پرش به محتوا

صفحهٔ اصلی

از ایران پدیا

ایران‌پدیا

دانشنامه عمومی ایرانیان
۳٬۵۹۹ مقاله / ۷۲٬۸۰۲ ویرایش در زبان فارسی

مقالهٔ منتخب

امام حسن مجتبی، امام دوم شیعیان و نخستین فرزند حضرت علی و حضرت فاطمه.
امام حسن مجتبی (ع) دومین امام شیعیان، نخستین فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س) و نوادهٔ پیامبر اسلام (ص) است که به القاب «مجتبی»، «کریم» و «سبط اکبر» شناخته می‌شود. او که به شباهت بسیار به پیامبر شهرت داشت، ۱۰ سال امامت شیعیان را پس‌از شهادت پدر بر عهده گرفت و در عرصه‌های سیاسی، اجتماعی و نظامی نقشی اثرگذار ایفا کرد. برجسته‌ترین رخداد دوران امامت او، صلح با معاویه بود که به‌سبب سستی کوفیان و خیانت برخی فرماندهان رقم خورد. امام حسن (ع) در عبادت، زهد، حلم و بخشش زبانزد عصر خویش بود و میراثی از احادیث و روایات در حوزه‌های مختلف بر جای گذاشت. او در سال‌های پایانی عمر، به‌دست همسرش جعده و به تحریک معاویه مسموم شد و در ۴۷ تا ۴۹ سالگی به شهادت رسید و در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد. به گفتهٔ امام صادق، امام حسن در زمانهٔ خود، بافضیلت‌ترین بود و در عبادت و زهد، سرآمد مردمان عصر خود بود. چون وضو می‌ساخت، تمام بدنش به رعشه می‌افتاد و رنگ صورتش تغییر می‌کرد. وقتی به نماز می‌ایستاد، بندبند وجودش از خشیت الهی می‌لرزید. با یادآوری مرگ و قبر و قیامت، به‌قدری می‌گریست که بی‌هوش می‌شد. در راه خدا بسیار بذل و بخشش می‌کرد. در طول حیات خود، سه بار نیمی از اموالش را میان نیازمندان تقسیم کرد. با زیردستان، فروتنانه برخورد می‌کرد و مانند آنان بر روی زمین می‌نشست و کنار ایشان غذا می‌خورد. بسیار شکیبا بود، به‌گونه‌ای که بردباری او را هم‌سنگ کوه‌ها دانسته‌اند. از خطای دیگران به سهولت چشم‌پوشی می‌کرد.

ادامهٔ مطلب ...

بدون قاب
بدون قاب
پادکست مقاله | 🡇

تصویر منتخب هفته

نقاشی «تشییع امام حسن» اثر حسن روح‌الامین
نقاشی «تشییع امام حسن» اثر حسن روح‌الامین
نقاشی «تشییع امام حسن» اثر حسن روح‌الامین

فهرست موضوعی