فریدون مشیری: تفاوت میان نسخه‌ها

فریدون مشیری در ۱۳۰۵ش در خانواده‌ای تهرانی و اهل ادب و فرهنگ زاده شد. پدربزرگ‌های پدری و مادری او، هر دو شاعر بودند. فریدون، تحصیلات ابتدایی را در [[تهران]] سپری کرد و دوران متوسطه را در دارالفنون و دبیرستان ادب گذراند. در ۱۸ سالگی به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد.<ref>احمدی، سیر سخن، ج2، 1345ش، ص457.</ref> او همزمان به تحصیل در رشته ادبیات فارسی دانشگاه تهران پرداخت. متأسفانه، وی به‌دلیل مشغله‌های کاری و نیز کارهای مطبوعاتی نتوانست تحصیل در دانشگاه را به سرانجام برساند. فریدون مشیری، در سال ۱۳۳۳ش [[ازدواج]] کرد که ثمرهٔ این وصلت دو فرزند بود. وی در سال ۱۳۵۷ش از خدمات دولتی بازنشسته شد.

فریدون، شاعری را از ۱۰ سالگی با نظم برخی نکات و انشاهای مدرسه آغاز کرد. وی، اولین دفتر از غزل‌های خود را در سنین ۱۲ تا ۱۵ سالگی به اتمام رساند. مجموعه اشعار متعددی از فریدون مشیری طی سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۷۶ش به چاپ رسید.<ref>مشیری، سه دفتر (ابر و کوچه، گناه دریا، بهار را باورکن)، 1369ش، ص7.</ref> مشیری در سال‌های ۱۳۳۲–۱۳۵۱ش همزمان با کار در وزارت پست و تلگراف، مسئول صفحه شعر و ادب مجله «روشنفکر» بود و به نقد [[کتاب]]، فیلم، [[تئاتر]]، [[نقاشی]] و [[شعر فارسی|شعر]] می‌پرداخت. مشیری همچنین در مجله «سپید و سیاه» مشغول به کار شد و با مجله «سخن» به سردبیری پرویز ناتل خانلری نیز همکاری داشت.

سرود فتح می‌خوانم<ref>[https://www.asriran.com/fa/news/809457/فریدون-مشیری-پاک-و-ریشه-در-این-خاک «فریدون مشیری؛ پاک و ریشه در این خاک»، وب‌سایت عصرایران.]</ref>

فریدون مشیری، در طول زندگی خود به کشورهای بسیاری سفر کرد و جلسات سخنرانی و شعرخوانی بسیاری برگزار کرد. در سال ۱۳۵۲ش از چندین شهر اروپایی مانند هامبورگ و پاریس دیدن کرد. در سال ۱۳۵۴ش به [[لندن]] رفت و از نمایشگاه هنرهای اسلامی در آن‌جا بازدید کرد. در ۱۳۵۶ش در [[هندوستان]]، برای اساتید [[زبان فارسی]] در کشمیر سخنرانی کرد. در ۱۳۷۶ش به آمریکا رفته و علاوه بر چاپ کتاب «یک آسمان پرنده»، به ۲۴ ایالت آمریکا سفر کرد و جلسات شعرخوانی متعددی برپا کرد. در همین سال، نوار شب شعر او در آلمان به چاپ رسید و به‌همین دلیل، مشیری به آلمان رفت و در شهرهای فرانکفورت، برلین و دوسلدرف سخنرانی کرد.<ref>مشیری، بازتاب نفس صبحدمان، 1380ش، ص1672 و 1673.</ref> در سال ۱۳۷۸ش به سوئد رفت و در چندین شهر از جمله استکهلم، گوتنبرگ و مالمو شعرهای فارسی خواند.

فریدون مشیری پس از نیم قرن فعالیت مؤثر در حوزه فرهنگ [[ایران]] و زبان و شعر پارسی، سرانجام در ۱۳۷۹ش (۷۴ سالگی) بر اثر بیماری [[سرطان]] درگذشت و در قطعه هنرمندان [[بهشت زهرا]] در [[تهران]] به خاک سپرده شد.<ref>صاحب‌اختیاری، شاعر کوچة خاطره‌ها، 1381ش، ص9-11.</ref>

[[پرونده:فریدون مشیری.jpg|جایگزین=کتاب تشنه طوفان اثر فریدون مشیری|بندانگشتی|کتاب تشنه طوفان اثر فریدون مشیری]]

مجموعه «تشنه توفان» در سال ۱۳۳۴ش با مقدمه محمدحسین شهریار، چاپ دوم همین اثر با نام «نایافته» در سال ۱۳۳۶ش، «گناه دریا» در ۱۳۳۵ش، «ابر» در ۱۳۴۰ش، «ابر و کوچه» که تکمیل‌شدهٔ کتاب «ابر» بود در ۱۳۴۶ش، «بهار را باور کن» در ۱۳۴۷ش، «پرواز با خورشید» در ۱۳۴۸ش (مجموعه‌ای از اشعار کهن شاعر بود که بیش از ۱۰ بار تجدید چاپ شد)، «برگزیده شعرها» در ۱۳۴۹ش، «از خاموشی» در ۱۳۵۶ش، «گزینه اشعار» در ۱۳۶۴ش، «مروارید مهر» در ۱۳۶۴ش، «آه، باران» در ۱۳۶۷ش، «سه دفتر» در ۱۳۶۹ش، «از دیار آشتی» در ۱۳۷۱ش، «با پنج سخن‌سرا» در ۱۳۷۲ش، «لحظه‌ها و احساس» در ۱۳۷۴ش، «آواز آن پرنده غمگین» در ۱۳۷۸ش، «تا صبح تابناک اهورایی» در ۱۳۷۹ش، «نوایی هماهنگ باران» و «از دریچه ماه» در ۱۳۸۴ش از معروف‌ترین آثار فریدون مشیری هستند. از آن‌جایی که مشیری در قالب چارپاره نیز شهرتی فراوان داشت، دو کتاب «ناقوس نیلوفر» و «آفتاب‌پرست» او مورد قبول جامعه افتاد.<ref>حقوقی، مروری بر تاریخ ادب و ادبیات امروز ایران، 1377ش، ص401.</ref>

مشیری علاوه بر شعر، نوشته‌هایی دیگر را نیز به‌صورت کتاب به چاپ رسانید، از جمله کتاب «یکسان نگریستن» که مجموعه‌ای از سخنان [[ابوسعید ابوالخیر]] است.<ref>شیری، سه دفتر (ابر و کوچه، گناه دریا، بهار را باورکن)، 1369ش، ص7 و 8.</ref> فریدون، این کتاب را با توجه به علاقه‌اش به عرفان و تصوف ایرانی نوشت و در اوایل دهه ۱۳۴۰ش به چاپ رسانید.

{{پانویس}}

{{آغاز منابع}}

* احمدی، احمد و رزمجو، حسین، سیر سخن، مشهد، باستان، ج۲، ۱۳۴۵ش.

* مشیری، فریدون، سه دفتر (ابر و کوچه، گناه دریا، بهار را باورکن)، تهران، نشر چشمه، ۱۳۶۹ش.

{{پایان منابع}}