امام علی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۳۲: | خط ۳۲: | ||
== تولد و خانواده == | == تولد و خانواده == | ||
امام علی بن ابیطالب، بنابر منابع تاریخی، در روز جمعه<ref>{{پک|مفید|۱۳۶۴|ک=الإرشاد|ص=۵ و ۸|ج=۱}}</ref><ref>{{پک|قمی|۱۳۷۱|ک=منتهی الآمال|ص=۲۷۳|ج=۱}}</ref> | امام علی بن ابیطالب، بنابر منابع تاریخی، در روز جمعه<ref>{{پک|مفید|۱۳۶۴|ک=الإرشاد|ص=۵ و ۸|ج=۱}}</ref><ref>{{پک|قمی|۱۳۷۱|ک=منتهی الآمال|ص=۲۷۳|ج=۱}}</ref> [[۱۳ رجب]]، سی سال پس از [[عام الفیل]]، در [[کعبه]] و در [[مکه]] متولد شد.<ref>{{پک|طبرسی|۱۳۹۰|ک=إعلام الوری بأعلام الهدی|ص=۱۵۳|ج=۱}}</ref> پدر او ابیطالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبدمناف بن قصی بن کلاب<ref>{{پک|مفید|۱۳۶۴|ک=الإرشاد|ص=۱۵|ج=۱}}</ref> و مادرش فاطمه بنت اسد بن هاشم بن عبد مناف بود.<ref>{{پک|مفید|۱۳۶۴|ک=الإرشاد|ص=۲|ج=۱}}</ref> بر پایه این منابع، [[ازدواج]] [[ابوطالب]] و [[فاطمه بنت اسد]] نخستین [[ازدواج]] میان [[زن]] و مردی از [[بنیهاشم]] بهشمار میرفت و علی نخستین فردی بود که از سوی پدر و مادر [[هاشمی]] محسوب میشد.<ref>{{پک|جمعی از نویسندگان (به سرپرستی علیاکبر رشاد)|۱۳۸۰|ک=دانشنامه امام علی(ع)|ص=۶۸|ج=۸}}</ref> | ||
امام علی با فاطمه | امام علی با [[فاطمه زهرا]]، دختر [[پیامبر اکرم]]، در سال دوم هجرت ازدواج کرد. درباره زمان این ازدواج، گزارشهای متفاوتی نقل شده و [[۱ ذیالحجه]] سال دوم هجری، ماه [[شوال]] و [[۲۱ محرم]] از تاریخهای ذکرشده در منابع است. حاصل این ازدواج پنج فرزند به نامهای [[امام حسن|حسن]]، [[امام حسین|حسین]]، [[حضرت زینب|زینب]]، [[امکلثوم]]<ref>{{پک|قمی|۱۳۷۱|ک=منتهی الآمال|ص=۳۵۱|ج=۱}}</ref> و [[محسن]] بود که بنابر گزارشهای [[شیعه]]، محسن پیش از تولد [[سقط]] شد.<ref>{{پک|مفید|۱۳۶۴|ک=الإرشاد|ص=۳۵۴-۳۵۵|ج=۱}}</ref><ref>{{پک|اربلی|۱۳۸۱|ک=کشف الغمه|ص=۶۷|ج=۲}}</ref> امام علی در زمان زندگی و ازدواج با [[فاطمهزهرا]] همسر دیگری اختیار نکرد. پس از درگذشت فاطمه، او ازدواجهای دیگری داشت که از آنها فرزندانی نیز برای او گزارش شده است.<ref>{{پک|عباس|۱۴۰۳|ک=پایاننامه کارشناسیارشد، جامعه المصطفی العالمیه|ف=بررسی تاریخی شخصیت و زندگانی همسران حضرت امام علی علیهالسلام|ص=۱}}</ref> | ||
== '''نام، کنیه و القاب''' == | == '''نام، کنیه و القاب''' == | ||
نسخهٔ ۲۹ مرداد ۱۴۰۵، ساعت ۰۵:۲۷
| پرونده:EmamALi.gif مرقد و بارگاه امام علی (ع) در نجف | |
پادکست مقاله | 🡇
|
امام علی؛ علی بن ابیطالب بن عبدالمطلب و نخستین امام شیعیان دوازدهامامی.
تولد و خانواده
امام علی بن ابیطالب، بنابر منابع تاریخی، در روز جمعه[۱][۲] ۱۳ رجب، سی سال پس از عام الفیل، در کعبه و در مکه متولد شد.[۳] پدر او ابیطالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبدمناف بن قصی بن کلاب[۴] و مادرش فاطمه بنت اسد بن هاشم بن عبد مناف بود.[۵] بر پایه این منابع، ازدواج ابوطالب و فاطمه بنت اسد نخستین ازدواج میان زن و مردی از بنیهاشم بهشمار میرفت و علی نخستین فردی بود که از سوی پدر و مادر هاشمی محسوب میشد.[۶]
امام علی با فاطمه زهرا، دختر پیامبر اکرم، در سال دوم هجرت ازدواج کرد. درباره زمان این ازدواج، گزارشهای متفاوتی نقل شده و ۱ ذیالحجه سال دوم هجری، ماه شوال و ۲۱ محرم از تاریخهای ذکرشده در منابع است. حاصل این ازدواج پنج فرزند به نامهای حسن، حسین، زینب، امکلثوم[۷] و محسن بود که بنابر گزارشهای شیعه، محسن پیش از تولد سقط شد.[۸][۹] امام علی در زمان زندگی و ازدواج با فاطمهزهرا همسر دیگری اختیار نکرد. پس از درگذشت فاطمه، او ازدواجهای دیگری داشت که از آنها فرزندانی نیز برای او گزارش شده است.[۱۰]
نام، کنیه و القاب
نام او، علی است و کنیههای مشهور او ابوالحسن و ابوتراب است.[۱۱] در منابع روایی و تاریخی از شیعه و اهلسنت، بین ۲۰۰ تا ۵۹۰ لقب برای او ذکر شده است[۱۲][۱۳][۱۴][۱۵] که امیرالمؤمنین، حیدر، اسدالله، مرتضی، هادی، صدیق و فاروق از مشهورترین آنها بهشمار میروند.[۱۶][۱۷]
جایگاه امام در قرآن و روایات
در منابع اسلامی، شماری از آیات قرآن به امام علی مرتبط دانسته شدهاند که معمولاً در دو دستهٔ کلی، یعنی آیات مربوط به امامت و آیات مربوط به فضائل، بررسی میشوند.[۱۸] در منابع شیعه، دستهٔ نخست شامل آیاتی از جمله آیات ولایت،[۱۹] ابلاغ رسالت،[۲۰] اتمام نعمت،[۲۱] اولی الامر،[۲۲] صادقین،[۲۳] قربی،[۲۴] است که برای اثبات امامت خاصه و جایگاه علی به آنها استناد شده است. دستهٔ دوم نیز آیاتی از جمله تطهیر،[۲۵] مباهله،[۲۶] مؤدت،[۲۷] اطعام ایتام و مساکین[۲۸] و ایثار و بذل جان[۲۹] را دربرمیگیرد که در منابع اسلامی برای بیان فضائل و منزلت علی(ع) مورد استناد قرار گرفتهاند.[۳۰] از اینرو، فضائل منسوب به علی از نظر منشأ، به فضائل قرآنی و روایی نیز تقسیم شدهاند. در همین زمینه، ابنعباس نزول بیش از ۳۰۰ آیه از قرآن را دربارهٔ علی دانسته است.[۳۱]
این آیات، در منابع شیعه برای تبیین جایگاه علی پس از پیامبر و شایستگی او برای رهبری جامعهٔ اسلامی نیز استفاده شده است.[۳۲][۳۳][۳۴][۳۵] دربارهٔ اینکه این آیات بهطور خاص دربارهٔ علی نازل شدهاند یا تطبیق آنها بر او از سوی مفسران و عالمان صورت گرفته است، میان مفسران و مذاهب اسلامی اختلاف نظر وجود دارد. سید روحالله خمینی در کتاب کشفالاسرار، به نقل از غایةالمرام، شمار آیاتی را که دربارهٔ علی و امامت او دانسته شدهاند، تا ۱۴۰ آیه ذکر میکند. وی سپس آیاتی را که به گفتهٔ او میان عالمان شیعه و اهلسنت دربارهٔ ارتباط آنها با علی اتفاق نظر وجود دارد، به تفصیل مطرح کرده است.[۳۶]
در روایتی از پیامبر اسلام، فضائل امام علی به سبب فراوانی، غیرقابل شمارش دانسته شدهاند.[۳۷] در روایات اسلامی، پیامبر اسلام علی را از داناترین، فقیهترین و زاهدترین مسلمانان صدر اسلام معرفی کرده است. همچنین در شماری از روایات، علی همراه حق دانسته شده و جایگاه او نسبت به پیامبر به جایگاه هارون نسبت به موسی تشبیه شده است.[۳۸][۳۹][۴۰][۴۱][۴۲][۴۳][۴۴] در روایات دیگری، پیامبر خود را شهر علم و علی را دروازهٔ آن معرفی کرده و او را برادر خود در دنیا و آخرت خوانده است.[۴۵][۴۶][۴۷][۴۸] در حدیثی دیگر نیز پیوند میان خود و علی را با تعبیر علی از من است و من از علی هستم بیان کرده است.[۴۹] در روایات مربوط به واقعهٔ غدیر خم، پیامبر، امام علی را مولای کسانی معرفی کرده است که خود مولای آنان است.[۵۰][۵۱][۵۲] همچنین در برخی منابع حدیثی، علی عزیزترین[۵۳] و محبوبترین فرد نزد پیامبر(ص) معرفی شده است.[۵۴]
ویژگیهای ظاهری، اخلاقی و فردی
در منابع مختلف، امام علی مردی میانهبالا با چشمانی سیاه و گشاده، ابروهایی کشیده و پیوسته، صورتی زیبا، چهرهای گندمگون و ریشی انبوه توصیف شده است. همچنین شانههای پهن و اندامی نیرومند برای او گزارش شده[۵۵] و در برخی منابع، از او با تعبیر بَطین در اشاره به دانش فراوانش یاد شده است.[۵۶] در منابع اسلامی، زهد،[۵۷] نجابت، شجاعت، جوانمردی، نیرومندی،[۵۸] سخاوت، بخشندگی، خوشخلقی، فصاحت و عبادتپیشگی از برجستهترین ویژگیهای اخلاقی و فردی امام علی برشمرده شده است.[۵۹]
ادوار زندگی امام علی
زندگی امام علی را میتوان به پنج بخش تقسیم کرد.[۶۰]
ولادت تا بعثت
امام علی در ششسالگی، به خانهٔ پیامبر رفت و تحت سرپرستی او بزرگ شد. در آغاز بعثت، در حدود دهسالگی، نخستین مردی بود که اسلام آورد و با پیامبر نماز خواند.[۶۱]
بعثت تا هجرت پیامبر
امام علی در ماجرای دعوت خویشاوندان نزدیک پیامبر با نام انذار عشیره یا واقعه یوم الدار در سال سوم بعثت نیز از او حمایت کرد و در گزارشهای این واقعه، پیامبر علی را برادر، وصی و جانشین خود معرفی کرده است.[۶۲] علی در دورهٔ محاصره بنیهاشم در شعب ابیطالب در کنار پیامبر بود. پس از درگذشت ابوطالب در حدود سه سال پیش از هجرت، فشار بر مسلمانان افزایش یافت و پیامبر تصمیم به هجرت گرفت؛ علی در شب اول ربیعالاول سال چهاردهم بعثت که به شب لیلهالمبیت مشهور است، در بستر پیامبر خوابید[۶۳] و پس از اداکردن دیون و امانتهای او، چند روز بعد همراه فاطمه، فاطمه بنت اسد و گروهی دیگر به مدینه هجرت کرد.[۶۴][۶۵]
هجرت تا رحلت پیامبر
پس از هجرت پیامبر به مدینه، پیامبر در جریان عقد اخوت میان مسلمانان، علی را بهعنوان برادر خود معرفی کرد.[۶۶] بر اساس مستندات روایی و تاریخی، علی در ۱۱ مورد از ۲۹ غزوهٔ پیامبر پرچمدار بوده است؛ همچنین از میان ۹ غزوهٔ مهمی ازجمله بدر، اُحد، خندق، بنیقریظه، بنیمصطلق، خیبر، فتح مکه، حنین و طائف که به نبرد انجامید، در ۶ نبرد این مسئولیت را بر عهده داشته است.[۶۷] علاوه بر حضور در غزوات، از مهمترین مسئولیتهای علی، کتابت پیمان صلح حدیبیه بود. در فتح مکه حضور یافت و در شکستن بتهای کعبه به پیامبر یاری رساند. در غزوهٔ تبوک، پیامبر او را در مدینه جانشین خود قرار داد و در پاسخ به نگرانیاش دربارهٔ شایعات، حدیث منزلت را دربارهٔ جایگاه او بیان کرد. علی در همان سال مأمور ابلاغ آیات برائت به مشرکان مکه شد و در مباهلهٔ نجران نیز همراه پیامبر، فاطمه، حسن و حسین حضور یافت. در سال دهم هجری نیز به فرمان پیامبر برای دعوت به اسلام و رسیدگی به امور مسلمانان به یمن رفت و سپس در مکه به پیامبر در حجةالوداع پیوست. پس از بازگشت از حج، واقعهٔ غدیر خم رخ داد که بر پایهٔ روایات شیعه، پیامبر در آن علی را به جانشینی و وصایت خود معرفی کرد و این رویداد به غدیر شهرت یافت.[۶۸]
رحلت پیامبر و دوران خلفا تا خلافت
پیامبر در صفر سال ۱۱ هجری درگذشت و بنا بر باور شیعیان علی به امامت رسید. در حالیکه او سرگرم کفن و دفن پیامبر بود، گروهی از صحابه در سقیفهٔ بنیساعده ابوبکر را به خلافت برگزیدند. علی در ابتدا از بیعت خودداری کرد، اما بنابر برخی منابع سرانجام بیعت کرد؛ شیعیان این بیعت را اجباری دانستهاند.[۶۹] بنابر منابع شیعی، پس از آن برای گرفتن بیعت به خانهٔ علی حمله شد که در جریان آن فاطمه آسیب دید و فرزندش سقط شد و سپس در بستر بیماری درگذشت.[۷۰] همچنین ابوبکر فدک را در اختیار گرفت و علی از فاطمه در دادخواهی دربارهٔ آن حمایت کرد.[۷۱]
پس از درگذشت ابوبکر در سال ۱۳ هجری، عمر بن خطاب به وصیت او به خلافت رسید. در دورهٔ خلافت عمر، علی در برخی امور سیاسی و قضایی مشارکت داشت؛ از جمله در سالهای ۱۴، ۱۷ و ۱۸ هجری، عمر او را در مدینه جانشین خود کرد و در تصمیمهایی مانند تعیین هجرت پیامبر بهعنوان مبدأ تاریخ اسلامی از نظر او بهره گرفت. عمر پیش از مرگ در سال ۲۳ هجری شورایی ششنفره برای تعیین خلیفه تشکیل داد که علی نیز عضو آن بود. عبدالرحمن بن عوف خلافت علی را مشروط به عمل به قرآن، سنت پیامبر و سیرهٔ ابوبکر و عمر کرد؛ علی پذیرش سیرهٔ آن دو را نپذیرفت و در نتیجه عثمان بن عفان با پذیرش این شرط به خلافت رسید.[۷۲]
علی در دورهٔ عثمان نیز در برخی امور قضایی مشارکت داشت و در سال ۲۵ هجری، بنا بر نقلی، در تدوین و جمعآوری قرآن با او مشورت شد. در سال ۳۵ هجری، در پی نارضایتی از عثمان، خانهٔ او در مدینه محاصره و سرانجام وی کشته شد؛ بنابر برخی منابع، علی پیش از این از مدینه خارج شده بود و بر اساس گزارش منابع اهلسنت، حسنین را برای محافظت از عثمان گماشته بود. پس از کشتهشدن عثمان، مردم با گرد آمدن پیرامون علی، از او خواستند خلافت را بپذیرد.[۷۳]
حکومت و خلافت امام علی
علی در ذیالحجه سال ۳۵ق، پس از کشتهشدن عثمان، به خلافت رسید و بیشتر صحابهٔ مدینه با او بیعت کردند؛ بااینحال، گروهی از نزدیکان عثمان و برخی صحابه، معروف به قاعدین، از بیعت خودداری کردند. او در نخستین خطبهٔ خود اصلاحات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی تأکید کرد. در دورهٔ خلافت علی، سه جنگ داخلی جمل، صفین و نهروان رخ داد که از مهمترین درگیریهای داخلی جامعهٔ مسلمانان در آن دوره بهشمار میرفت و پیامدهای سیاسی و نظامی گستردهای برای خلافت او داشت.[۷۴]
زندگی در کنار پیامبر
امام علی بنابر منابع تاریخی، از کودکی، از دو یا ششسالگی تا حدود دهسالگی[۷۵] و به روایتی از هشت تا پانزدهسالگی،[۷۶] در خانه پیامبر اسلام پرورش یافت. بر پایه این منابع، او هنگام نزول نخستین آیات سوره علق در غار حرا[۷۷] همراه پیامبر بود[۷۸][۷۹] و پس از خدیجه، نخستین کسی بهشمار میرود که به پیامبر ایمان آورد.[۸۰][۸۱][۸۲][۸۳] علی خود نیز تصریح کرده است که نخستین فردی بود که پس از پیامبر با او نماز گزارد.[۸۴][۸۵][۸۶][۸۷] در ماجرای دعوت خویشاوندان پیامبر، تنها علی دعوت او را پذیرفت[۸۸][۸۹][۹۰] و در شب هجرت نیز برای حفظ جان پیامبر، در بستر او خوابید.[۹۱][۹۱][۹۲][۹۳][۹۴][۹۵] در منابع، از پیروی کامل علی از پیامبر، نگاه او به پیامبر بهعنوان الگو،،[۹۶][۹۷] التزام به اطاعت از وی[۹۸][۹۹] و جایگاه ویژه او در میان یاران پیامبر یاد شده است.[۱۰۰][۱۰۱]
امام علی در بیشتر غزوات پیامبر حضور داشت و تنها در غزوه تبوک، به فرمان پیامبر، در مدینه باقی ماند. او در بسیاری از نبردها، از جمله فتح مکه، پرچمدار سپاه اسلام بود و در جنگهایی مانند بدر، احد و احزاب، نقش تعیینکنندهای ایفا کرد. در روایات، پیامبر ضربت او بر عمرو بن عبدود در جنگ احزاب را برتر از عبادت جن و انس دانسته است. همچنین از نقش او در دفاع از پیامبر در میدانهای نبرد، نقل شعار لا فتی إلا علی، لا سیف إلا ذوالفقار در شأن او، معرفی وی در خیبر بهعنوان کسی که خدا و پیامبر او را دوست دارند و او نیز خدا و پیامبر را دوست دارد، نگارش صلحنامه حدیبیه، شکستن بتهای کعبه پس از فتح مکه، ابلاغ آیات آغازین سوره توبه به مشرکان به فرمان پیامبر و حضور در واقعه مباهله بهعنوان مصداق جان پیامبر یاد شده است.[۱۰۲]
جانشینی پیامبر
شیعیان بر این باورند که پیامبر اسلام در مناسبتهای مختلف، از جمله یومالإنذار، غزوات احد، احزاب، خیبر، حنین و تبوک، صلح حدیبیه، غدیر خم و نیز در جریان اعلام برادری میان خود و علی، با گفتار و رفتار خود بر جایگاه، وصایت و جانشینی علی پس از خویش تأکید کرده و زمینه معرفی او بهعنوان جانشین پیامبر را فراهم ساخته است.[۱۰۳]
دوران پس از پیامبر
دوران خلفا
پس از واقعه سقیفه و خلافت ابوبکر، امام علی مدتی برای اثبات حق خود در خلافت با برخی از صحابه به احتجاج پرداخت[۱۰۴][۱۰۵] و در آغاز، رویکردی اعتراضی در پیش گرفت.[۱۰۶] با این حال، بنابر منابع، در ادامه با توجه به شرایط سیاسی، تبلیغات حکومت علیه خود،[۱۰۷][۱۰۸] حفظ وحدت مسلمانان و مصالح جامعه اسلامی، سکوت و مدارا با خلفا را برگزید.[۱۰۹][۱۱۰] او در عین حفظ روابط خانوادگی و اجتماعی با خلفا و صحابه،[۱۱۱] مرجعیت علمی و دینی خود را از طریق تفسیر قرآن، تبیین احکام، پاسخ به مسائل فقهی و اعتقادی، رفع شبهات و تربیت شاگردان ادامه داد.[۱۱۲][۱۱۳] همچنین در امور اجتماعی، از نیازمندان حمایت میکرد، در تعیین مبدأ تاریخ اسلامی بر پایه هجرت پیامبر نقش داشت[۱۱۴] و در حل مسائل سیاسی، قضایی و دینی دستگاه خلافت مشارکت میکرد.[۱۱۵][۱۱۶]
بیعت با امام علی
پس از کشته شدن عثمان، جایگاه سیاسی امام علی و هوادارانش تقویت شد. منابع از حمایت قبایل عراق، مهاجران مصر، انصار، مردم مدینه و شماری از شخصیتهای قریش، از جمله طلحه و زبیر، از او گزارش کردهاند.[۱۱۷] در پی این رویداد، مردم برای بیعت با علی به خانه او روی آوردند.[۱۱۸][۱۱۹][۱۲۰][۱۲۱] بنابر گزارشها، امام علی در آغاز، به دلیل نابسامانیهای سیاسی و اجتماعی جامعه، از پذیرش خلافت خودداری میکرد[۱۲۲][۱۲۳] و ترجیح میداد در جایگاه مشاور تا حاکم باشد.[۱۲۴] با این حال، در پی اصرار مردم، خلافت را با این شرط پذیرفت که جامعه در اجرای عدالت و احیای سیره پیامبر با او همراهی کند.[۱۲۵] وی در نهجالبلاغه نیز به دلایل پذیرش خلافت و شرایط آن دوره اشاره کرده است.[۱۲۶]
حکومت امام علی
چالشها
امام علی در آغاز خلافت با مشکلاتی مانند نابرابری اقتصادی،[۱۲۷][۱۲۸] تبعیض اجتماعی،[۱۲۹][۱۳۰] انحرافهای دینی[۱۳۱][۱۳۲][۱۳۳] و گسترش فساد خصوصاْ فساد اجتماعی روبهرو بود؛[۱۳۴][۱۳۵][۱۳۶] مسائلی که با فعالیت جریان اموی به رهبری معاویه، عثمانیان در بصره و خوارج در کوفه، ابعاد گستردهتری یافت.[۱۳۷] منابع، اصلاح جامعه بر پایه قرآن و سنت پیامبر را مهمترین محور سیاستهای او دانستهاند.[۱۳۸] در این راستا، وی با تبیین آموزههای دینی، دعوت مردم به بازگشت به قرآن و سنت،[۱۳۹] هشدار نسبت به دنیاگرایی،[۱۴۰] ارائه الگوهای اخلاقی در خطبهها و نامهها،[۱۴۱][۱۴۲] اصلاحات اجتماعی و نیز رویارویی با ناکثین،[۱۴۳][۱۴۴] قاسطین[۱۴۵][۱۴۶] و خوارج،[۱۴۷][۱۴۸] درصدد اصلاح اوضاع جامعه برآمد.[۱۴۹]
ویژگیهای حکومت
در منابع، زهد و سادهزیستی،[۱۵۰][۱۵۱][۱۵۲] توجه به محرومان،[۱۵۳] نظارت بر کارگزاران و مقابله با تخلفات آنان،[۱۵۴][۱۵۵] عدالتمحوری،[۳۶] برابری در اجرای قانون و نفی تبعیض[۱۵۶] از مهمترین ویژگیهای حکومت امام علی برشمرده شده است. برخی پژوهشگران، حکومت او را الگویی از حکمرانی در حد مدینه فاضله دانستهاند و سیره عملی وی را از برجستهترین الگوهای مدیریتی و اخلاقی در تاریخ اسلام معرفی کردهاند.[۱۵۷][۱۵۸]
روایات و آثار
مهمترین میراث مکتوب برجایمانده از امام علی، نهجالبلاغه است؛ مجموعهای از خطبهها، نامهها و حکمتهای منسوب به او که در میان عالمان شیعه و اهلسنت جایگاه ویژهای یافته و شرحها و تفسیرهای فراوانی بر آن نگاشته شده است. از مشهورترین خطبههای این کتاب میتوان به خطبه شقشقیه،[۱۵۹] درباره رخدادهای پس از رحلت پیامبر و مسئله خلافت، خطبه قاصعه،[۱۶۰] درباره توحید، آفرینش و رابطه انسان با خدا، و خطبه همّام،[۱۶۱] در توصیف ویژگیهای پرهیزگاران، اشاره کرد. همچنین نامه به امام حسن،[۱۶۲] با مضامین اخلاقی و تربیتی، و نامه به مالک اشتر، مشهور به عهدنامه مالک، درباره اصول حکومتداری، عدالت و شیوه اداره جامعه، از مهمترین نامههای نهجالبلاغه بهشمار میروند.[۱۶۳]
یاران
در منابع تاریخی، افرادی مانند أَصبغ بن نباته، اویس قرنی، حُجر بن عَدی، رُشید هجری، زید بن صوحان، ابوالأسود دوئلی، عبدالله بن جعفر، عبدالله بن عباس، عثمان بن حنیف، عَدیّ بن حاتم، کمیل بن زیاد، مالک اشتر، محمد بن ابیبکر، میثم تمار و هاشم بن عتبه مرقال از برجستهترین یاران و تربیتیافتگان مکتب امام علی معرفی شدهاند.[۱۶۴]
شهادت
امام علی در نوزدهم رمضان سال ۴۰ هجری، بر اثر ضربت شمشیر ابنملجم مرادی در مسجد کوفه مجروح شد و دو روز بعد، در بیستویکم رمضان، در ۶۳ سالگی به شهادت رسید.[۱۶۵][۱۶۶][۱۶۷][۱۶۸]
پانویس
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۵ و ۸.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۲۷۳.
- ↑ طبرسی، إعلام الوری بأعلام الهدی، ۱: ۱۵۳.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۱۵.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۲.
- ↑ جمعی از نویسندگان (به سرپرستی علیاکبر رشاد)، دانشنامه امام علی(ع)، ۸: ۶۸.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۳۵۱.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۳۵۴-۳۵۵.
- ↑ اربلی، کشف الغمه، ۲: ۶۷.
- ↑ عباس، «بررسی تاریخی شخصیت و زندگانی همسران حضرت امام علی علیهالسلام»، پایاننامه کارشناسیارشد، جامعه المصطفی العالمیه، ۱.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۲۳.
- ↑ شکوهی قوچانی، اسماء و القاب امیرالمومنین.
- ↑ ابن وزیر، البروج فی اسماء امیرالمؤمنین.
- ↑ ثابتی، القاب و صفات مولای متقیان.
- ↑ شوشتری، احقاق الحق، ۴: ۴-۱۰.
- ↑ شهرانی فراهانی، «علی علیهالسلام در آیینه نامها، کنیهها و القاب»، سفینه، ۶۵-۸۲.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۲۳.
- ↑ قطبی، «علی(ع) در آیینه قرآن»، فرهنگ کوثر، بدون صفحه.
- ↑ سوره مائده، آیه ۵۵.
- ↑ سوره مائده، آیه ۶۷.
- ↑ سوره مائده، آیه ۳.
- ↑ سوره نساء، آیه ۵۹.
- ↑ سوره توبه، آیه ۱۱۹.
- ↑ سوره شوری، آیه ۲۳.
- ↑ سوره احزاب، آیه ۳۳.
- ↑ سوره آلعمران، آیه ۶۱.
- ↑ سوره شوری، آیه ۲۳.
- ↑ سوره دهر/انسان، آیات ۹-۵.
- ↑ سوره بقره، آیه ۲۰۷.
- ↑ قطبی، «علی(ع) در آیینه قرآن»، فرهنگ کوثر، بدون صفحه.
- ↑ گنجی شافعی، کفایة الطالب، ۲۳۱.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۱۱.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۲.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۵۰.
- ↑ آلکاظمی، امام علی در قرآن، ۱۴۷.
- ↑ قطبی، «علی(ع) در آیینه قرآن»، فرهنگ کوثر، بدون صفحه.
- ↑ ابن شاذان، مائة منقبة، ۱۷۷.
- ↑ نسائی، خصائص أمیرالمؤمنین، ۹۲.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۲۹۷.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۳۲ و ۴۵-۳۴.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۲۷۹ و ۲۹۵.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۴-۲۰۵.
- ↑ آلکاظمی، امام علی در قرآن، ۱۴۱-۱۴۲ و ۱۴۵.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۵۲-۵۳.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۱۸۴-۱۸۵ و ۲۶۹ و ۲۹۲ و ۲۹۷.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۳۲.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۱ و ۲۰۴.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۵۲.
- ↑ نسائی، خصائص أمیرالمؤمنین، ۹۳.
- ↑ نسائی، خصائص أمیرالمؤمنین، ۱۰۰ و ۱۰۵.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۲۶۳.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۱۱ و ۲۶۲-۲۶۰.
- ↑ نسائی، خصائص أمیرالمؤمنین، ۱۳۶.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۲.
- ↑ امین، سیره معصومان، ۲: ۱۳.
- ↑ طوسی، الأمالی، ۲۹۳.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۲۸۶ و ۲۹۶.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۱۵۳.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۲۸۵، ۲۸۸-۲۹۰، ۲۹۲و ۲۹۵.
- ↑ خلیلیان، «امام علی(ع) و پیروی از پیامبر(ص)»، فرهنگ کوثر، ۶۴.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۲۳.
- ↑ معادیخواه، تاریخ اسلام (عصر بعثت)، ۸۰.
- ↑ شهیدی، زیستنامه امام علی(ع)، در دانشنامه امام علی(ع)، ۸: ۱۴.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۲۳-۲۴.
- ↑ معادیخواه، تاریخ اسلام (عصر بعثت)، ۱۵۵-۱۵۸.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۲۴.
- ↑ روحی برندق و احمدی، «تحلیل روایی تاریخیِ پرچم داری امیرمؤمنان علی(ع) در غزوات پیامبر اکرم(ص)»، تاریخ اسلام، ۳۰.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۲۴-۲۶.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۴۴-۴۶.
- ↑ طبرسی، الاحتجاج، ۱: ۱۰۹.
- ↑ رهبر، «فدک، نماد مظلومیّت اهل بیت(علیهم السلام)»، میقات حج، ۱۶۶-۱۷۸.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۴۶-۵۰.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۵۰-۵۳.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۵۹-۹۱.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۴۸.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۱۵۵.
- ↑ سوره علق، آیات ۵-۱.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۹۲ (معروف به قاصعه).
- ↑ ابن ابیالحدید، شرح نهجالبلاغه، ۱۳: ۲۰۸.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۳.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۴۸.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۹ و ۳۵-۳۴.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۱۵۴-۱۵۵ و ۱۶۶.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۹۲ (معروف به قاصعه) و خطبه ۱۳۱.
- ↑ نسائی، خصائص أمیرالمؤمنین، ۵۵ و ۵۹.
- ↑ ابناثیر، الکامل فی التاریخ، ۲: ۵۷.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۱۹۹.
- ↑ سوره شعراء، آیه ۲۱۴.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۱۰-۱۱ و ۴۴.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۱۶۲-۱۶۴.
- ↑ ۹۱٫۰ ۹۱٫۱ سوره بقره، آیه ۲۰۷.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۴.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۴۵-۴۶.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۱۷۳-۱۷۴.
- ↑ ابن ابیالحدید، شرح نهجالبلاغه، ۱۳: ۲۶۲.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۶۰.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۳۴۷.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۳۱.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۳۵۰.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۳۴۴.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۴۸.
- ↑ منتظرالقائم، تاریخ امامت، ۲۳-۲۶.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۲۸۱-۲۸۲.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۵.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۵۳.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۳۴۱.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۷.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۵۴-۵۷.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۳۴۷.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۱۱.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۶۰-۶۱.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۲۹۲-۲۹۳.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۲۸۰.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۳۵۹.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۲۹۶ و ۳۵۸.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۰۸.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۲۷.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۳ (شقشقیه).
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۴۲۲.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۲۸.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۶۲.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۹۲.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۲۹-۲۳۱.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۲۹-۲۳۰.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۲۷-۲۲۹.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۹۲ (معروف به قاصعه).
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۰.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۶۶.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۲.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۶۸-۶۹.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۳۸ و ۱۲۳.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۴-۲۴۶.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۷۱-۷۳.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۶.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۷.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۷۴.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۷.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۸-۲۴۹.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۹ و ۲۵۱.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۱۳.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۹۳ (معروف به همّام).
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۷۵-۷۷.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۸۱-۹۰.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۴۳۶-۴۵۳.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۹۱-۱۰۳.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۴۵۶-۴۷۵.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۱۰۴-۱۰۷.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۴۷۶-۴۸۸.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۲۴۸ و ۲۸۲.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۳۱۹.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۳۴۱.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۱۱۴.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۱۱۴.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۳۴۳.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۱۱۶.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۳۲۸.
- ↑ جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ۲: ۳۴۱.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۱۱۳.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۳.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۹۲.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، خطبه ۱۹۳.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، نامه ۳۱.
- ↑ سیدرضی، نهجالبلاغه، نامه ۵۳.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۳۶۵-۴۰۵.
- ↑ جعفریان، حیات فکری سیاسی امامان شیعه، ۴۷.
- ↑ مفید، الإرشاد، ۱: ۱۳-۱۴.
- ↑ قمی، منتهی الآمال، ۱: ۳۲۰.
- ↑ معروف حسنی، زندگی دوازده امام(ع)، ۱: ۴۹۳-۴۹۵.
جستارهای وابسته
منابع
- قرآن کریم.
- آلکاظمی، علی (۱۳۸۵). امام علی در قرآن. تهران: دفتر نشر معارف.
- آلوسی، سید محمود (۱۴۱۵). روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم و السبع المثانی. بیروت: دارالکتب العلمیه.
- ابن أبیالحدید، عبدالحمید (۱۳۷۸). شرح نهجالبلاغه. قاهره: دار إحیاء الکتب العربیه.
- ابنأثیر، ضیاءالدین (۱۳۹۹). الکامل فی التاریخ. بیروت: دار صادر.
- ابن شاذان، محمد بن احمد (۱۴۰۷). مائة منقبة من مناقب امیرالمؤمنین و الائمه. قم: مدرسة الامام المهدی عجل الله تعالی فرجهالشریف.
- ابن عبدالبر، یوسف بن عبد الله (۱۳۲۸). الإستیعاب فی معرفه الأصحاب. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- ابن وزیر، هادی بن ابراهیم (۱۳۷۸). البروج فی اسماء امیرالمؤمنین. قم: دانشگاه ادیان و مذاهب.
- اربلی، علی بن عیسی (۱۳۸۱). کشف الغمه فی معرفة الائمة. تبریز: بنیهاشمی.
- امین، سید محسن (۱۳۷۶). سیره معصومان. ترجمهٔ علی حجتی. تهران: سروش.
- جعفریان، رسول (۱۳۸۳). تاریخ سیاسی اسلام، تاریخ خلفا. قم: دلیل ما.
- جعفریان، رسول (۱۳۸۷). حیات فکری سیاسی امامان شیعه. قم: انصاریان.
- جمعی از نویسندگان، (به سرپرستی علیاکبر رشاد) (۱۳۸۰). دانشنامه امام علی(ع). تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
- خلیلیان، مهدی (۱۳۸۸). «امام علی(ع) و پیروی از پیامبر(ص)». فرهنگ کوثر. دوازدهم (هفتاد و نهم): ۶۴-۷۰.
- ثابتی، فرزین (۱۳۷۷). القاب و صفات مولای متقیان علی بن ابیطالب(ع). تهران: سبحان.
- روحی برندق، کاووس؛ احمدی، علی (۱۳۹۷). «تحلیل روایی تاریخیِ پرچم داری امیرمؤمنان علی(ع) در غزوات پیامبر اکرم(ص)». تاریخ اسلام. نوزدهم (دوم): ۷-۴۰.
- رهبر، محمدتقی (۱۳۷۹). «فدک، نماد مظلومیّت اهل بیت(علیهم السلام)». میقات حج. نهم (سی و چهارم): ۱۵۸-۱۸۵.
- سیدرضی (۱۳۶۸). نهجالبلاغه. ترجمهٔ سیدجعفر شهیدی. تهران: سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی.
- شکوهی قوچانی، علیاصغر (۱۳۸۵). اسماء و القاب امیرالمومنین علی بن ابیطالب(ع). مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی استان قدس رضوی.
- شوشتری، قاضی نورالله (۱۴۰۹). احقاق الحق و ازهاق الباطل. قم: مکتبه آیه الله العظمی المرعشی النجفی.
- شهرانی فراهانی، زهرا (۱۳۸۶). «علی علیهالسلام در آیینه نامها، کنیه ها و القاب». سفینه. چهارم (چهاردهم): ۶۵-۸۴.
- شهیدی، سیدجعفر (۱۳۸۰). زیستنامه امام علی(ع)، در دانشنامه امام علی(ع). تهران: مرکز نشر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
- طبرسی، احمد بن علی (۱۴۲۴). الاحتجاج. به کوشش جعفر سبحانی تبریزی، ابراهیم بهادری، محمد هادی به. قم: سازمان اوقاف و امور خیریه، انتشارات اسوه.
- طبرسی، فضل بن حسن (۱۳۹۰). إعلام الوری بأعلام الهدی. تهران: دارالکتب الإسلامیه.
- طوسی، محمد بن حسن (۱۴۱۴). الأمالی. قم: دار الثقافه.
- قطبی، هادی (۱۳۸۹). «علی(ع) در آیینه قرآن». فرهنگ کوثر. سیزدهم (هشتاد و یکم).
- قمی، عباس (۱۳۷۱). منتهی الآمال. قم: هجرت.
- عباس، قیصر (۱۴۰۳). «بررسی تاریخی شخصیت و زندگانی همسران حضرت امام علی علیهالسلام». پایاننامه کارشناسیارشد، جامعه المصطفی العالمیه، مجتمع آموزش عالی امام خمینی(ره) - مدرسه عالی تاریخ و ادیان.
- گنجی شافعی، محمد بن یوسف (۱۴۰۴). کفایة الطالب فی مناقب علی بن ابیطالب. به کوشش محمدهادی امینی. تهران: دار احیاء التراث اهلالبیت.
- معاديخواه، عبدالمجيد (۱۳۷۷). تاریخ اسلام (عصر بعثت). تهران: ذره.
- معروف حسنی، هاشم (۱۳۸۹). زندگی دوازده امام. ترجمهٔ محمد مقدس. تهران: امیرکبیر.
- مفید، محمد بن نعمان (۱۳۶۴). الإرشاد فی معرفه حجج الله علی العباد. ترجمهٔ محمدباقر ساعدی. تهران: کتابفروشی اسلامیه.
- منتظرالقائم، اصغر (۱۳۹۶). تاریخ امامت. قم: دفتر نشر معارف.
- نسائی، احمد (۱۳۸۰). خصائص أمیرالمؤمنین علی بن أبیطالب. تهران: آفاق.
| شاخهها | |
|---|---|
| باورها و آموزهها | |
| شخصیتهای محوری | |
| رویدادها و مناسبتها | |
| متون و احادیث | |
| آیینها | |
| موضوعات مرتبط | |
