رازیانه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{درشت|'''رازیانه'''}}؛ گیاهی علفی و خوش‌بو با مصرف دارویی{{سخ}}

رازیانه گیاهی دو ساله از تیرهٔ چتریان است که ارتفاعی حدود ۱ تا ۱٫۵ متر دارد. برگ‌های آن متناوب و دارای بریدگی، و گل‌های آن زرد خوشه‌ای است. دانه‌های ریز رازیانه نیز مصرف دارویی دارند. رازیان، رازیانج، رازنج، رازیام، رازیانک،<ref>[https://www.vajehyab.com/amid/رازیانه عمید، فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژه رازیانه.]</ref> بادیان و والان<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/رازیانه معین، فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه رازیانه.]</ref> نام‌های دیگر این گیاه است. برخی رازیانه و بادیان را مترادف یکدیگر می‌دانند، اما برخی دیگر این دو گیاه را متفاوت از یکدیگر دانسته‌اند.<ref>اخوینی بخاری، هدایة المتعلمین، ۱۳۷۱ش، ص263 و 367 و 432 و 434.</ref> خاستگاه این گیاه در ایران، در مناطق شمالی و دامنه‌های رشته‌کوه البرز است.<ref>خوش‌بین، گیاهان معجزه‌گر، ج2، ۱۳۸۹ش، ص108؛{{سخ}}

  تائب، «مقدمه‌ای بر طب سنتی گیلان (گیل‌تجربه)»، ۱۳۶۶ش، ج1، ص31.</ref> رازیانه به دو نوع «بری» و «بستانی» تقسیم می‌شود؛ نوع بستانی آن گرم و خشک، تخم آن گرم‌تر و ریشه‌اش نیز در مقایسه با نوع بری قوی‌تر از دیگر اجزاء آن است.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقائق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص13 و 17.</ref>

* مهرین، مهرداد، خواص میوه‌ها ـ خوراکی‌ها، تهران، خشایار، ۱۳۷۳ش.

* نورالله، «مادة الحیاة، رساله در علم طباخی»، کارنامه و مادة الحیاة (متن دو رساله در آشپزی از دورهٔ صفوی)، به‌تحقیق ایرج افشار، تهران، سروش، ۱۳۶۰ش.