پرش به محتوا

صله رحم

از ایران پدیا
صله رحم
صله رحم و دورهمی فامیلی در شب یلدا

صله رحم؛ پیوند و ارتباط با خویشاوندان.

صله رحم به معنای دیدار و ارتباط با خویشاوندان و احسان به آن‌ها است. در اسلام، این پیوند خانوادگی اهمیت بالایی دارد و حضرت محمد آن را جزئی از دین معرفی کرده است. حداقلِ صله‌رحم شامل سلام کردن و آزار نرساندن است. آثار صله‌رحم شامل آبادانی، طول عمر، افزایش دارایی، بهبود اخلاق و دفع بلا می‌شود. قطع رابطه با خویشاوندان در آموزه‌های دین، نکوهش شده و از مبغوض‌ترین اعمال نزد خدا شمرده شده است.

تعریف صله رحم

صله رحم، مرکب از دو واژهٔ صله و رحم است. واژهٔ صله در برابر فصل،[۱] به‌معنای پیوستن،[۲][۳] احسان و بخشش به‌کار می‌رود[۴] و رَحِم به زِهدان یعنی جای جنین در شکم مادر گفته می‌شود.[۵] از آنجا که همهٔ خویشاوندان از یک رحم سرچشمه گرفته‌اند، واژهٔ رحم به‌طور استعاری به‌معنای خویشاوندی نیز به‌کار رفته است.[۶][۷] همچنین این واژه بر مهربانی و عطوفت نیز اطلاق شده است.[۸] از دیدگاه علامه طباطبایی، رحم به مجتمع خانوادگی و کوچک اشاره دارد.[۹] از نظر دامنهٔ شمول، مراد از رحم در صله رحم، خویشاوندان نسبی است نه سببی و رضاعی؛ مانند برادر و خواهر نسبی، عمو، عمّه، خاله، دایی و فرزندان آنان؛ هرچند برخی آن را به محارمی که ازدواج با آنان حرام است، اختصاص داده‌اند.[۱۰]

در معنای اصطلاحی، صله رحم عبارت است از دیدار و برقراری ارتباط با خویشاوندان[۱۱] و هرگونه احسان و نیکی در حق آنان؛ ازجمله کمک به کسب‌وکار، حل مشکلات و عیادت.[۱۲] صله رحم به رفتارهایی اطلاق می‌شود که قرابت و پیوند میان انسان‌ها را تحکیم می‌بخشد.[۱۳]

حدیث پیامبر دربارهٔ صله رحم
حدیث پیامبر اکرم برای انجام دهنده صله رحم

جایگاه و اهمیت

صله رحم در اسلام از جایگاه والایی برخوردار است و در قرآن و روایات، بر انجام آن تأکید و از ترک آن نهی شده است. قرآن، قطع‌کنندگان صله رحم را از زیان‌کاران[۱۴] و لعنت‌شدگان معرفی کرده است.[۱۵] پیامبر اکرم، صله رحم را بخشی از دین دانسته و به آن سفارش کرده است، هرچند فاصلهٔ خویشاوندان تا یک سال راه باشد و در این راه سختی‌های زیادی متحمل شوند.[۱۶] همچنین در روایتی از پیامبر، برای کسی که صله رحم انجام می‌دهد، پاداش یک‌صد شهید بیان شده است.[۱۷][۱۸]

آثار صله رحم

آثار صله رحم دامنه‌ای گسترده دارد و جنبه‌های فردی، اجتماعی و معنوی را در بر می‌گیرد. براساس روایات، ازجمله برکات صله رحم می‌توان به آبادانی شهرها،[۱۹] طولانی شدن عمر،[۲۰] دفع بلاها، افزایش روزی، خوش‌اخلاقی،[۲۱] آسانی هنگام مرگ و سبک‌بودن حسابرسی در قیامت اشاره کرد.[۲۲]

روایت پیامبر دربارهٔ صله رحم
روایت پیامبر اکرم راجع به صله رحم

مصادیق صله رحم

در اسلام، صله رحم به‌معنای برقراری و نگهداری پیوندهای عاطفی، مالی و رفتاری با خویشاوندان است.[۲۳] این مفهوم به دیدارهای حضوری محدود نمی‌شود و هرگونه نیکی که به استحکام روابط خانوادگی کمک کند، در این چارچوب قرار می‌گیرد.[۲۴] بر اساس دیدگاه امام علی، کمترین سطح صله رحم، سلام کردن است.[۲۳] همچنین امام صادق پایینترین درجهٔ پذیرایی از خویشاوند را نوشاندن آب دانسته است.[۲۵] به باور او، خوشرویی، پاسخ نیکو دادن[۲۶] و خودداری از آزار رساندن به بستگان، از بهترین راه‌های خدمت به آنان است.[۲۷]

بخش مهمی از صله رحم از طریق گفتار و حمایت‌های معنوی انجام می‌شود. دعا کردن برای خویشاوندان، ابراز همدردی، نیکی‌گفتن دربارهٔ آنان، پرهیز از غیبت و تهمت، دفاع از آنان در غیاب‌شان و پذیرش عذرشان، همگی از این دسته‌اند. همچنین خیرخواهی، آگاهی‌رسانی دینی و دنیوی، راهنمایی در هنگام مشورت و پاسخ به شبهات، از دیگر جلوه‌های صله رحم است.[۲۸] محبت قلبی، آرزوی خیر دنیا و آخرت برای بستگان، همیشه به یاد داشتن آنان و نقد صادقانهٔ ویژگی‌های مثبت و منفی به قصد اصلاح، از مصادیق معنوی دیگر به شمار می‌رود.[۲۹]

در حوزهٔ رفتار، کارهایی مانند دیدار و بازدید، نامه‌نگاری در سفر، خوشرویی، دست‌دادن، عیادت از بیماران، شرکت در تشییع جنازه و مراسم بزرگداشت، در زمرهٔ صله رحم قرار می‌گیرند. همچنین کوشش برای حل مشکلات، رفع ظلم، اصلاح اختلافات، بخشش خطاها و سرپرستی از بستگان نیازمند، نمونه‌هایی از این پیوند عملی‌اند. انجام عباداتی چون نماز، روزه و حج به نیابت از خویشاوندان زنده یا درگذشته و نیز امر به معروف و نهی از منکر میان آنان، از دیگر مصادیق صله رحم است.[۳۰]

در بعد مالی نیز کمک‌های بلاعوض، قرض‌الحسنه، مهلت‌دادن به بدهکار یا بخشش طلب، پرداخت بدهی‌های خویشاوندان، هدیه دادن، مواسات مالی و حفظ اموال آنان، همگی در این محدوده جای می‌گیرند. افزون بر این، پرداخت صدقه به نیابت از بستگان نیز از مصادیق مالی صله رحم به حساب می‌آید.[۳۱]

قطع رحم

هر رفتاری که باعث کدورت و فاصله بین خویشاوندان گردد، قطع رحم محسوب می‌شود.[۳۲] قطع رابطه با خویشاوندان، حتی اگر آنان قطع رابطه کرده باشند، جایز نیست.[۳۳] این کار از مبغوض‌ترین اعمال نزد خداوند شمرده شده است.[۳۴] در روایتی از امام صادق، قطع‌کنندهٔ رحم، ملعون معرفی شده است.[۳۵] چنین فردی وارد بهشت نمی‌شود[۳۶] و بوی بهشت را که از فاصلهٔ دو هزار سال به مشام می‌رسد، احساس نمی‌کند.[۳۷] در قرآن، رابطه با خویشاوندان کافر و مشرک ستیزه‌جو که دشمن اسلام هستند، استثنا شده است.[۳۸]

ملا احمد نراقی در تبیین مصادیق قطع رابطه با والدین، رفتارهای زیر را مصداق قطع رحم می‌داند:

  • آزار والدین با گفتار، کردار یا رفتار ناشایست، ازجمله سخن ناخوش که موجب دل‌شکستگی آنان شود؛
  • کوتاهی در دفاع از والدین در برابر ظلم دیگران، در صورت توانایی بر رفع آن؛
  • دوری و کناره‌گیری از والدین از روی کینه و حسد؛
  • عیادت نکردن از آنان در زمان بیماری، بدون عذر موجه؛
  • به دیدار نرفتن پس‌از بازگشت از سفر؛
  • حاضر نشدن در مجلس تعزیهٔ آنان، هنگام مصیبت؛
  • ترک رفت‌وآمد، احوال‌پرسی و یاری نکردن با مال، دست، زبان و آبرو؛
  • دریغ کردن از کمک در صورت نیاز والدین به مسکن، لباس یا خوراک، درحالی‌که فرزند توانایی مالی دارد و بیش از نیاز خود متمکن است.[۳۹]

پانویس

  1. ابن‌منظور، لسان‌العرب، 1414ق، ج‏11، ص727.
  2. دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه صله.
  3. راغب اصفهانی، ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن با تفسیر لغوی و ادبی قرآن،1369ش، ج‏4، ص461.
  4. عمید، فرهنگ عمید، ذیل واژه صله.
  5. دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه رَحِم.
  6. نمازی، مستدرک سفینه البحار، 1408ق، ج4، ص112.
  7. فراهیدی، کتاب العین، 1409ق، ج‏3، ص224.
  8. ابن‌فارس، معجم مقاییس‌اللغه، 1404ق، ج‏2، ص498.
  9. طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، 1374ش، ج‏4، ص220.
  10. تبریزی، صراط النجاة، 1385ش، ج۵، ص۲۶۱؛ فیض کاشانی، مفاتیح الشرائع، بی‌تا، ج۱، ص۸.
  11. دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ذیل واژه رَحِم.
  12. وطن‌دوست و دیگران، فرهنگ روابط اجتماعی در آموزه‌های اسلامی، 1388ش، ص377.
  13. شرف‌الدین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم، 1378ش، ص27.
  14. سوره بقره، آیه ۲۷.
  15. سوره محمد، آیات ۲۲ و ۲۳.
  16. کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص151.
  17. نوری، مستدرک الوسئل و مستنبط المسائل، 1408ق، ج15، ص249.
  18. ابن‌بابویه، من لایحضره‌الفقیه، 1385ش، ج۴، ص۱۶.
  19. کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص152.
  20. مجلسی، بحارالانوار، 1403ق، ج71، ص93.
  21. کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص151.
  22. طوسی، آمالی طوسی، 1414ق، ص481.
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص155.
  24. فیض کاشانی، محجة البیضاء، بی‌تا، ج2، فصل آداب الصحبة و المعاشرة.
  25. کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص151.
  26. کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص157.
  27. نوری، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، 1408ق، ج15، ص255.
  28. شرف‌الدین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم، 1378ش، ص45.
  29. شرف‌الدین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم، 1378ش، ص47.
  30. شرف‌الدین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم، 1378ش، ص46.
  31. شرف‌الدین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم، 1378ش، ص47.
  32. فیض کاشانی، محجة البیضاء، بی‌تا، ج2، فصل آداب الصحبة و المعاشرة.
  33. کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص247.
  34. نمازی، مستدرک سفینه البحار، 1408ق، ج4، ص108.
  35. حر عاملی، وسائل الشیعه، 1409ق، ج16، ص280.
  36. مجلسی، بحارالانوار، 1403ق، ج71، ص91.
  37. کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص349.
  38. سوره توبه، آیه 113.
  39. ملااحمد نراقی، معراج السعادة، بی‌تا، ص406-408.

منابع

  • قرآن کریم.
  • ابن‌بابویه محمد بن علی (شیخ صدوق)، من لایحضره الفقیه، تهران‬، دارالکتب الاسلامیه، ‬ ۱۳۸۵ش. ‬
  • ابن‌فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس‌اللغة، محقق، مصحح عبدالسلام هارون، قم، مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ق‏.
  • ابن‌منظور، محمد بن مکرم، ‏لسان‌العرب، بیروت، دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق‏.
  • حر عاملی، محمد بن حسن، تفصیل وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة، قم، مؤسسة آل‌البیت، ۱۴۰۹ق.
  • تبریزی، جواد، صراط النجاه، قم، دارالصدیقه الشهید، ۱۳۸۵ش.
  • دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه دهخدا، وب‌سایت مؤسسه لغت نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی، تاریخ بازدید: ۱۶ مرداد ۱۴۰۰ش.
  • راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات، ترجمه غلامرضا خسروی حسینی، تهران، مرتضوی، ۱۳۶۹ش.
  • شرف‌الدین، حسین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم؛ کلیاتی از ابعاد فقهی صله و قطع رحم، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، مرکز انتشارات، ۱۳۷۸ش.
  • طباطبایی، محمدحسین‏، ترجمه تفسیر المیزان، مصحح محمد باقر موسوی، قم، جامعه مدرسین حوزه علمیه، ۱۳۷۴ش.
  • طوسی، محمد بن حسن، آمالی طوسی، قم، دار الثقافة، ۱۴۱۴ق.
  • عمید، حسن، فرهنگ فارسی عمید، وب‌سایت کتابسرای اشجع، تاریخ بازدید: ۱۶ مرداد ۱۴۰۰ش.
  • فراهیدی، خلیل بن احمد، کتاب العین، قم، هجرت، چاپ دوم، ‏ ۱۴۰۹ق‏.
  • فیض کاشانی، محسن، محجة البیضاء، مؤسسه النشر الاسلامی، چاپ دوم، بی‌تا.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح علی‌اکبر غفاری و محمد آخوندی، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
  • مجلسی، محمدباقر بن محمدتقی‏، بحارالانوار، بیروت، دار إحیاء التراث العربی‏، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
  • نراقی، ملااحمد، معراج السعادة، تهران، رشیدی، بی‌تا.
  • نمازی شاهرودی، علی، مستدرک سفینه البحار، قم، مؤسسة النشر الاسلامی التابعة لجماعة المدرسین، چاپ سوم، ۱۳۹۵ش.
  • نوری، حسین بن محمدتقی، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، قم، مؤسسة آل‌البیت، ۱۴۰۸ق.
  • وطن‌دوست و دیگران، فرهنگ روابط اجتماعی در آموزه‌های اسلامی، مشهد، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، ۱۳۸۸ش.