حافظ: تفاوت میان نسخه‌ها

(۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)

خط ۷:

== زندگی‌نامه ==

کمال‌الدین یا بهاءالدین محمد، پدر حافظ بود که برخی منابع او را از اهالی کوپای اصفهان و برخی دیگر، او را از تویسرکان می‌دانند که به شیراز رهسپار شده و از راه تجارت، امرار معاش می‌کرده است.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص107-108.</ref>

کمال‌الدین یا بهاءالدین محمد، پدر حافظ بود که برخی منابع او را از اهالی کوپای [[اصفهان]] و برخی دیگر، او را از تویسرکان می‌دانند که به شیراز رهسپار شده و از راه تجارت، امرار معاش می‌کرده است.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص107-108.</ref>

شمس‌الدین، سومین پسر خانواده بود که در شیراز متولد شد. او، در کودکی پدر خود را از دست داد و مادر، سرپرستی شمس‌الدین را به یکی از اهالی محل سپرد.<ref>نامنی، فرهنگِ نابِ حافظ، چ1، 1378ش، ص17.</ref> شمس‌الدین پس از مدتی، مربی خود را ترک کرد<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1068.</ref> و در یک نانوایی، مشغول به‌کار شد. او، اوقات فراغت خود را در مکتبی که در نزدیکی نانوایی بود، می‌گذراند. در مکتب‌خانه، شمس‌الدین، تعداد بسیاری از سوره‌های قرآن را حفظ و همچنین گلستان سعدی را بارها دوره کرد. او در همان کودکی، به سرودن شعر روی آورد. در سن ۹ سالگی نیز قرآن را حفظ کرد و به‌همین دلیل، از همان زمان ملقب به حافظ شد.<ref>نامنی، فرهنگِ نابِ حافظ، چ1، 1378ش، ص21.</ref> حافظ، به کسب علم بسیار علاقه‌مند بود و برای آن، تلاش بسیاری کرد.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، 1355ش، ج3، ب2، ص1066.</ref>

خط ۱۶:

== شعر حافظ ==

حافظ، بر زبان و ادبیات عرب، همانند زبان فارسی تسلطی ویژه داشت و این را می‌توان از اشعار او، موسیقی کلام و معنا و محتوای غزل‌های حافظ، به آسانی درک کرد.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص127-129.</ref> متخصصان بر این باورند که حافظ در سُرایش شعرهای خود متأثر از بزرگانی همچون ~~فردوسی، نظامی، سعدی،~~ خاجوی کرمانی و کمال خجندی در میان فارسی‌زبانان<ref>خطیب رهبر، دیوان غزلیات حافظ شیرازی، 1363ش، ص29-30.</ref> و متنبی، ابوفراس و ابوالعلاء معرّی در میان شاعران عرب بوده است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص279.</ref> برخی از اشعار حافظ نیز پاسخی است به ابیاتی از مولوی، سعدی، همام، اوحدی، خواجو و شاعرانی دیگر.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1072-1073.</ref>

حافظ، بر زبان و ادبیات عرب، همانند زبان فارسی تسلطی ویژه داشت و این را می‌توان از اشعار او، موسیقی کلام و معنا و محتوای غزل‌های حافظ، به آسانی درک کرد.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص127-129.</ref> متخصصان بر این باورند که حافظ در سُرایش شعرهای خود متأثر از بزرگانی همچون [[فردوسی]]، [[نظامی]]، [[سعدی]]، خاجوی کرمانی و کمال خجندی در میان فارسی‌زبانان<ref>خطیب رهبر، دیوان غزلیات حافظ شیرازی، 1363ش، ص29-30.</ref> و متنبی، ابوفراس و ابوالعلاء معرّی در میان شاعران عرب بوده است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص279.</ref> برخی از اشعار حافظ نیز پاسخی است به ابیاتی از مولوی، سعدی، همام، اوحدی، خواجو و شاعرانی دیگر.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1072-1073.</ref>

حافظ، در اشعار خود، چند نفر را مدح کرده یا به معاشرت و درک حضور آنها اشاره کرده است. او، با بزرگان و محتشمان بسیاری هم‌نشینی داشت و ملاقات او با امیرتیمور، در روزهای پایانی عمر حافظ، یکی از رویدادهای زندگی او است که در اشعار خود به آن اشاره کرده است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص279.</ref>

خط ۲۳:

حافظ، در ادبیات فارسی، به شاعر غزل‌سُرا معروف است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص280.</ref> دیوان کلیات او، شامل پنج قصیده، غزلیات، مثنوی کوتاه (مشهور به آهوی وحشی)، ساقی‌نامه، مقطعات و رباعیات است.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1081-1082.</ref>

شعر حافظ، در میان مردم جهان، مشهور بوده و فارسی‌زبانان، قرن‌های بسیاری است که به دیوان حافظ فال زده و او را «کاشف هر راز» می‌دانند. شرح و ترجمه‌های بسیاری بر غزل‌های این شاعر توانمند ایرانی، در طول تاریخ، صورت گرفته است.<ref>پورنامداریان، گمشدة لب دریا، 1382ش، ص7.</ref>

شعر حافظ، در میان مردم جهان، مشهور بوده و فارسی‌زبانان، قرن‌های بسیاری است که به [[دیوان حافظ]] [[فال حافظ|فال]] زده و او را «کاشف هر راز» می‌دانند. شرح و ترجمه‌های بسیاری بر غزل‌های این شاعر توانمند ایرانی، در طول تاریخ، صورت گرفته است.<ref>پورنامداریان، گمشدة لب دریا، 1382ش، ص7.</ref>

== درگذشت ==

خط ۶۹:

* نوری، حسن، یک قصه بیش نیست، تهران، علمی، چ۱، ۱۳۶۸ش.

* نیازکار، فرح، «یادروز حافظ» دانشنامه حافظ، تهران، نخستان پارسی، ۱۳۹۷ش.

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 == زندگی‌نامه ==
-کمال‌الدین یا بهاءالدین محمد، پدر حافظ بود که برخی منابع او را از اهالی کوپای اصفهان و برخی دیگر، او را از تویسرکان می‌دانند که به شیراز رهسپار شده و از راه تجارت، امرار معاش می‌کرده است.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص107-108.</ref>
+کمال‌الدین یا بهاءالدین محمد، پدر حافظ بود که برخی منابع او را از اهالی کوپای [[اصفهان]] و برخی دیگر، او را از تویسرکان می‌دانند که به شیراز رهسپار شده و از راه تجارت، امرار معاش می‌کرده است.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص107-108.</ref>
 شمس‌الدین، سومین پسر خانواده بود که در شیراز متولد شد. او، در کودکی پدر خود را از دست داد و مادر، سرپرستی شمس‌الدین را به یکی از اهالی محل سپرد.<ref>نامنی، فرهنگِ نابِ حافظ، چ1، 1378ش، ص17.</ref> شمس‌الدین پس از مدتی، مربی خود را ترک کرد<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1068.</ref> و در یک نانوایی، مشغول به‌کار شد. او، اوقات فراغت خود را در مکتبی که در نزدیکی نانوایی بود، می‌گذراند. در مکتب‌خانه، شمس‌الدین، تعداد بسیاری از سوره‌های قرآن را حفظ و همچنین گلستان سعدی را بارها دوره کرد. او در همان کودکی، به سرودن شعر روی آورد. در سن ۹ سالگی نیز قرآن را حفظ کرد و به‌همین دلیل، از همان زمان ملقب به حافظ شد.<ref>نامنی، فرهنگِ نابِ حافظ، چ1، 1378ش، ص21.</ref> حافظ، به کسب علم بسیار علاقه‌مند بود و برای آن، تلاش بسیاری کرد.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، 1355ش، ج3، ب2، ص1066.</ref>
@@ خط ۱۶: / خط ۱۶: @@
 == شعر حافظ ==
-حافظ، بر زبان و ادبیات عرب، همانند زبان فارسی تسلطی ویژه داشت و این را می‌توان از اشعار او، موسیقی کلام و معنا و محتوای غزل‌های حافظ، به آسانی درک کرد.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص127-129.</ref> متخصصان بر این باورند که حافظ در سُرایش شعرهای خود متأثر از بزرگانی همچون فردوسی، نظامی، سعدی، خاجوی کرمانی و کمال خجندی در میان فارسی‌زبانان<ref>خطیب رهبر، دیوان غزلیات حافظ شیرازی، 1363ش، ص29-30.</ref> و متنبی، ابوفراس و ابوالعلاء معرّی در میان شاعران عرب بوده است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص279.</ref> برخی از اشعار حافظ نیز پاسخی است به ابیاتی از مولوی، سعدی، همام، اوحدی، خواجو و شاعرانی دیگر.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1072-1073.</ref>
+حافظ، بر زبان و ادبیات عرب، همانند زبان فارسی تسلطی ویژه داشت و این را می‌توان از اشعار او، موسیقی کلام و معنا و محتوای غزل‌های حافظ، به آسانی درک کرد.<ref>معین، حافظ شیرین سخن، 1375ش، ص127-129.</ref> متخصصان بر این باورند که حافظ در سُرایش شعرهای خود متأثر از بزرگانی همچون [[فردوسی]]، [[نظامی]]، [[سعدی]]، خاجوی کرمانی و کمال خجندی در میان فارسی‌زبانان<ref>خطیب رهبر، دیوان غزلیات حافظ شیرازی، 1363ش، ص29-30.</ref> و متنبی، ابوفراس و ابوالعلاء معرّی در میان شاعران عرب بوده است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص279.</ref> برخی از اشعار حافظ نیز پاسخی است به ابیاتی از مولوی، سعدی، همام، اوحدی، خواجو و شاعرانی دیگر.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1072-1073.</ref>
 حافظ، در اشعار خود، چند نفر را مدح کرده یا به معاشرت و درک حضور آنها اشاره کرده است. او، با بزرگان و محتشمان بسیاری هم‌نشینی داشت و ملاقات او با امیرتیمور، در روزهای پایانی عمر حافظ، یکی از رویدادهای زندگی او است که در اشعار خود به آن اشاره کرده است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص279.</ref>
@@ خط ۲۳: / خط ۲۳: @@
 حافظ، در ادبیات فارسی، به شاعر غزل‌سُرا معروف است.<ref>زرین‌کوب، با کاروان حلّه، 1376ش، ص280.</ref> دیوان کلیات او، شامل پنج قصیده، غزلیات، مثنوی کوتاه (مشهور به آهوی وحشی)، ساقی‌نامه، مقطعات و رباعیات است.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، چ2، 1355ش، ج3، ب2، ص1081-1082.</ref>
-شعر حافظ، در میان مردم جهان، مشهور بوده و فارسی‌زبانان، قرن‌های بسیاری است که به دیوان حافظ فال زده و او را «کاشف هر راز» می‌دانند. شرح و ترجمه‌های بسیاری بر غزل‌های این شاعر توانمند ایرانی، در طول تاریخ، صورت گرفته است.<ref>پورنامداریان، گمشدة لب دریا، 1382ش، ص7.</ref>
+شعر حافظ، در میان مردم جهان، مشهور بوده و فارسی‌زبانان، قرن‌های بسیاری است که به [[دیوان حافظ]] [[فال حافظ|فال]] زده و او را «کاشف هر راز» می‌دانند. شرح و ترجمه‌های بسیاری بر غزل‌های این شاعر توانمند ایرانی، در طول تاریخ، صورت گرفته است.<ref>پورنامداریان، گمشدة لب دریا، 1382ش، ص7.</ref>
 == درگذشت ==
@@ خط ۶۹: / خط ۶۹: @@
 * نوری، حسن، یک قصه بیش نیست، تهران، علمی، چ۱، ۱۳۶۸ش.
 * نیازکار، فرح، «یادروز حافظ» دانشنامه حافظ، تهران، نخستان پارسی، ۱۳۹۷ش.
+{{شخصیت‌های ادبیات فارسی}}