امید اجتماعی: تفاوت میان نسخه‌ها

امید اجتماعی در [[ایران]] به‌عنوان یکی از شاخص‌های مهم توسعه اجتماعی، در سال‌های اخیر به مسئله‌ای جدی در جامعه تبدیل شده است؛ به‌گونه‌ای که دانشگاهیان، نخبگان و حتی دولتمردان به کاهش سطح امید جمعی و پیامدهای آن برای آینده کشور توجه نشان داده‌اند. این امید زمانی تقویت می‌شود که شهروندان خود را در تغییرات مؤثر بدانند، نشانه‌های واقعی بهبود و اصلاح را مشاهده کنند و در ساخت آینده به‌صورت مشارکتی حضور داشته باشند؛ در چنین شرایطی، تعامل سازنده میان نخبگان علمی و فرهنگی، نهادهای مدنی و نخبگان دولتی، همراه با پیش‌بینی‌پذیری نسبی جامعه و امکان تصور آینده‌های بهتر، می‌تواند حس تعلق و اعتماد اجتماعی را تقویت کند.   

در مقابل، بی‌ثباتی سیاسی و اقتصادی، وابستگی امید به رویدادهای مقطعی، گسست میان نخبگان، نهادهای مدنی و حاکمیت، وعده‌های تحقق‌نیافته سیاسی و کاهش اعتماد عمومی به فرسایش امید اجتماعی انجامیده و حتی برخی داده‌های پیمایشی از منفی بودن چشم‌انداز امید اجتماعی در میان ایرانیان نسبت به ده سال آینده حکایت دارند. در چنین وضعیتی، تقویت امید اجتماعی مستلزم تبدیل امیدهای فردی به امر مشترک از طریق مشارکت و گفت‌وگوی اجتماعی، تقویت تخیل اجتماعی برای تصور آینده‌های مطلوب، تمرکز بر بهبودهای تدریجی و واقع‌بینانه و تقویت نهادهای پاسخگو است؛ زیرا شکل‌گیری عاملیت و تعهد جمعی می‌تواند زمینه‌ساز تغییرات پایدار اجتماعی باشد.<ref>[https://www.journals.ui.ac.ir/article_25075.html طاهری دمنه، «خوانشی آینده‌پژوهانه از پروبلماتیک امید اجتماعی در ایران»، 1399ش.]</ref>