آرایشگری زنانه: تفاوت میان نسخه‌ها

آثار کشف شده در [[ایران|ایران،]] حاکی از آن است که پیش از [[دوران مادها|مادها]] استفاده از [[گردن‌بند]]، [[انگشتر]] و [[دست‌بند (زینتی)|دست‌بند]]، میان بانوان رواج داشته که خود نشان از تزئین و زیباسازی بانوان دارد. در [[دوره ساسانیان|دوره ساسانی]]، زنان ایرانی از صمغ‌ها و گیاهان رنگی مخصوصاً [[حنا]] برای زیباسازی پوست، مو و ناخن بهره می‌گرفتند.<ref>[https://vista.ir/w/a/16/xqdk8/مشاطه-گران-پیدا-و-پنهان «مشاطه‌گران پیدا و پنهان»، وب‌سایت مجلۀ ویستا.]</ref>

بانوان به‌طرق مختلفی مانند کوتاه‌کردن، مدل‌دادن و رنگ‌کردن موها، رفع موهای زائد صورت و طراحی ناخن‌ها، به آرایش خود می‌پرداختند. برخی بانوان با استفاده از ابزارهای اولیه مانند شانه یا قیچی به‌صورت خودکفا یا توسط فرد دیگری به آراستگی ظاهری خود می‌پرداختند.<ref>فیگوئروا، سفرنامهٔ سفیر اسپانیا در دربار شاه عباس اول، 1363ش، ص251.</ref> از [[دوره صفویان|دورهٔ صفوی]]، آرایشگری زنان با اصطلاح مشاطه‌گری رایج بود و برخی زنان، وظیفهٔ [[آرایش زن|آرایش زنان]] و نوعروسان را به‌عهده داشتند.<ref>فیگوئروا، سفرنامهٔ سفیر اسپانیا در دربار شاه عباس اول، 1363ش، ص251.</ref>