امام محمد باقر: تفاوت میان نسخه‌ها

امام باقر را دانشمند، اهل عبادت و مورد اعتماد و ثقه می‌دانستند.<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص203.</ref> عالمان در محضر او احساس کوچکی می‌کردند<ref>ابن‌جوزی، تذکرة الخواص، 1427ق، ص423؛ قمی، منتهی الآمال، 1413ق، ج2، ص177.</ref> و خود را به مثابه دانش‌آموزی در برابر استادی کامل پنداشته و وی را واسِعُ‌العلم و وافِرُالحلم می‌دانستند.<ref>ابن‌عساکر، تاریخ دمشق، ۱۴۱۵ق، ج۵۴، ص۲۷۸؛ جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص289.</ref> در علم و دین، زهد و فضیلت،<ref>مفید، الإرشاد، 1399ق، ص261؛ عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص344؛ منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص167-168.</ref> و آگاهی نسبت به سنت، [[علوم قرآن]]، سیره،<ref>مفید، الإرشاد، 1399ق، ص261 و 265.</ref> [[تفسیر قرآن|تفسیر]]، [[کلام]] و احکام حلال و حرام،<ref>منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص168.</ref> سرآمد تمام [[بنی‌هاشم]] بوده و مقام علمی و اخلاقی او مورد تصدیق همگان بود،<ref>عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص344.</ref> تا جایی که محضر درس او همواره مملُوّ از علمای تمامی بلاد، از [[حجاز]] و [[عراق]] و [[خراسان]] بود که از خرمن دانش او بهره می‌بردند،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص288-290.</ref> زیرا او را دارای علم و عمل، آقایی و شرف، رفتار صحیح، وثاقت و متانت که اهلیّت برای خلافت دارد، می‌پنداشتند.<ref>ذهبی، سِیَر أعلام النُبَلاء، 1401ق، ج4، ص402؛ جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص289.</ref>