۀ زنان، قالبی مؤثر برای بیان مفاهیم احساسی و عقیدتی آنها به‌شمار می‌رود.<ref>[https://vatanemrooz.ir/Newspaper/PagePDF/43175 «تعزیه خوانی زنان»، روزنامۀ وطن امروز.]</ref>  تعزیه‌خوانی زنانه، پس از دورۀ قاجار و به‌مرور زمان، شکل خود را از دست داد و در دوران پهلوی دوم، برای مدتی، منسوخ شد. پس از انقلاب اسلامی در ایران نیز تعزیه‌خوانی زنانه جای خود را به روضه‌های زنانه داد و شکل شادی‌آور آن نیز به مولودی‌خوانی‌های زنانه تبدیل شدند.<ref>[https://rasekhoon.net/News/Show-25188.aspx زنان در گود تعزیه»، وب‌سایت راسخون.]</ref>   
در دوران پیش از قاجار، در ایران، تعزیه‌خوانی، نمایشی مردانه بود که در آن، نقش زنان را نیز مردان ایفا می‌کردند. همچنین، تماشای تعزیه توسط زنان ممنوع بوده و تنها برخی همسرانِ سفیران که به‌عنوان گردشگر به ایران می‌آمدند، اجازۀ تماشای تعزیه را داشتند. تعزیه‌خوانی زنانه در ایران، برای نخستین‌بار توسط «ماه‌تابان خانم»، خواهر ناصرالدین شاه قاجار پایه‌گذاری شد.<ref>[https://www.qudsdaily.com/Newspaper/item/65535 رضایی، «روایتی مستند از زنان تعزیه‌خوان»، خبرگزاری قدس.]</ref>  او در دهۀ اول محرم، هرساله، تعزیه‌خوانی زنانه را در خانۀ خود برپا می‌کرد.<ref> [https://www.aeinbavar.ir/fa/news/214/ «نگاهی بر تاریخچۀ تعزیه خوانی زنانه»، وب‌سایت آیین باور.]</ref>  همچنین، تعزیه‌گردان تمامی تعزیه‌های اجرایی در این مدت نیز برعهدۀ خود ماه‌تابان یا بانویی دیگر به‌نام «ملا نسا»، روضه‌خوانی از اهالی کاشان، بود.<ref>[https://ebookshia.com/books/view/6744/%D8%B4%D8%A8%DB%8C%D9%87+%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C+%D9%88+%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C+%D9%87%D8%A7%DB%8C+%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%87 همایونی، «شبیه‌خوانی و عزاداری‌های زنانه»، 1381ش، ص559.]</ref>  پس از آن، این جریان فرهنگی- هنری به‌صورت شبیه‌خوانی و روایت‌گری توسط بانوان، به‌صورت گسترده‌تری برگزار شد.<ref>[https://www.qudsdaily.com/Newspaper/item/65535 رضایی، «روایتی مستند از زنان تعزیه‌خوان»، خبرگزاری قدس.]</ref>  پس از مرسوم شدن تعزیه‌خوانی زنانه در دوران قاجار، بانوان، برای بیان مفاهیم ملی و مذهبی از هنر تئاتر و تعزیه استفاده کرده و امروزه نیز تعزیۀ زنان، قالبی مؤثر برای بیان مفاهیم احساسی و عقیدتی آنها به‌شمار می‌رود.<ref>[https://vatanemrooz.ir/Newspaper/PagePDF/43175 «تعزیه خوانی زنان»، روزنامۀ وطن امروز.]</ref>  تعزیه‌خوانی زنانه، پس از دورۀ قاجار و به‌مرور زمان، شکل خود را از دست داد و در دوران پهلوی دوم، برای مدتی، منسوخ شد. پس از انقلاب اسلامی در ایران نیز تعزیه‌خوانی زنانه جای خود را به روضه‌های زنانه داد و شکل شادی‌آور آن نیز به مولودی‌خوانی‌های زنانه تبدیل شدند.<ref>[https://rasekhoon.net/News/Show-25188.aspx زنان در گود تعزیه»، وب‌سایت راسخون.]</ref>