حسین صبوری (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
جز ویکی سازی |
||
| خط ۵۸: | خط ۵۸: | ||
در [[وفای به عهد|عهد]] امامت خود نیز، به معاهدهٔ برادرش با معاویه پایبند بود و تا معاویه زنده بود، علیه او اقدامی نکرد.<ref>مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج2، ص32؛ بلاذری، انساب الاشراف، 1996م، ج۲، ص۴۵۹–۴۶۰منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص110–111.</ref> دلایل دیگری، نظیر شخصیت مرموز و شگرد خاص معاویه در ادارهٔ جامعه اسلامی که او را برای اکثر مردم باورپذیر کرده بود،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان [[شیعه]]، 1387ش، ص221؛ حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص199–200.</ref> حاکم شدن روحیهٔ عافیتطلبی و سازش در جامعه اسلامی بهدلیل جنگهای طولانیِ پیشین<ref>عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص113–114؛ نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیع و امامان، 1384ش، ص162.</ref> و نیز وضعیت بحرانزدهٔ [[مسلمانان]]<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص198.</ref> نیز موجب شده بود تا امام در عهد معاویه نتواند دست به اقدام عملی بزند؛ اما در مواردی مانند [[شهادت]] حُجر بن عَدی و عَمرو بن حَمق، نامههای اعتراضآمیزی به معاویه نوشت<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص51–54.</ref> و در آنها شدیداً از سیاست شیعهکشی معاویه انتقاد کرد.<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص118؛ عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص117–118.</ref>{{سخ}} | در [[وفای به عهد|عهد]] امامت خود نیز، به معاهدهٔ برادرش با معاویه پایبند بود و تا معاویه زنده بود، علیه او اقدامی نکرد.<ref>مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج2، ص32؛ بلاذری، انساب الاشراف، 1996م، ج۲، ص۴۵۹–۴۶۰منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص110–111.</ref> دلایل دیگری، نظیر شخصیت مرموز و شگرد خاص معاویه در ادارهٔ جامعه اسلامی که او را برای اکثر مردم باورپذیر کرده بود،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان [[شیعه]]، 1387ش، ص221؛ حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص199–200.</ref> حاکم شدن روحیهٔ عافیتطلبی و سازش در جامعه اسلامی بهدلیل جنگهای طولانیِ پیشین<ref>عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص113–114؛ نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیع و امامان، 1384ش، ص162.</ref> و نیز وضعیت بحرانزدهٔ [[مسلمانان]]<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص198.</ref> نیز موجب شده بود تا امام در عهد معاویه نتواند دست به اقدام عملی بزند؛ اما در مواردی مانند [[شهادت]] حُجر بن عَدی و عَمرو بن حَمق، نامههای اعتراضآمیزی به معاویه نوشت<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص51–54.</ref> و در آنها شدیداً از سیاست شیعهکشی معاویه انتقاد کرد.<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص118؛ عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص117–118.</ref>{{سخ}} | ||
در دوران معاویه، چهرهٔ [[اسلام]] بهواسطهٔ تبدیل خلافت اسلامی به حکومت سلطنتی و استبدادی،<ref>منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص119.</ref> دگرگون شد<ref>عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص308.</ref> و بار دیگر تبعیض نژادی و رقابت و نزاع قبیلهای إحیا گردید.<ref>نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیع و امامان، 1384ش، ص161.</ref> با ترویج فرقههایی همچون مُرجِئه و جبریه،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص224؛ نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیع و امامان، 1384ش، ص161.</ref> شخصیت جامعهٔ اسلامی مسخ و [[مسلمانان]] تبدیل به افرادی بزدل، ترسو، سازشکار و ظاهرساز شدند.<ref>عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص308-309.</ref>{{سخ}} | در دوران معاویه، چهرهٔ [[اسلام]] بهواسطهٔ تبدیل خلافت اسلامی به حکومت سلطنتی و استبدادی،<ref>منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص119.</ref> دگرگون شد<ref>عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص308.</ref> و بار دیگر تبعیض نژادی و رقابت و نزاع قبیلهای إحیا گردید.<ref>نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیع و امامان، 1384ش، ص161.</ref> با ترویج فرقههایی همچون مُرجِئه و جبریه،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص224؛ نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیع و امامان، 1384ش، ص161.</ref> شخصیت جامعهٔ اسلامی مسخ و [[مسلمانان]] تبدیل به افرادی بزدل، ترسو، سازشکار و ظاهرساز شدند.<ref>عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص308-309.</ref>{{سخ}} | ||
امام حسین در مواجهه با معاویه، اقداماتی از قبیل سخنرانیهای افشاگرانه،<ref>عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص313.</ref> تبیین جایگاه اهل بیت،<ref>عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص118 – 119.</ref> تلاش در جهت وحدت مسلمین،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص156.</ref> بازگرداندن حقِ از دست رفته،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص160.</ref> توجه دادن مردم به مسئولیتهای خود،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص162.</ref> فاش ساختن جنایات معاویه،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص157.</ref> جلوگیری از [[ازدواج]] خواهرزادهاش با یزید، در راستای جلوگیری از تحکیم روابط خانوادگی و مناسبات بین بنیهاشم و بنیامیه،<ref>عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص119.</ref> اعلام کفر پیروان معاویه پس از شهادت حُجر بن عدی و عَمرو بن حمق به دست عمّال معاویه،<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۳۱؛ اربلی، کشف الغمه فی معرفه الأئمه، ۱۴۲۱، ج۱، ص۵۷۴.</ref> رویارویی و مخالفت با معاویه در جریان گرفتن بیعت برای یزید و اعلام قاطعانهٔ عدم بیعت با یزید،<ref>شریف قرشی، زندگانی حضرت امام حسین، 1380ش، ج2، ص271 – 272؛ معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص57.</ref> را انجام داد. | امام حسین در مواجهه با معاویه، اقداماتی از قبیل سخنرانیهای افشاگرانه،<ref>عبدالحمید، سیرهٔ اهل بیت، ص313.</ref> تبیین جایگاه اهل بیت،<ref>عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص118 – 119.</ref> تلاش در جهت وحدت مسلمین،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص156.</ref> بازگرداندن حقِ از دست رفته،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص160.</ref> توجه دادن مردم به مسئولیتهای خود،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص162.</ref> فاش ساختن جنایات معاویه،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، سیدالشهدا امام حسین، 1393ش، ص157.</ref> جلوگیری از [[ازدواج]] خواهرزادهاش با یزید، در راستای جلوگیری از تحکیم روابط خانوادگی و مناسبات بین بنیهاشم و بنیامیه،<ref>عبدالمحمدی، زمینههای قیام امام حسین، 1383ش، ج2، ص119.</ref> اعلام کفر پیروان معاویه پس از شهادت حُجر بن عدی و عَمرو بن حمق به دست عمّال معاویه،<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۳۱؛ اربلی، کشف الغمه فی معرفه الأئمه، ۱۴۲۱، ج۱، ص۵۷۴.</ref> رویارویی و مخالفت با معاویه در جریان گرفتن [[بیعت]] برای یزید و اعلام قاطعانهٔ عدم بیعت با یزید،<ref>شریف قرشی، زندگانی حضرت امام حسین، 1380ش، ج2، ص271 – 272؛ معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص57.</ref> را انجام داد. | ||
== قیام امام حسین == | == قیام امام حسین == | ||
