سهراب سپهری: تفاوت میان نسخه‌ها

سهراب سپهری در ظهر ۱۵ مهر ۱۳۰۷ش در شهر [[قم]] متولد شد. وی سومین فرزند اسدالله خان و فروغ سپهری است که هر دو اهل شعر و هنر بودند. مادر سهراب، نوادهٔ لسان‌الملک سپهر مؤلف «ناسخ التواریخ» بود.<ref>سپهری، مرغ مهاجر، 1377ش، ص17.</ref> سهراب، در همان [[کودک|کودکی]]، [[نقاشی]]، طراحی و خوشنویسی را از [[پدر]] آموخت.<ref>سپهری، هنوز در سفرم، 1380ش، ص14.</ref> آموزش ابتدایی را در دبستان خیام [[کاشان]] گذراند و همزمان در همین دوران به [[نقاشی]] و [[شعر فارسی|شعر]] روی آورد.<ref>مرادی کوچی، معرفی و شناخت سهراب سپهری، 1380ش، ص11.</ref> شاعران و نویسندگان مورد علاقه‌اش گوته، لامارتین، زولا، [[حافظ]]، [[سعدی شیرازی|سعدی]] و نظام وفا بودند. علاقه‌اش به مطالعه و نویسندگی در سنین نوجوانی آغاز شد.<ref>عابدی، تپش سایه دوست، 1377ش، ص96.</ref> در همین دوران، به سبب علاقه به [[موسیقی]]، نواختن [[سنتور]] و [[نی]] را در خانه به‌صورت خودآموز آغاز کرد. در ۱۵ سالگی به [[تهران]] آمد و در دانشسرای مقدماتی به تحصیل ادامه داد.<ref>سپهری، مرغ مهاجر، 1377ش، ص 55، 56 و 62.</ref> در این دوره، علاقهٔ او به نقاشی و نشست و برخاست با اعضای انجمن ادبی صبای [[کاشان]] همچنان ادامه یافت.<ref>نیازمند ارجاع</ref>

[[پرونده:سهراب سپهری۱.jpg|alt=جوانی سهراب سپهری|بندانگشتی|سهراب سپهری کاشان ۱۳۲۵]]

سهراب پس از پایان دورهٔ دوسالهٔ دانشسرا، در ۱۸ سالگی به استخدام ادارهٔ فرهنگ (آموزش و پرورش) [[کاشان]] درآمد و در همین سال در امتحانات ششم ادبی شرکت کرد.<ref>مرادی کوچی، معرفی و شناخت سهراب سپهری، 1380ش، ص11.</ref> هنوز ۲۰ ساله نشده بود که با مشفق کاشانی که در آن زمان شاعری [[جوانی|جوان]] بود، در ادارهٔ فرهنگ آشنا شد و این آشنایی تأثیری مثبت در زندگی او گذاشت. در حقیقت، مشفق الفبای شاعری را به سهراب آموخت و به اصلاح شعرهای او پرداخت. سبک و روش سهراب زیر تأثیر آشنایی وی با منوچهر شیبانی، نقاش و شاعر معاصر در قمصر [[کاشان]] دگرگون شد.<ref>سپهری، هنوز در سفرم، 1380ش، ص18ـ19.</ref> او پس از گرفتن مدرک دیپلم، از ادارهٔ فرهنگ استعفا کرد و برای تحصیل در رشتهٔ نقاشی در دانشکدهٔ هنرهای زیبا، به تهران رفت. وی همزمان با تحصیل، در شرکت نفت نیز به خدمت پرداخت. او به تدریج با سروده‌های نیما و توللی آشنا شد و در قالب‌هایی چون چارپاره طبع‌آزمایی کرد. عشق به شاعری او را به جلسه‌های ادبی مورخ‌الدولهٔ سپهر کشاند و سبب آشنایی او با افرادی مانند محسن هشترودی، محمدابراهیم باستانی پاریزی و کریم پورشیرازی در این انجمن شد.<ref>عابدی، تپش سایه دوست،1377ش، ص101ـ102.</ref>

[[پرونده:سهراب سپهری۲.jpg|جایگزین=دستخط سهراب سپهری|بندانگشتی|دستخط سهراب سپهری]]

سهراب سپهری دارای تخیلی بسیار پیشرفته و مدرن بود. این‌گونه از تخیل، پیش از آن، در شعر بیدل دیده شده و پس از بیدل تا ظهور سهراب، در [[شعر فارسی]] سابقه نداشته است.<ref>کاظمی، شعر پارسی، 1379ش، ص102.</ref> از آنجا که سهراب هم شاعر بود و هم نقاش، شعرش طراحی لحظه‌های شاعرانه و نقاشی او لبریز از شعر بود.<ref>شایگان، لحظه‌ای در واحه، 1361ش، ص39.</ref> هنوز از مرگ او مدت زیادی نگذشته است، اما ذهن جامعه اشعار او را مانند اشعار [[حافظ]] و [[سعدی]] پذیرفته، به خاطر سپرده و زنده نگاه داشته است.<ref>شمیسا، نگاهی به سپهری، 1372ش، ص6.</ref>

از مشهورترین آثار او در زمینهٔ شعر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

گفتنی است این هشت دفتر شعر، به صورت یکجا به نام هشت کتاب منتشر شده‌اند.<ref>«هشت کتاب»، وبگاه گیسوم.</ref> دفتری از شعرهای برگزیدهٔ او به نام «عاشق همیشه تنهاست»، به همت کریم امامی همراه ترجمهٔ انگلیسی آن در ۱۳۸۲ش در [[تهران]] چاپ شد. اشعار او به زبان‌های گوناگون مانند انگلیسی، فرانسه، آلمانی، [[زبان عربی|عربی]] و در سال‌های اخیر به زبان‌های اسپانیولی، ترکی و سوئدی برگردانیده شده است.<ref>سپهری، مرغ مهاجر، 1377ش، ص83.</ref>

[[پرونده:سهراب سپهری.jpg|جایگزین=سنگ قبر سهراب سپهری|بندانگشتی|سنگ قبر سهراب سپهری]]

او در ۱۳۵۸ش برای درمان بیماری سرطان خون به لندن رفت؛ اما پس از ناکامی در درمان، به [[ایران]] بازگشت و سرانجام در [[تهران]] درگذشت و در صحن امامزاده سلطان‌علی در قریه مشهدِ اردهالِ [[کاشان]] به خاک سپرده شد.<ref>آشوری، پیامی در راه، 1366ش، ص14.</ref>

{{پانویس}}

{{آغاز منابع}}

{{پایان منابع}}