پیش‌نویس:روز وحدت حوزه و دانشگاه

روز وحدت حوزه و دانشگاه؛ نماد هم‌پیمانی علم و دین برای پیوند تخصص، اخلاق و حل مسائل جامعه.

روز وحدت حوزه و دانشگاه، همزمان با ۲۷ آذرماه، برگزار می‌شود. هدف اصلی این روز، پیوند زدن دانش روز و تخصص‌های علمی با ارزش‌های اخلاقی و دینی بوده تا نخبگانِ هر دو نهاد بتوانند با همکاری هم، گرهی از مشکلات واقعی جامعه باز کنند.

معرفی

روز وحدت حوزه و دانشگاه یکی از مناسبت‌های رسمی در تقویم جمهوری اسلامی ایران است که هر ساله در بیست و هفتم آذرماه برگزار می‌شود. این روز هم‌زمان با سالگرد شهادت محمد مفتح در سال ۱۳۵۸ش است که از چهره‌های فعال در پیوند میان روحانیون و دانشگاهیان به‌شمار می‌رفت.

تاریخچه

در سنّت آموزشی ایران کهن و در مراکزی مانند نظامیه‌ها، علوم دینی و علوم تجربی به‌صورت هم‌زمان و یکپارچه تدریس می‌شدند. با این حال، با ورود علوم جدید و تأسیس نهادهای آموزشی مدرن نظیر دارالفنون و سپس دانشگاه تهران در دوره‌های قاجار و پهلوی، گسستی میان آموزش‌های جدید و معارف دینی پدید آمد که به تقابل میان نهادهای سنت و مدرنیته و توسعهٔ الگوی سکولار در نظام آموزشی انجامید. این جدایی دو علت عمده داشت: از یک‌سو بدبینی برخی علمای دینی به علوم جدید به‌دلیل ترویج آنها توسط دولت‌های غربی و نفوذ سیاست‌های غیردینی که سبب روگردانی حوزه‌ها از دانش‌های روز شد و از سوی دیگر شکل‌گیری دانشگاه‌ها بر مبنای الگوی غربی قرن نوزدهم و طرد دین از عرصهٔ مدیریت جامعه که به بی‌توجهی به پیشینه‌های معنوی انجامید.

با این حال، در دوران مبارزات پیش از انقلاب سال ۱۳۵۷ش، نخستین زمینه‌های تقریب عملی با برگزاری همایش‌ها و تجمع‌های مشترک میان طلاب و دانشجویان در مراکزی مانند دانشگاه تهران شکل گرفت. در این برهه، چهره‌هایی همچون مرتضی مطهری، محمد حسینی بهشتی، محمدجواد باهنر و محمد مفتح با نگارش مقالات و حضور فعال در محیط‌های دانشگاهی، مسیر ارتباطی دو نهاد را هموار ساختند. همچنین در میان جریان‌های فکری، موضوع نحوهٔ حضور دین در اجتماع محل بحث بود؛ از جمله نقدهای علی شریعتی به کارکردهای اجتماعی روحانیت و پاسخ‌های امام خمینی که بر لزوم پیوند علم و ایمان تأکید می‌کرد. در کنار این مباحث نظری، اقدامات انقلابی نظیر اقامهٔ نماز عید فطر قیطریه در سال ۱۳۵۷ش و تحصن روحانیون در دانشگاه تهران به رهبری چهره‌هایی مانند محمد مفتح، زمینه‌ساز تقریب عملی حوزویان و دانشگاهیان شد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، سالگرد شهادت محمد مفتح با پیشنهاد و تأیید سید روح‌الله خمینی به‌عنوان روز وحدت حوزه و دانشگاه نام‌گذاری شد. این نام‌گذاری علاوه بر پاسداشت اقدامات علمی و مبارزاتی محمد مفتح، با هدف بسترسازی برای هم‌فکری دو قشر اندیشمند، ارزیابی سالانه روش‌های علمی، همراه ساختن دانش با اخلاق جهت جلوگیری از علم‌گرایی صرف و نیز حفظ هویت بومی در برابر نفوذ ارزش‌های غربی صورت گرفت.

ابعاد و محورهای یادبود

محورهای اصلی که در برنامه‌ها و یادبودهای این مناسبت مورد تأکید قرار می‌گیرند عبارت‌اند از:

1. ایجاد پیوند میان علوم تجربی، انسانی و فنی با ارزش‌های اخلاقی؛ به‌گونه‌ای که حوزه مرکز شناخت معارف اسلامی و دانشگاه مرکز تحلیل پدیده‌های طبیعی و علوم تجربی شناخته می‌شود.
2. انتقال سنت‌های اصیل اخلاقی و زهد حوزوی به دانشگاه و در مقابل، بهره‌گیری حوزه از دیدگاه‌های نو، وسعت بینش و روش‌های جدید پژوهشی دانشگاه.
3. پرورش متخصصانی در رشته‌های مختلف که علاوه بر دانش روز، از معارف دینی برخوردار بوده و توانایی مواجهه با مسائل اجتماعی، فرهنگی و خانوادگی را داشته باشند.
4. راه‌اندازی رشته‌ها و مراکز پژوهشی مشترک، تبادل روش‌های تدریس، تدوین کتب علوم انسانی کاربردی توسط دانشگاه برای حوزه و تأمین اساتید معارف و مبلغان توسط حوزه برای محیط‌های دانشگاهی.

دستاوردها و کارکردهای اجتماعی

در دهه‌های پس از نام‌گذاری این روز، ساختارهای رسمی گوناگونی برای پیگیری ارتباط دو نهاد ایجاد شد. تأسیس نهاد نمایندگی مقام رهبری در دانشگاه‌ها، راه‌اندازی پژوهشگاه‌های مشترک، شکل‌گیری رشته‌های تلفیقی، استفاده از ابزارهای فناوری در آموزش‌های حوزوی و تشکیل دبیرخانهٔ دائمی همکاری حوزه و دانشگاه از دستاوردهای عملی این رویکرد است. همچنین، مشارکت حوزویان و دانشگاهیان در مسئولیت‌های اجتماعی و ارائهٔ خدمات بهداشتی و عمومی، از دیگر جلوه‌های این پیوند به‌شمار می‌رود.

چالش‌ها و اقدامات پیشنهادی

در مسیر تحقق اهداف تعیین‌شده برای این مناسبت، چالش‌ها و موانع متعددی شناسایی شده است:

1. تلاش رسانه‌های بیگانه برای ایجاد بی‌اعتمادی میان دانشجویان و روحانیون، تسلط گفتمان انزواطلبی در برخی بخش‌های حوزوی و سکولاریسم در برخی بخش‌های دانشگاهی.
2. تقلیل اقدامات عملی به همایش‌های سالانه، کاهش خروجی‌های کاربردی، سیاست‌زدگی علم و دین، محدود شدن همکاری‌ها به تدریس متقابل استادان به جای تحول در متون درسی، نفوذ مدرک‌گرایی در حوزه‌ها و ناآگاهی بدنه دو نهاد از ظرفیت‌های یکدیگر.

برای مواجهه با این آسیب‌ها، محورها و برنامه‌های زیر در دستور کار مسئولان قرار گرفته است:

1. ایجاد ستاد وحدت حوزه و دانشگاه در وزارت علوم و تدوین منشور وحدت برای سیاست‌گذاری منسجم.
2. راه‌اندازی دفاتر همکاری حوزوی در دانشگاه‌های معتبر جهت ارائهٔ مشاوره و اجرای برنامه‌های فرهنگی.
3. بهره‌گیری از دیپلماسی رسانه‌ای برای انعکاس پیوند علم و دین و تقویت ارتباط حوزه با آموزش و پرورش.
4. کاربردی کردن دروس خارج حوزه، بازنگری متون درسی بر اساس نیازهای روز و اجتناب از برنامه‌های غیرکاربردی.

منابع

• «آیین گرامیداشت روز وحدت حوزه و دانشگاه». وب‌سایت دانشگاه بیرجند. ۳۰ آذر ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• «از مفاهیم کاربردی تا بیان ساده مفهوم وحدت حوزه و دانشگاه». پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه. ۲۷ آذر ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• «بزرگداشت روز وحدت حوزه و دانشگاه». مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه. ۲۸ آذر ۱۴۰۲. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• «تحولات وحدت حوزه و دانشگاه؛ لازمهٔ تلاش برای حل مشکلات کشور». خبرگزاری رسمی حوزه. ۲۹ آذر ۱۴۰۳. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• دلاورپور اقدام، مصطفی (۱۳۸۶). «حوزه و دانشگاه: چالش‌های وحدت». پگاه حوزه (دویست و بیست و یکم).
• «روز وحدت حوزه و دانشگاه گرامی باد». وب‌سایت روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی همدان. ۴ آبان ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• شیخلو، مهدی. «27 آذر، روز وحدت حوزه و دانشگاه». مؤسسهٔ مطالعات و پژوهش‌های سیاسی. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• «علت نامگذاری روز وحدت حوزه و دانشگاه تحقق یک انقلاب در عرصهٔ علم بود». خبرگزاری دانشجو. ۲۸ آذر ۱۳۹۲. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• «مراسم بزرگداشت روز وحدت حوزه و دانشگاه». وب‌سایت مدرسهٔ عالی و دانشگاه شهید مطهری. ۲۷ آذر ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
• «وحدت حوزه و دانشگاه در کلام مقام معظم رهبری». وب‌سایت دانشکدهٔ فنی و مهندسی کبودآهنگ، دانشگاه بوعلی سینا. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.