ایران‌پدیا:Featured articles/2026/40
مولانا؛ شاعر پارسی‌گوی و عارف پرآوازهٔ سده هفتم جلال‌الدین محمد بلخی، معروف به مولانا، شاعر معروف و مشهور پارسی‌زبان است که در سال ۶۰۴ق در بلخ زاده شد. اجداد مولانا، همه اهل خراسان بزرگ بوده‌اند. نفوذ مولانا بسیار فراتر از مرزهای ملی و قومی است. مردم ایران، افغانستان، تاجیکستان و نیز مردم ترک‌زبان، یونانیان و دیگر مسلمانان آسیای میانه و جنوب شرق آسیا همگی از میراث معنوی مولانا اثر پذیرفته‌اند. در قونیه، جلال‌الدین، از تعالیم درسی برهان‌الدین محقق ترمذی (دوست و شاگرد پدرش) بهره برد، و سپس به سفارش برهان‌الدین، برای ادامهٔ تحصیل به حلب رفت. در حلب نیز، جلال‌الدین به شاگردی کمال‌الدین ابن‌عدیم پرداخت. مولانا در شام، با علما و صوفیان دیدارهای بسیار کرد. پس از چند سال اقامت در شام (احتمالا ۷ سال)، مولانا به قونیه بازگشت و به سفارش برهان‌الدین به ریاضت پرداخت. وی، سه چلّه را گذراند و پس از مرگ برهان‌الدین، بر مسند تدریس نشست. پادشاهان سلجوقی در قونیه، ارادت ویژه‌ای به مولانا داشتند و معین‌الدین پروانه، وزیر معروف دوران سلجوقی، به مجالس درس و وعظ مولانا رفت‌وآمد داشت. مولانا به سنت پدر و اجداد خود، در مدرسه به تدریس فقه و علوم دین پرداخت و طالبان زیادی، به‌گفته دولتشاه حدود ۴۰۰ نفر، در محضر او حاضر می‌شدند.
پادکست مقاله مولانا| 🡇
|
دیگر مقالات منتخب: حامد کاشانی – مددکاری اجتماعی – فمینیسم