رهبر جمهوری اسلامی ایران؛ عالیترین مقام رسمی کشور و فرمانده کل نیروهای مسلح که بر اساس نظریه ولایت فقیه، توسط مجلس خبرگان رهبری برگزیده میشود.
رهبر جمهوری اسلامی ایران، بالاترین مقام رسمی کشور و فرمانده کل نیروهای مسلح است. این جایگاه برپایۀ نظریۀ ولایت فقیه در نظام مردمسالاری دینی تعریف شده و شخص متصدی آن توسط مجلس خبرگان رهبری انتخاب میشود. رهبر جمهوری اسلامی ایران ضمن برخورداری از اختیارات گسترده در زمینۀ تعیین سیاستهای کلان و نظارت بر قوا، در برابر قوانین با سایر افراد کشور مساوی است و امکان نظارت، عزل یا برکناری وی توسط مجلس خبرگان پیشبینی شده است.
مفهومشناسی
در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران رهبر به فقیه جامعالشرایطی اطلاق میشود که بر اساس اصل پنجم، در زمان غیبت امام دوازدهم، «ولایت امر و امامت امت» را بر عهده دارد. این جایگاه بر نظریه ولایت فقیه استوار است که به موجب آن، فقیه عادل، باتقوا، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبر، عهدهدار رهبری جامعه اسلامی میشود. از این رو، در عصر غیبت، رهبری و هدایت جامعه بر عهدۀ فقهای جامعالشرایط است و از میان آنان یک نفر بهعنوان ولیفقیه[۱] که همان رهبر است،[۲] انتخاب میشود و دیگران ملزم به اطاعت از دستورات وی است.[۳]
تاریخچه
نظریۀ «ولایت فقیه» که رهبری جمهوری اسلامی بر آن استوار است، پیشینهای دیرینه در فقه شیعه دارد.[۴] فقیهانی چون شیخ مفید (قرن چهارم هجری)، شیخ طوسی، محقق حلی، علامه حلی، شهید اول و دوم، محقق کرکی (قرن دهم هجری)، ملا احمد نراقی، شیخ مرتضی انصاری و دیگران به تبیین این نظریه پرداختهاند. به باور آنها، فقیه جامعالشرایط از سوی امام معصوم بهعنوان «نایب عام» منصوب شده و ولایت بر جامعه را در عصر غیبت بر عهده دارد. محقق کرکی در دورۀ صفویه موفق شد این نظریه را بهصورت عملی اما محدود تحقق بخشد و با صدور فرمان شاه طهماسب، ولایت خود را بر برخی امور مملکت اعمال کند.[۵] با این حال، بهدلیل نبود بستر سیاسی مناسب اجرای عملی ولایت فقیه در دورههای بعدی، به اموری جزئی و قضایی منحصر بود.[۶] پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ش، این نظریه در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران راه یافت[۷] و زمینۀ تحقق عملی آن فراهم شد.[۸] در همهپرسی ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ش، مردم به نظام جمهوری اسلامی رأی دادند.[۹] در بازنگری قانون اساسی در ۱۳۶۸ش، شرط «مرجعیت» از شرایط رهبر حذف و عبارت «ولایت مطلقه» به قانون اساسی افزوده شد و اختیارات رهبر جمهوری اسلامی ایران در زمینۀ تعیین سیاستهای کلی نظام، فرماندهی کل نیروهای مسلح و حل اختلاف قوا گسترش یافت.[۱۰]
مبانی قدرت رهبر جمهوری اسلامی ایران
پژوهشگران دلیل مرکب از عقل و نقل را مؤثرترین برهان برای اثبات حاکمیت رهبر جمهوری اسلامی ایران بهعنوان فقیه جامعالشرایط در عصر غیبت و دانستهاند. از منظر آنها، حاکمیت رهبر جمهوری اسلامی ایران بر پایه دو نظریه تئوکراتیک (منشأ الهی) و دموکراتیک قابل تحلیل است. بر اساس نظریه تئوکراتیک، منشأ قدرت رهبر، ارادۀ الهی است و رهبر بهعنوان نایب امام معصوم در عصر غیبت، وظیفه اجرای احکام شرع را بر عهده دارد. این نظریه مستند به آیات قرآنی از جمله آیه ۲۶ سوره آل عمران است. در نظام مردمسالاری دینی رهبر در برابر قوانین با سایر شهروندان مساوی است و حکومت برای او وظیفه محسوب میشود، نه امتیاز.[۱۱]
مبانی عقلی حاکمیت رهبری شامل جاودانگی احکام اسلام، لزوم تشکیل حکومت در عصر غیبت برای اجرای احکام، و قاعدۀ لطف است. مبانی نقلی نیز شامل روایتهای چون روایت معروف امام زمان (ارجاع به راویان حدیث در حوادث واقعه)، مقبولۀ عمر بن حنظله (نصب فقیه بهعنوان حاکم از سوی امام صادق)، و روایت تحف العقول (مجاری امور به دست عالمان دینی) است. افزون بر این، برخی فقیهان بر اجماع فقها در اصل ولایت فقیه (هرچند با اختلاف در حدود اختیارات) استناد کردهاند.[۱۲]
در باب نقش مردم در مشروعیت نظام ولایت فقیه، دیدگاههای مختلفی میان پژوهشگران و اندیشمندان اسلامی وجود دارد. گروهی از پژوهشگران بر این باورند که نقش مردم تأمینکننده مشروعیت رهبری نیست، بلکه شرط تحقق عینی و کارآمدی حاکمیت او محسوب میشود. از این منظر، رأی، بیعت و مشارکت مردمی به حاکمیت رهبر فعلیت میبخشد و آن را از یک حق نظری به یک قدرت اجرایی تبدیل میکند.[۱۳] به استناد سیره امام علی، ایشان با وجود دارا بودن حق الهی برای تصدی رهبری، بدون پذیرش و بیعت مردم، تشکیل حکومت و اعمال ولایت را ممکن نمیدانست.[۱۴]
در این چارچوب، سید علی خامنهای معتقد است مشروعیت رهبر صرفاً مبتنی بر تحقق ارادۀ الهی است و نقش مردم عینیتبخشی به احکام و اوامر فقیه محسوب میشود. بر این اساس، حاکم فقیه از ولایت مطلقه برخوردار است و مشروعیت تمام ارکان حکومت با تأیید او تحقق مییابد. در مقابل، سید محمدباقر صدر مشروعیت را ترکیبی از ارادۀ الهی و مردمی میداند. به باور وی، فقیه ناظر بر جریان حکومت است و مردم با تأیید خود به اجزای حکومت مشروعیت میبخشند؛ در صورت عدم تأیید مردم، حکومت فقیه مشروعیت خود را از دست میدهد.[۱۵][دیدگاه ۱]
شرایط و صفات
اصل یکصد و نهم قانون اساسی، شرایط و صفات رهبر را به شرح زیر تعیین کرده است:
صلاحیت علمی؛ دانش لازم برای افتاء در ابواب مختلف فقه؛[۱۶] به موجب تحلیل حقوق اساسی، این شرط بهمعنای برخورداری رهبر از قدرت استنباط مستقل احکام شرعی است تا بتواند انطباق سیاستهای کلان با شریعت را تضمین، مسائل مستحدثه را حل، و استقلال خود را در تحلیل فقهی موضوعات حکومتی حفظ کند. در بازنگری سال ۱۳۶۸ش شرط مرجعیت حذف شد.[۱۷]
عدالت و تقوا: پرهیزگاری و پایبندی به موازین شرعی لازم برای رهبری امت؛[۱۸] از نظر فقه اسلامی، عدالت بهمعنای ملکۀ نفسانی بازدارنده از گناه کبیره و اصرار بر صغیره است و از منظر حقوق عمومی، نقش «مهار درونی قدرت» را ایفا میکند. تقوا نیز التزام عملی به ارزشهای دینی و تضمینکنندۀ مشروعیت معنوی رهبری محسوب میشود.[۱۹]
مدیریت و شجاعت: بینش صحیح سیاسی و اجتماعی، تدبیر، شجاعت، مدیریت و قدرت کافی برای رهبری؛[۲۰] پژوهشگران این ویژگیها نشانۀ آن میدانند که قانون اساسی رهبری را نهادی فعال و تصمیمگیر در سطح کلان میداند؛ بهگونهای که بینش سیاسی بیانگر توان تحلیل محیط داخلی و بینالمللی، تدبیر نشاندهنده برنامهریزی راهبردی، شجاعت حاکی از تصمیمگیری در شرایط بحرانی و مدیریت ناظر بر هماهنگی میان نهادهای متعدد است.[۲۱]
در صورت تعدد افراد واجد شرایط، کسی که دارای بینش فقهی و سیاسی قویتر باشد مقدم است.[۲۲]
وظایف و اختیارات
سید روحالله خمینی با طرح ولایت مطلقه فقیه، اختیارات ولی فقیه را همطراز اختیارات حکومت پیامبر و ائمه دانسته و آن را از احکام اولیۀ اسلامی شمرده است که در مواقع لزوم بر احکام فرعی چون نماز و روزه مقدّم میشود.[۲۳] بر این اساس در نظام جمهوری اسلامی ایران، رهبری نه بهعنوان مدیری اجرایی که بهعنوان مرکز ثقل و هماهنگکنندۀ کلان قوای سهگانه تعریف شده است. فلسفۀ تفکیک اختیارات رهبری از وظایف قوای سهگانه بر این اصل استوار است که رهبر نباید وارد جزئیات امور اجرایی شود، بلکه نقش او هدایت راهبردی، نظارت عالی و حل تعارضات ساختاری است[۲۴] و بر همین مبنا، اختیارات وی در قانون اساسی به شرح ذیل آمده است:
- تعیین سیاستهای کلی نظام پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام؛
- نظارت بر حسن اجرای سیاستهای کلی نظام؛
- فرمان همهپرسی برای تجدیدنظر در قانون اساسی؛
- فرماندهی کل نیروهای مسلح شامل عزل و نصب فرماندهان عالی؛
- اعلان جنگ و صلح و بسیج نیروها؛
- نصب، عزل و قبول استعفای فقهای شورای نگهبان، عالیترین مقام قوه قضائیه، رئیس سازمان صداوسیما، رئیس ستاد مشترک، فرمانده کل سپاه پاسداران و فرماندهان عالی نیروهای نظامی و انتظامی؛
- حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سهگانه؛
- حل معضلات نظام که از طرق عادی قابل حل نیست از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام.
- امضای حکم ریاست جمهوری به عنوان تنفیذ انتخاب مردم؛
- عزل رئیس جمهور در صورت حکم دیوان عالی کشور یا رأی مجلس مبنی بر عدم کفایت؛
- عفو یا تخفیف مجازات محکومان در حدود موازین اسلامی پس از پیشنهاد رئیس قوه قضائیه؛
- تفویض برخی از وظایف و اختیارات خود به شخص دیگر؛
- تعیین اعضای ثابت و متغیر مجمع تشخیص مصلحت نظام؛
- ابتکار بازنگری در قانون اساسی و تأیید نهایی مصوبات شورای بازنگری؛
- انتخاب ۱۰ نفر از اعضای شورای بازنگری قانون اساسی.[۲۵]
اشراف و نظارت بر نهادهای حکومتی
در چارچوب قانون اساسی، رهبر بهعنوان عالیترین مقام کشور، بر نهادهای گوناگون حکومتی اشراف و نظارت دارد. برای مثال وی ائمه جمعه شهرهای مختلف را تعیین میکند و از طریق نمایندۀ خود بر امور حج اشراف دارد. همچنین سازمان اوقاف و امور خیریه زیر نظر نمایندۀ رهبری فعالیت میکند و مدیریت برخی از املاک بلاوارث و مصادرهشده برای امور عمومی بر عهده وی است. افزون بر این، نظارت بر بنیادها و سازمانهای غیردولتی بزرگ مانند بنیاد مستضعفان، کمیتۀ امداد امام خمینی و سازمان تبلیغات اسلامی نیز از جمله وظایف رهبری محسوب میشود.[۲۶]
شیوۀ انتخاب و نظارت
بر اساس اصل ۱۰۷ قانون اساسی، تعیین رهبر بر عهده مجلس خبرگان رهبری است. این مجلس مرکب از فقهای منتخب مردم است. خبرگان رهبری با بررسی و مشورت درباره همۀ فقهای واجد شرایط، فردی را که دارای اعلمیت در احکام و مسائل یا مقبولیت عامه یا برجستگی خاص در صفات مذکور باشد، به عنوان رهبر انتخاب میکنند.[۲۷]
مجلس خبرگان همچنین بر اساس اصل ۱۱۱ قانون اساسی، صلاحیت نظارت بر عملکرد رهبر و برکناری وی در صورت ناتوانی در انجام وظایف قانونی یا فقدان شرایط را دارد. در صورت فوت، کنارهگیری یا عزل رهبر، شورای موقت رهبری مرکب از رئیسجمهور، رئیس قوه قضائیه و یکی از فقهای شورای نگهبان، تا زمان تعیین رهبر جدید، وظایف وی را بر عهده میگیرد.[۲۸]
شیوه تعامل با قوای سهگانه
در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران، رهبری جایگاهی فراتر از قوای سهگانه دارد، اما این جایگاه بهمعنای دخالت در ادارهٔ روزمرهٔ امور نیست. رهبر نقش هماهنگکنندهٔ راهبردی و صیانتگر جهتگیریهای کلی جامعه را ایفا میکند. قوای سهگانه هر یک مسئول پاسخگویی به نیازهای عینی مردم هستند، اما در مواقع بروز اختلاف یا انحراف از ارزشهای بنیادین، رهبر جمهوری اسلامی بهعنوان مرجع بازتعریف اولویتها و حفظ انسجام ملی عمل میکند. بر اساس قانون، رهبری نیز در این ساختار از نظارت قانونی بری نیست و ماندگاری مشروعیت او به پایبندی به همان ارزشهای مشترک جامعه وابسته است.[۲۹]
بیعت با رهبر
در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران، نقش مردم در فرآیند رهبری از طریق دو مفهوم بیعت و انتخابات تبیین میشود. بر اساس دیدگاه انتصابی (تعیین توصیفی)، رهبر از سوی امام معصوم به صورت غیرمستقیم و با بیان شرایط، منصوب شده است و مردم نقشی در جعل مقام رهبری ندارند. وظیفه مردم، شناخت مصداق فقیه واجد شرایط از طریق مراجعه به خبرگان منتخب خود است. در این چارچوب، بیعت نقشی در مشروعیت بخشی به رهبر ندارد، بلکه زمینهساز تحکیم ارکان حکومت، ایجاد همدلی میان رهبر و جامعه، و اعلام پذیرش عمومی ولایت فقیه محسوب میشود. در عصر حاضر، مصداق عملی بیعت، از طریق شرکت در انتخابات خبرگان و اعلام آری یا خیر به رهبر منتخب تحقق مییابد، زیرا شیوه سنتی دست دادن برای همه مردم امکانپذیر نیست. به این ترتیب، انتخابات امروزین جایگزین بیعت مصطلح نشده، بلکه ابزاری برای اعلام پشتیبانی از رهبر منصوب الهی است.[۳۰]
رهبران جمهوری اسلامی ایران
نظام جمهوری اسلامی ایران تا 1405ش سه رهبر داشته است:
سید روحالله خمینی (۱۳۵۸-۱۳۶۸ش):[۳۱] بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی و نخستین رهبر. وی که رهبری انقلاب اسلامی را بر عهده داشت،[۳۲] پس از تصویب قانون اساسی در آذر ۱۳۵۸ش بهطور رسمی بهعنوان رهبر برگزیده شد[۳۳] و تا زمان درگذشت خود در خرداد ۱۳۶۸ش در این سمت باقی ماند.[۳۴] بر اساس منابع تاریخی دوران رهبری وی با رخدادهای متعدد داخلی و خارجی از جمله درگیریهای داخلی، تجزیهطلبیها، جنگ هشتساله عراق با ایران، تسخیر سفارت آمریکا توسط دانشجویان پیرو خط امام، بحرانهای سیاسی همچون عزل بنیصدر و نیز ترور مسئولین جمهوری اسلامی ایران توسط گروههای مسلح مخالف انقلاب اسلامی همراه بود. به نظر پژوهشگران مدیریت این بحرانها بهطور عمده از طریق روشنگری، فراخوانهای مردمی و تأسیس نهادهایی چون شورای انقلاب و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی صورت گرفت.[۳۵]
سید علی خامنهای (۱۳۶۸-۱۴۰۴ش): دومین رهبر جمهوری اسلامی که در ۱۴ خرداد ۱۳۶۸ش توسط مجلس خبرگان به رهبری برگزیده شد. از آنجا که در زمان انتخاب، شرط مرجعیت در قانون اساسی وجود داشت و خامنهای فاقد این عنوان بود، بحثهایی دربارۀ صلاحیت وی مطرح شد. با اصلاح قانون اساسی در مرداد ۱۳۶۸ش و حذف شرط مرجعیت، انتخاب او دوباره تأیید شد.[۳۶] او در ۹ اسفند ۱۴۰۴ش در پی حملات آمریکا و اسراییل به بیت رهبری، به شهادت رسید.[۳۷] بر پایۀ اسناد تاریخی دورۀ رهبری وی، کشور با چالشهایی از جنس بازسازی اقتصادی، توسعۀ سیاسی، پیامدهای جنگ عراق با ایران، تحریمهای اقتصادی، حوادث ۱۸ تیر ۱۳۷۸ش، رویداد انتخاباتی ۱۳۸۸ش، پیامدهای حادثه ۱۱ سپتامبر، بحرانهای منطقهای[۳۸] و جنگ دوازده روزه مواجه بوده است.[۳۹] در این دوره، سید علی خامنهای، بر مدیریت بحران از طریق اتحاد ملی، صیانت از آرای عمومی و سیاست خارجی مبتنی بر مؤلفههای عزت، حکمت و مصلحت تأکید داشته است.[۴۰]
سید مجتبی خامنهای (از ۱۸ اسفند ۱۴۰۴ش): رهبر سوم جمهوری اسلامی ایران که پس از شهادت سید علی خامنهای با انتخاب مجلس خبرگان رهبری به این مقام رسید.[۴۱] در دورۀ رهبری وی، کشور با چالشهای ناشی از جنگ رمضان ۱۴۰۴ش مواجه شد. وی در نخستین پیام خود بعد از انتخاب بهعنوان رهبر سوم جمهوری اسلامی بر تداوم دفاع مؤثر، استفاده از اهرم مسدودسازی تنگه هرمز، انتقام خون شهدا، با تأکید ویژه بر جنایت مدرسه میناب و لزوم غرامتگیری یا نابودی اموال دشمن در صورت امتناع تأکید کرد.[۴۲]
تمایز رهبری جمهوری اسلامی با نظامهای سلطنتی و دیکتاتوری
به نظر پژوهشگران رهبری در جمهوری اسلامی ایران از حیث مبنای مشروعیت، نحوۀ دسترسی به قدرت، محدودیت مشروط به بقای شرایط، جایگاه برابر در برابر قانون و وجود نهاد نظارتی مستقل، با نظامهای دیکتاتوری و سلطنتی تفاوت بنیادین دارد. در نظامهای دیکتاتوری قدرت سیاسی در دست یک فرد یا حزب متمرکز شده، نظارتهای مردمی حذف میشود و حاکم خود را فراتر از قانون دانسته و هیچ نهادی را در برابر خود به رسمیت نمیشناسد.[۴۳] در نظام جمهوری اسلامی ایران، رهبر همچون سایر شهروندان در برابر قوانین مساوی است[۴۴] و تصمیمات او باید بر اساس موازین شرعی و مصالح عمومی جامعه باشد. افزون بر این، مجلس خبرگان رهبری بهعنوان ناظر بر عملکرد رهبر، صلاحیت عزل وی را در صورت ناتوانی یا فقدان شرایط دارد.[۴۵]
در مقایسه با نظام سلطنتی پیشین که در آن شاه قدرت خود را از طریق وراثت و موقعیت خانوادگی کسب میکرد و قدرت را امتیازی ذاتی و مادامالعمر تلقی مینمود، رهبر جمهوری اسلامی بر اساس شایستگیهای علمی و عملی، مانند عدالت، تقوا و مدیریت و با انتخاب غیرمستقیم مردم توسط مجلس خبرگانر هبری به مقام خود میرسد و این جایگاه، مشروط به بقای شرایط و صفات بوده و فاقد هرگونه جنبه وراثتی است.[۴۶] به باور بنیانگذار جمهوری اسلامی، ولایت فقیه نه تنها مستلزم دیکتاتوری نیست، بلکه خود مانعی در برابر استبداد محسوب میشود، زیرا حاکم اسلامی خود را نیز تابع قانون میداند و حکومت را وظیفه میشمارد، نه امتیاز.[۴۷]
پانویس
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ «آیا رهبر همان ولی فقیه است؟»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ مصباح یزدی، حکیمانهترین حکومت: کاوشی در نظریه ولایت فقیه، 1394ش، ص179؛ کدیور، نظریههای دولت در فقه شیعه، ۱۳۸۷ش، ص۱۷.
- ↑ «نگاهی گذرا به مساله ولایت فقیه در تاریخ تشیع»، پیاگاه اطلاعرسانی حوزه.
- ↑ «پیشینه تاریخی ولایت فقیه»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ برجی، «سیر تاریخی نظریه ولایت فقیه»، 1380ش، ص105
- ↑ روزها و رویدادها، ۱۳۷۸ش، ج۱، ص۸۱.
- ↑ «اصلاحات و تغييرات و تتميم قانون اساسی مصوب ۱۳۵۸»، سامانه ملی قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران؛«از شرایط رهبری حذف مرجعیت، طبق نظر حضرت امام خمینی(ره)»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه.
- ↑ حبیبیتبار، «مبانی حاکمیت دینی و ولایت فقیه»، 1391ش، ص75-85.
- ↑ حبیبیتبار، «مبانی حاکمیت دینی و ولایت فقیه»، 1391ش، ص75-85.
- ↑ جوادی آملی، ولایت فقیه، 1378ش، ص 82-83.
- ↑ مصباح یزدی، حقوق و سیاست در قرآن، 1377ش، ج1، ص103-104.
- ↑ شاهرخی، «نقش مردم در حکومت اسالمی از نگاه مقام معظم رهبری و شهید صدر»، 1391ش، ص56.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران - فصل هشتم : رهبر یا شورای رهبری - اصل ۱۰۷ الی ۱۱۲»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس.
- ↑ احمدزاده، «شروط رهبری»، وبسایت سیلیویکا.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران - فصل هشتم : رهبر یا شورای رهبری - اصل ۱۰۷ الی ۱۱۲»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس.
- ↑ احمدزاده، «شروط رهبری»، وبسایت سیلیویکا.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران - فصل هشتم : رهبر یا شورای رهبری - اصل ۱۰۷ الی ۱۱۲»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس.
- ↑ احمدزاده، «شروط رهبری»، وبسایت سیلیویکا.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران - فصل هشتم : رهبر یا شورای رهبری - اصل ۱۰۷ الی ۱۱۲»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس.
- ↑ اخترینژاد، «بررسی تحلیل فقهی و حقوقی اختیارات رهبری (ولی فقیه) در قانون اساسی بر مبنای نظریه امام خمینی (ره)»، 1398ش، ص59.
- ↑ هاشمی، حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، 1384ش، ج2، ص67.
- ↑ سایبانی و سالاری، «بررسی جایگاه رهبری از منظرحکومت اسلامی و قانون اساسی»، 1395ش، ص112-113؛«قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ سایبانی و سالاری، «بررسی جایگاه رهبری از منظرحکومت اسلامی و قانون اساسی»، 1395ش، ص109-110؛
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ «چگونگي رابطه و تعامل رهبری با قوای سهگانه»، وبسایت سیاست روز.
- ↑ فاکر میبدی، «بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی»، 1376ش، ص200-203.
- ↑ انصاری، حدیث بیداری، 1389ش، ص4 و 93.
- ↑ جمعی از نویسندگان، آشنایی با انقلاب و نظام جمهوری اسلامی، ۱۳۷۸ش، ج1، ص62
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ «رهبری»، پرتال امام خمینی.
- ↑ نوروزی و باقری، «بررسی و تحلیل جایگاه رهبری در نظام جمهوری اسلامی ایران مقاله»، 1391ش، ص187-208.
- ↑ «آیا آیتالله خامنهای رهبر موقت بودند؟!»، پایگاه خبری جهان نیوز.
- ↑ «امام خامنهای، رهبر و پیشوای شیعیان جهان به شهادت رسید»، وبسایت تابناک.
- ↑ نوروزی و باقری، «بررسی و تحلیل جایگاه رهبری در نظام جمهوری اسلامی ایران مقاله»، 1391ش، ص187-208.
- ↑ «نقش رهبر انقلاب در مدیریت جنگ تحمیلی ۱۲ روزه»، جوان آنلاین.
- ↑ نوروزی و باقری، «بررسی و تحلیل جایگاه رهبری در نظام جمهوری اسلامی ایران مقاله»، 1391ش، ص187-208؛ «از منبر تا رهبری؛ مسیر زندگی و مقاومت آیتالله خامنهای»، خبرگزاری ایرنا.
- ↑ «رهبر جدید انقلاب اسلامی توسط مجلس خبرگان رهبری تعیین و معرفی شد»، وبسایت مجلس خبرگان رهبری.
- ↑ «اولین پیام رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای منتشر شد | از انتقام خون شهیدان صرفنظر نخواهیم کرد + فیلم»، وبسایت شهرآرا نیوز.
- ↑ «ولی فقیه چه تفاوتی با پادشاه دارد؟»، خبرگزاری رسمی حوزه«ولایت مطلقه فقیه چه نسبتی با دیکتاتوری دارد؟»، خبرگزاری فارس.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
- ↑ «ولی فقیه چه تفاوتی با پادشاه دارد؟»، خبرگزاری رسا.
- ↑ «پاسخ امام خمینی(ره) به پرسشهایی در باب ولایت فقیه»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه.
دیدگاههای ارزیابان
- ↑ این ادعای این منبع بود ولی بیانات مستقیم رهبری کمی متفاوت است. در دیدگاه های قبلی منبع مستقیم از بیانات رهبری را آورده بودم. این منبع هم مناسب است دیده شود: فصل چهاردهم: https://noorlib.ir/book/view/23596/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%AD%D9%84%D9%8A%D9%84%DB%8C-%D9%86%D8%B8%D8%A7%D9%85-%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%A7%D9%8A%D8%B1%D8%A7%D9%86?pageNumber=444&viewType=pdf
منابع
- «آیا رهبر همان ولی فقیه است؟»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 5 شهریور 1385ش.
- احمدزاده، آزاده، «شروط رهبری»، وبسایت سیلیویکا، تاریخ درج مطلب: 19 اردیبهشت 1405ش.
- اخترینژاد، ایمان، «بررسی تحلیل فقهی و حقوقی اختیارات رهبری (ولی فقیه) در قانون اساسی بر مبنای نظریه امام خمینی (ره)»، مجلۀ مطالعات علوم سیاسی، حقوق و فقه، شمارۀ 2، 1398ش.
- «از شرایط رهبری حذف مرجعیت، طبق نظر حضرت امام خمینی(ره)»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 25 دی 1396ش.
- «از منبر تا رهبری؛ مسیر زندگی و مقاومت آیتالله خامنهای»، خبرگزاری ایرنا، تاریخ درج مطلب: 10 اسفند 1404ش.
- «اصلاحات و تغييرات و تتميم قانون اساسی مصوب ۱۳۵۸»، سامانه ملی قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران، تاریخ بازدید: 14 شهریور 1405ش.
- «امام خامنهای، رهبر و پیشوای شیعیان جهان به شهادت رسید»، وبسایت تابناک، تاریخ درج مطلب: 10 اسفند 1404ش.
- انصاری، حمید، حدیث بیداری، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، تهران، ۱۳۸۹ش.
- «اولین پیام رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای منتشر شد | از انتقام خون شهیدان صرفنظر نخواهیم کرد + فیلم»، وبسایت شهرآرا نیوز، تاریخ درج مطلب: 21 اسفند 1404ش.
- برجی، یعقوبعلی، «سیر تاریخی نظریه ولایت فقیه»، مجلۀ پژوهشنامه حقوق اسلامی، شمارل 3 و 4، 1380ش.
- «پاسخ امام خمینی(ره) به پرسشهایی در باب ولایت فقیه»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 16 بهمن 1386ش.
- «پیشینه تاریخی ولایت فقیه»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 8 بهمن 1388ش
- جوادی آملی، عبدالله، ولایت فقیه، ولایت فقه و عدالت، قم، مرکز نشر اسراء، 1378ش.
- «چگونگي رابطه و تعامل رهبری با قوای سهگانه»، وبسایت سیاست روز، تاریخ بازدید: 16 اردیبهشت 1405ش.
- حبیبیتبار، حسین، «مبانی حاکمیت دینی و ولایت فقیه»، مجلۀ فقه و مبانی حقوق اسلامی، شمارۀ 1، بهار 1391ش.
- روزها و رویدادها، تهیه و تنظیم دفتر عقیدتی سیاسی فرماندهی معظم کل قوا، تهران، نشر رامین، ۱۳۷۸ش.
- «رهبری»، پرتال امام خمینی، تاریخ بازدید: 14 شهریور 1405ش.
- سایبانی، علیرضا و سالاری، امین الله، «بررسی جایگاه رهبری از منظرحکومت اسلامی و قانون اساسی»، مجلۀ پژوهش ملل، شمارۀ 15، 1395ش.
- شاهرخی، سید حامد، «نقش مردم در حکومت اسالمی از نگاه مقام معظم رهبری و شهید صدر»، فصلنامه علمی تخصصی فرهنگ پژوهش، شمارۀ 12، 1391ش.
- شفیعیفر، محمد، «جایگاه ولایت فقیه در حقوق اساسى جمهورى اسلامى ایران»، مجلۀ حکومت اسلامی، شمارۀ 13، 1378ش.
- فاکر میبدی، محمد، «بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی»، فصلنامه حکومت اسلامی، شمارۀ 5، 1376ش.
- «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، تاریخ بازدید: 14 شهریور 1405ش.
- «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران - فصل هشتم : رهبر یا شورای رهبری - اصل ۱۰۷ الی ۱۱۲»، وبسایت مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، تاریخ بازدید: 14 شهریور 1405ش.
- مصباح یزدی، محمدتقی، حکیمانهترین حکومت: کاوشی در نظریه ولایت فقیه، تحقیق و نگارش: قاسم شباننیا، قم، انتشارات مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، 1394ش.
- مصباح یزدی، محمدتقی، حقوق و سیاست در قرآن، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، 1377ش.
- «نقش رهبر انقلاب در مدیریت جنگ تحمیلی ۱۲ روزه»، جوان آنلاین، 11 مرداد 1404ش.
- «نگاهی گذرا به مساله ولایت فقیه در تاریخ تشیع»، پیاگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 8 آبان 1388ش.
- نوروزی، محمدجواد و باقری، علیاکبر، «بررسی و تحلیل جایگاه رهبری در نظام جمهوری اسلامی ایران مقاله»، مجلۀ پژوهشهای انقلاب اسلامی، شمارۀ 3، 1391ش.
- هاشمی، سیدمحمد، حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، تهران، میزان، 1384ش.
- «ولایت مطلقه فقیه چه نسبتی با دیکتاتوری دارد؟»، خبرگزاری فارس، تاریخ درج مطلب: 29 آذر 1401ش.
- «ولی فقیه چه تفاوتی با پادشاه دارد؟»، خبرگزاری رسمی حوزه، تاریخ درج مطلب: 17 خرداد 1402ش.