حریم زنانه در معماری: تفاوت میان نسخه‌ها

حریم زنانه در معماری سنتی ایران، راهکاری فرهنگی مبتنی بر درون‌گرایی و سلسله‌مراتب فضایی برای تأمین امنیت و حریم خصوصی زنان بود. این مفهوم با عناصری مانند تفکیک [[اندرونی]] و [[بیرونی]]، هشتی و کوبه‌های جنسیتی تحقق می‌یافت. در [[معماری مدرن]] با گرایش به برون‌گرایی و حذف این سلسله‌مراتب، به کاهش [[حریم خصوصی]] و احساس ناامنی به‌ویژه برای زنان منجر شد. بازتعریف امروزی این اصول با راهکارهای انعطاف‌پذیر و فناورانه، می‌تواند به خلق فضاهای مسکونی انسان‌محور و هماهنگ با [[کرامت انسان|کرامت انسانی]] کمک کند.

واژهٔ «[[حریم]]» به معنای پیرامون و گرداگرد یک مکان یا بنا به کار می‌رود.<ref>[https://vajehyab.com/moein/حریم?q=حریم معین، فرهنگ معین، ذیل واژه حریم].</ref> در [[فرهنگ ایرانی]]، این واژه به محدوده‌ای اطلاق می‌شود که ورود یا نظارت دیگران در آن ممنوع است یا نیاز به مراقبت دارد.<ref>[https://journals.iau.ir/article_534495.html حیاتی و همکاران، «تأثیر اصل حریم زنان بر معماری خانه‌های ایرانی براساس آموزه‌های اسلامی»، 1396ش، ص49.]</ref> در حوزهٔ [[معماری]] و [[شهرسازی]]، اصطلاح «[[حریم زنانه]]» به فضاهایی اشاره دارد که در چارچوب الگوهای فرهنگی و اجتماعی، به‌منظور تفکیک و سامان‌دهی قلمروهای خصوصی طراحی شده‌اند.<ref>[https://www.sid.ir/paper/206168/fa#downloadbottom طوفان، «بررسی رابطۀ مفهوم حریم زنانه با آفرینش فضای ورودی در معماری ایران»، 1390ش، ص127.]</ref> در برخی پژوهش‌ها، این فضاها به‌عنوان بخش‌هایی از محیط سکونتی توصیف می‌شوند که با هدف ایجاد شرایطی برای حفظ حریم خصوصی و احساس امنیت زنان، از دیگر بخش‌ها متمایز شده‌اند.<ref>[https://www.sid.ir/paper/527459/fa کاظم‌زاده رائف و میردریکوندی، «بازشناسی چگونگی محرمیت در خانۀ سنتی ایرانی با تأکید بر مظاهر حریم خصوصی در عناصر معماری نمونۀ موردی: خانۀ رسولیان یزد»، 1399ش، ص2.]</ref>