فردوسی: تفاوت میان نسخه‌ها

ابوالقاسم حسن منصور معروف به فردوسی، شاعر و حماسه‌سرای ایرانی، به سال ۳۲۹ق در روستای باژ [[خراسان]] به دنیا آمد.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/ابوالقاسم_فردوسی «ابوالقاسم فردوسی»، وب‌سایت ویکی شیعه.]</ref> فردوسی سخن‌سرای نامی و خالق [[شاهنامه]]، حماسهٔ ملی ایرانیان است؛ او بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو<ref>[https://ganjoor.net/ferdousi «فردوسی»، وب‌سایت گنجور.]</ref> و معروف به حکیم سخن و حکیم طوس است.<ref>[https://khrz.farhang.gov.ir/fa/person/detail/682 «ابوالقاسم فردوسی طوسی»، وب‌سایت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان رضوی، 1400ش.]</ref> نام فردوسی در همه جای جهان مدح شده است.<ref>[https://ganjoor.net/ferdousi «فردوسی»، وب‌سایت گنجور]</ref>

دوران [[کودک|کودکی]] فردوسی هم‌زمان با دوران پادشاهی سامانیان بود. مبادی تحصیل را نزد [[پدر]] و در مکتب‌خانه‌های باژ و طوس آموخت.<ref>[https://www.beytoote.com/scientific/scientist/ferdowsi-biography.html «زندگی‌نامه ابوالقاسم فردوسی»، وب‌سات بیتوته.]</ref> دوران [[نوجوانی]] و [[جوانی]] را صرف مطالعهٔ تاریخ و به دست آوردن دانش کرد و به داستان‌های کهن ایرانی علاقه‌مند شد و تصمیم به نوشتن مجموعه‌ای عظیم از داستان‌های اساطیری ایرانیان گرفت.<ref>[https://www.imna.ir/news/469628/زندگینامه-فردوسی-آثار-و-اشعار «زندگی‌نامۀ فردوسی، آثار و اشعار»، خبرگزاری ایمنا، 1399ش.]</ref>

پدر فردوسی ابومنصور و مادرش گُردویَه‌زهرا نام داشت. پدرش از کشاورزان بزرگ خراسان و مادرش یکی از شاهزادگان [[مازندران|مازندرانی]] بود. فردوسی سه خواهر داشت. خانوادهٔ فردوسی از دهقانان صاحب زمین و ثروت بودند.<ref>[https://namnak.com/زندگینامه-حکیم-ابوالقاسم-فردوسی.p572 «زندگی‌نامۀ کامل حکیم ابوالقاسم فردوسی، همسر و فرزندان»، وب‌سایت نمناک.]</ref> تاریخ دقیق [[ازدواج]] فردوسی مشخص نیست؛ اما پسرش در سال ۳۵۹ق به‌دنیا آمده است. فردوسی یک دختر و یک پسر داشته است.<ref>[https://www.kojaro.com/2020/10/9/190903/ferdowsi-persian-poet/ بهزادی‌منش، «فردوسی کیست؟ زندگینامه، آثار و اشعار»، وب‌سایت کجارو.]</ref> پسرش در سال ۳۹۶ق و زمانی که فردوسی ۶۷ ساله بود، درگذشت. از فردوسی تنها دختری به‌جای ماند که پس از درگذشت فردوسی پاداش سلطان محمود را نپذیرفت.<ref>[https://namnak.com/زندگینامه-حکیم-ابوالقاسم-فردوسی.p572 «زندگی‌نامۀ کامل حکیم ابوالقاسم فردوسی، همسر و فرزندان»، وب‌سایت نمناک.]</ref>

فردوسی، [[مسلمان]] و متمایل به مذهب [[شیعه]] بود. گرایش شیعی فردوسی از شاهنامه او کاملاً هویدا است؛ اما برخی در مذهب یا نوع تشیع او دچار تردید شده‌اند.<ref>خالقی مطلق، «نگاهی تازه به زندگی‌نامهٔ فردوسی»، 1385ش، ص17.</ref> نولدکه، فردوسی را شیعه، شیرانی، او را سنی یا شیعهٔ زیدی، محیط طباطبایی وی را شیعهٔ زیدی و زریاب خویی او را شیعهٔ اسماعیلی دانسته است.<ref>خالقی مطلق، «فردوسی»، 1386ش، ص192.</ref> مهدوی دامغانی با نقد آرای دیگران، دوازده امامی بودن فردوسی را اثبات کرده است.<ref>مهدوی دامغانی، «مذهب فردوسی»، 1372ش، ص45-47.</ref> فردوسی در [[شاهنامه]] با اشاره به احادیثی مانند «أنَا مَدینَةُ العِلمِ»، «تفرقهٔ امت به ۷۳ فرقه»، حدیث «سفینه»، حدیث «اِمتَحِنوا أولادَکُمْ بِحُبّ عَلِیٍّ»، فلسفهٔ حیات آدمی را بندگی و پرستش یزدان، [[حضرت محمد|پیامبر خدا]] را آموزگار این راه و [[علی بن ابی‌طالب]] را رهبر علمی و معنوی معرفی کرده و به حقانیت تشیع و ترجیح آن بر دیگر مذاهب اسلامی در اشعار خود پرداخته است.<ref>ابوالحسنی (منذر)، علی، «حکمت شیعی در شاهنامهٔ فردوسی»، 1383ش، ص229-236</ref> او همچنین از تفکر شیعی خود در برابر سلطان محمود غزنوی دفاع کرده است.<ref>[https://www.isna.ir/news/94022414260/فردوسی-اولین-کسی-که-وارد-میدان-مین-شد «فردوسی، اولین کسی که وارد میدان مین شد»، خبرگزاری ایسنا، 1394ش]</ref>

شاهنامه، برجسته‌ترین اثر فردوسی و از بزرگ‌ترین آثار ادبیات کهن فارسی است که حدود پنجاه هزار بیت دارد. سرایش شاهنامه ۳۵ سال به طول انجامید و فردوسی به [[امید]] دریافت پاداش، آن را به سلطان محمود غزنوی اهدا کرد.<ref>[https://namnak.com/زندگینامه-حکیم-ابوالقاسم-فردوسی.p572 «زندگینامه کامل حکیم ابوالقاسم فردوسی، همسر و فرزندان»، وب‌سایت نمناک]</ref>

برخی از آموزه‌های شاهنامه ناظر به تحسین کار و کوشش، مذمت سستی و تنبلی، خودداری از افراط و تفریط، ستایش علم، [[مهربانی]] با زنان و کودکان، میهن‌پرستی، مشورت در کارها و باور به ناپایداری جهان است؛<ref>خالقی مطلق، «فردوسی»، 1386ش، ص194.</ref> اما مهم‌ترین مضامین شاهنامه به شرح زیر است:

درون‌مایهٔ شاهنامه بر اساس آزادی‌خواهی مردم ایران است. انسان‌های خوب در شاهنامهٔ فردوسی هرگز در برابر ظلم تسلیم نمی‌شوند و از فدا شدن نیز ترسی ندارند.<ref>[https://www.kojaro.com/2020/10/9/190903/ferdowsi-persian-poet/ بهزادی‌منش، «فردوسی کیست؟ زندگینامه، آثار و اشعار»، وب‌سایت کجارو، 1399ش]</ref>

[[ایران]] در شاهنامه در دو معنیِ کشور ایران و ایرانیان آمده است. فردوسی نگاه قومی ندارد؛ از نظر او همهٔ اقوامی که در ایران [[زندگی]] می‌کرده‌اند، ایرانی بوده‌اند.<ref>[https://www.cgie.org.ir/fa/news/153937/فردوسی-و-نژادپرستی-در-گفت-و-گو-با-جلال-خالقی-مطلق «فردوسی و نژادپرستی در گفتگو با جلال خالقی»، وب‌سایت مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی، 1395ش.]</ref> ایران‌گرایی فردوسی در هر بیت شاهنامه آشکار است.<ref>خالقی مطلق، «فردوسی»، 1386ش، ص190.</ref> به تعبیر پژوهشگران، فردوسی زنده نگه‌دارندهٔ نام ایران است و در شاهنامه بیش از هزار بار واژهٔ ایران و ایرانی آمده است. عشق به ایران و ایرانی بودن و زنده نگه‌داشتن نام ایران در شاهنامه مشهود است؛ همچنین او احیاکنندهٔ [[زبان فارسی]] بود.<ref>[https://www.aparat.com/v/AJXBb/مستند_حکیم_سخن،_ابوالقاسم_فردوسی_%2F_بزرگان_ایران_زمین ارمنکو، مستند «حکیم سخن، ابوالقاسم فردوسی/بزرگان ایران زمین».]</ref>

حسن ذوالفقاری (۱۴۰۱–۱۳۴۵ش) معتقد است فرهنگ دینی و ملی ما از شاهنامه تأثیر گرفته است؛ در شاهنامه تفکر شیعی، اسلامی و ایرانی به‌هم پیوند خورده است. مردم در گذشته برای [[تربیت]] ایرانی و اسلامی نسل خود و پرورش روحیهٔ حماسی آنان، شاهنامه می‌خواندند. شاهنامه منبع غنی فرهنگ، عاطفه، سیاست، حماسه و اندیشه‌های مذهبی است.<ref>[https://www.isna.ir/news/94022414260/فردوسی-اولین-کسی-که-وارد-میدان-مین-شد «فردوسی، اولین کسی که وارد میدان مین شد»، خبرگزاری ایسنا، 1394ش]</ref>

فردوسی معتقد است پیشامد هر نیک و بدی بر انسان، فقط به خواست پروردگار است و باور به نقش تقدیر یا بخت خوب و بد، کم‌توجهی به حقانیت، یگانگی و قدرت [[خدا]] است.<ref>خالقی مطلق، «فردوسی»، 1386ش، ص193.</ref>

فردوسی در شاهنامه به بیان حوادث، با رنگ‌وبوی باستانی-اسلامی می‌پردازد. شاهنامه [[آداب]] و سنن ایرانی از جمله [[شادی]] مردم در عید [[نوروز]] و پیمان بستن ایرانیان حتی به‌قیمت جان را نشان داده است.<ref>غضنفری، «ادیان در شاهنامه»، 1393ش، ص20-21.</ref>

فردوسی در روز [[جمعه]]، یکم [[بهمن]] سال ۴۱۱ق، چشم از جهان فروبست؛<ref>[https://www.aparat.com/v/LmuqS/زندگینامه_فردوسی گروه دانشگر، «مستند زندگی‌نامۀ فردسی».]</ref> قبر او در شهر طوس و در کنار مزار عباسیه قرار دارد.<ref>ریاحی، سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی، 1388ش، ص371</ref>

[[پرونده:فردوسی۲.jpg|thumb|تصویر هوایی بزرگداشت فردوسی؛ ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۳|جایگزین=بزرگداشت فردوسی]]

یک قرن پس از درگذشت فردوسی، حکیم نظامی زندگی‌نامهٔ وی را نگاشت.<ref>[https://lahzeakhar.com/Blog/usefull-informations/41397-فردوسی «فردوسی»، وب‌سایت لحظۀ آخر، 1401ش]</ref> ده‌ها اثر حماسی همچون «علی‌نامه» و «جهانگیرنامه» تحت تأثیر شاهنامه سروده شده‌اند؛ شعرا و سرایندگان بسیاری از جمله [[حافظ]]، [[سعدی]]، [[مولانا]]، [[سنایی]]، جامی، [[خاقانی]]، [[نظامی گنجوی|نظامی]]، غزنوی و در دو قرن اخیر نیز میرزاده عشقی، [[عارف قزوینی|عارف قزوینی،]] [[محمدتقی بهار]]، [[شهریار (شاعر)|محمدحسین شهریار]]، [[فریدون مشیری]]، [[اخوان ثالث|مهدی اخوان ثالث]] تحت تأثیر فردوسی و شاهنامهٔ او اشعاری سروده‌اند.<ref>[https://www.aftabir.com/news/article/view/2018/05/15/1877736 «مدح و ثنای فردوسی در اشعار و آثار منثور سخن‌سرایان ایران زمین»، وب‌سایت آفتاب آنلاین، 1397ش]</ref> در کتاب عجایب المخلوقات بیش از شاعری، حکمت فردوسی تجمید شده است.<ref>ریاحی، سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی، 1388ش، ص195</ref> سعدی در [[بوستان (کتاب)|بوستان]] خود، با تضمین دو بیت از فردوسی، از او با احترام یاد کرده است.<ref>ریاحی، سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی، 1388ش، ص249</ref> همچنین در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران، ۲۵ [[اردیبهشت]] روز بزرگداشت فردوسی و پاسداشت [[زبان فارسی]] نام‌گذاری شده است.<ref>«25 [https://99taghvim.ir/25-اردیبهشت-1400-چه-روزی-است/ اردیبهشت 1400 چه روزی است؟»، وب‌سایت 99 تقویم]</ref>

{{پانویس}}

{{آغاز منابع}}

* ابوالحسنی (منذر)، علی، «حکمت شیعی در شاهنامهٔ فردوسی»، مجلهٔ علمی تخصصی هنر دینی، شمارهٔ ۱۹ و ۲۰، بهار و تابستان ۱۳۸۳ش.

* «۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۰ چه روزی است؟»، وب‌سایت ۹۹ تقویم، تاریخ بازدید: ۳ مرداد ۱۴۰۱ش.

{{پایان منابع}}