ایران‌پدیا:Featured articles/2026/42
حافظ؛ بزرگ‌ترین شاعر غزل‌سرای ایرانی.
حافظ یا حافظ شیرازی، تخلص شاعرانهٔ خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی است که به لسان‌الغیب، ترجُمان‌الاسرار، لسان‌العرفا و ناظم‌الاولیا نیز معروف است. او، از مشهورترین شاعران فارسی‌زبان قرن هشتم هجری است. حافظ، در لغت به‌معنای حفظ‌کننده، نگهبان و همچنین ویژگی کسی است که تمام یا بخشی از قرآن را حفظ کرده است. برخی از منابع اعلام کرده‌اند که حافظ، در ۱۷ سالگی با دختری به‌نام «دُردانه» ازدواج می‌کند و ثمرهٔ ازدواج آنها، دو فرزند بوده که هردوی آنها، در کودکی می‌میرند. حافظ، در پی این غم بزرگ، به یزد می‌رود، اما در آنجا با بی‌مهری حاکم شهر روبه‌رو شده و به شیراز برمی‌گردد. او، پس از مدتی عاشق دختری به‌نام «شاخ نبات» می‌شود و با او ازدواج می‌کند.
حافظ، در ادبیات فارسی، به شاعر غزل‌سُرا معروف است. دیوان کلیات او، شامل پنج قصیده، غزلیات، مثنوی کوتاه (مشهور به آهوی وحشی)، ساقی‌نامه، مقطعات و رباعیات است.
شعر حافظ، در میان مردم جهان، مشهور بوده و فارسی‌زبانان، قرن‌های بسیاری است که به دیوان حافظ فال زده و او را «کاشف هر راز» می‌دانند. شرح و ترجمه‌های بسیاری بر غزل‌های این شاعر توانمند ایرانی، در طول تاریخ، صورت گرفته است.
حافظ، در ۷۹۲ق، درگذشت. آرامگاه او، در یکی از باغ‌های شیراز به‌نام حافظیه قرار دارد. مقبرهٔ ساخته شده برای حافظ، به‌دستور ابوالقاسم بابر، پادشاه تیموری هند، بوده است. پس از مدتی، بازسازی این آرامگاه به‌دستور کریم‌خان زند، پادشاه سلسلهٔ زندیه صورت گرفت.
در تقویم رسمی ایرانیان، ۲۰ مهر را به‌نام حافظ نامگذاری کرده‌اند. در این روز، همایشی به مناسبت گرامیداشت حافظ در شیراز برگزار می‌شود که نتیجهٔ آن را در دفتری به‌نام «دفتر حافظ‌پژوهی» چاپ و منتشر می‌کنند.
پادکست مقاله حافظ| 🡇
|
دیگر مقالات منتخب: عبدالرحیم سلیمانی اردستانی – مددکاری اجتماعی – قانون متحدالشکل کردن لباس