شب‌نشینی: تفاوت میان نسخه‌ها

در گذشته برخی در شب‌نشینی‌های خود [[کتاب]] و قصه می‌خواندند و چون افراد باسواد آن جامعه کم بود از افراد باسواد دعوت می‌کردند تا در شب‌نشینی حضور یابند.<ref>صفی‌نژاد، مونوگرافی ده طالب‌آباد، ۱۳۴۵ش، ص۳۸۶–۳۸۷.</ref> مهم‌ترین کتابی که در غالب شب‌نشینی‌ها خوانده می‌شد [[شاهنامه|شاهنامهٔ]] [[فردوسی]] بود.<ref>مجیدی کرایی، تاریخ و جغرافیای ممسنی، ۱۳۷۱ش، ص۵۲۳–۵۲۴.</ref> اگر در مجلسی افراد باسواد حضور نداشتند، کهن‌سالان مجلس به‌صورت شفاهی داستانی را بیان می‌کردند.<ref>بذرافکن، فرهنگ مردم داریون، ۱۳۸۹ش، ص۲۰۳؛ کرزبر یاراحمدی، «کرسی گرم زمستان سرد در لرستان»، ۱۳۸۶ش، ص۲۳۸–۲۴۰.</ref> علاوه بر کتاب در شب‌نشینی شعرهایی به‌ویژه [[دوبیتی]] خوانده می‌شد.<ref>انجوی، گذری و نظری بر فرهنگ مردم، ۱۳۷۱ش، ص۲۱۶.</ref> مردم آذربایجان، اشعار محلی موسوم به امیراه می‌خوانند.<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ۱۳۵۲–۱۳۵۴ش، ج۲، ص۶۳.</ref> در برخی نواحی [[گیلان]] در شب سیزدهم برج تیر اشعار طبری در شب‌نشینی‌ها خوانده می‌شود.<ref>مظفری، پژوهش‌های فرهنگ عامه (شرق گیلان)، ۱۳۹۳ش، ص۱۴۹.</ref>

== پانویس ==