آرایشگری زنانه

آرایشگری زنانه

دکوراسیون آرایشگاه زنانه دکوراسیون آرایشگاه زنانه
پادکست مقاله | 🡇 noicon
عنوان اصلی	آرایشگری زنانه
شاخه علمی	مشاغل خدماتی، هنرهای آرایشی
نوع مفهوم	حرفه و هنر خدماتی
معنای اصطلاحی	شغلی که در آن آرایشگر زن به انجام امور مربوط به آراستگی و زیبایی بانوان می‌پردازد
حوزه کاربرد	زیبایی، آراستگی و خدمات سالن‌های زنانه
منشأ تاریخی	دارای پیشینه در دوران باستان از جمله مصر باستان، فینیقی، سومری و ایران پیش از مادها و دوره ساسانی
نخستین کاربرد	با عنوان «مشاطه‌گری» از دوره صفوی در ایران رایج بوده است
ریشه واژه	در گذشته به آرایشگر «مشاطه‌گر» گفته می‌شد
زیرنویس عنوان	یکی از مشاغل پرطرفدار زنانه برای آراستگی و زیبایی بانوان

آرایشگری زنانه؛ یکی از مشاغل پرطرفدار زنانه برای آراستگی و زیبایی بانوان.

آرایشگری زنانه، از شغل‌هایی است که در آن آرایشگر زن به انجام امورات مربوط به آراستگی و زیبایی بانوان می‌پردازد. حرفه آرایشگری برای زنان قدمتی طولانی دارد. آرایشگری زنانه امروزه به‌دلیل درآمد بالا و تبلیغات گسترده در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی، از شغل‌های پر طرفدار میان بانوان به‌شمار می‌رود.

معرفی آرایشگری زنان

به کسی که دیگران را آرایش می‌کند، آرایشگر می‌گویند. در گذشته به آرایشگر، مشاطه‌گر می‌گفتند. آرایشگری زنانه، از مشاغل و هنرهای زنانه است که در آن آرایشگر زن به آراستگی و زیباتر کردن بانوان می‌پردازند.

پیشینه آرایشگری زنان

وسایل آرایش زنان در دوره قاجار

وسایل آرایش زنان در دوره قاجار

مورخان معتقدند عطردان‌های مفرغ فینیقی و سومری که از آنها برای نگهداری مایعات معطر استفاده می‌کردند، نشانه‌هایی از آرایش و آرایشگری در دوران باستان بوده است. همچنین از مصر باستان هم آثاری مانند شانه‌هایی از عاج و استخوان‌های حیوانات گوناگون و تصویرهایی از آرایشگران به‌دست آمده که نشانهٔ قدمت طولانی این شغل است.

آثار کشف شده در ایران، حاکی از آن است که پیش از مادها استفاده از گردن‌بند، انگشتر و دست‌بند، میان بانوان رواج داشته که خود نشان از تزئین و زیباسازی بانوان دارد. در دوره ساسانی، زنان ایرانی از صمغ‌ها و گیاهان رنگی مخصوصاً حنا برای زیباسازی پوست، مو و ناخن بهره می‌گرفتند.

بانوان به‌طرق مختلفی مانند کوتاه‌کردن، مدل‌دادن و رنگ‌کردن موها، رفع موهای زائد صورت و طراحی ناخن‌ها، به آرایش خود می‌پرداختند. برخی بانوان با استفاده از ابزارهای اولیه مانند شانه یا قیچی به‌صورت خودکفا یا توسط فرد دیگری به آراستگی ظاهری خود می‌پرداختند. از دورهٔ صفوی، آرایشگری زنان با اصطلاح مشاطه‌گری رایج بود و برخی زنان، وظیفهٔ آرایش زنان و نوعروسان را به‌عهده داشتند.

سیر تطور آرایشگری زنان در ایران

در طول تاریخ، زیبایی و آراستگی به‌خصوص برای بانوان از اولویت‌های فردی بوده است. در دورهٔ ساسانی به‌دلیل رواج آرایش میان گروه‌ها و طبقات مختلف درباری و اشرافی، آرایشگران نیز دارای مقامی والا بودند، به‌طوری که آرایشگران زن از ندیمان مخصوص خاتون‌ها و ملکه‌ها به‌شمار می‌آمدند. مشاطه‌گری در گذشته یک شغل خانگی بود و مشاطه‌گران یا زنان آرایشگر برای کسب درآمد به خانهٔ مشتریان خود می‌رفتند و صورت زنان را در خانه بند می‌انداختند و با سرخاب و سفیدآب آنها را آرایش می‌کردند.

در دورهٔ پهلوی، مکان‌هایی برای آرایش مدرن زنان راه‌اندازی شد. پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ش، ورود مردان به آرایشگاه‌های زنانه ممنوع شد و تنها زنان اجازه داشتند که به آرایشگری زنان بپردازند. امروزه این شغل به یک حرفهٔ تخصصی تبدیل شده است. هر کدام از شاخه‌های آرایشگری مانند کوتاهی مو، رنگ مو، اصلاح صورت و ابرو و آرایش صورت، امروزه به‌صورت تخصصی اجرا می‌شوند و بانوان با کسب مهارت در هر گرایش، به یک هنرمند تخصصی تبدیل می‌شوند.

راه‌های کسب مهارت

از جمله راه‌های کسب مهارت آرایشگری توسط بانوان عبارت‌اند از:

1. قرار گرفتن به‌صورت یک کارآموز در کنار یک آرایشگر ماهر زن؛
2. گذراندن دوره‌های آرایشگری و آموزش دیدن در مراکز آموزشی مانند مراکز فنی حرفه‌ای؛
3. آموزش مجازی از روی فیلم یا ثبت‌نام در کلاس‌های مجازی؛
4. آزمون کتبی و عملی برای سنجش میزان یادگیری تکنیک‌های مربوط به آرایشگری؛
5. دریافت مدرک این رشته و ورود به بازار کار به‌عنوان یک آرایشگر.

ویژگی‌های حرفه آرایشگری زنانه

آرایشگری، هم به‌عنوان یک حرفه و هم به‌عنوان یک هنر شناخته می‌شود. موفقیت بانوان در حرفه آرایشگری و جلب رضایت مشتریان زن که با دقت، ظرافت و روحیات حساس شناخته می‌شوند، مستلزم داشتن ویژگی‌های اخلاقی و عملی مشخصی است. این ویژگی‌ها عبارتند از:

1. داشتن علاقهٔ کافی به این شغل؛
2. داشتن توانایی و استعداد آرایشگری؛
3. مهارت برقراری ارتباط خوب با مشتری و جلب رضایت وی؛
4. داشتن صبر و حوصلهٔ کافی؛
5. منظم بودن و انجام به‌موقع وظایف خود؛
6. داشتن خلاقیت و ذوق هنری؛
7. داشتن تعهد اخلاقی و کاری؛
8. توجه به رعایت بهداشت فردی خود و مشتریان؛
9. به‌روز کردن اطلاعات و مهارت آرایشگری خود.

تأسیس آرایشگاه زنانه

اولین قدم برای تأسیس آموزشگاه یا آرایشگاه زنانه، کسب مجوز از مراکز فنی و حرفه‌ای است. از جمله مراحل کسب مجوز و تأسیس آرایشگاه عبارت‌اند از:

1. مراجعهٔ حضوری به سازمان فنی و حرفه‌ای محل سکونت؛
2. پر کردن فرم‌های مخصوص و درج مشخصات و اطلاعات شخصی در پرتال‌های مربوطه؛
3. داشتن حداقل ۲۸ سال سن، حداقل مدرک تحصیلی فوق‌دیپلم، استخدام نبودن در ارگان‌ها و ادارات دولتی و داشتن سابقهٔ کار به مدت ۲ تا ۴ سال؛
4. بیان هدف و انگیزهٔ تأسیس آرایشگاه؛
5. ارائه مدارک عدم سوءپیشینه و آزمایش عدم اعتیاد به سازمان فنی و حرفه‌ای؛
6. انتخاب نام آرایشگاه با ویژگی فارسی بودن نام و تکراری نبودن آن در سطح استان؛
7. پرداخت هزینه صدور پروانه.

خدمات آرایشگاه زنانه

کارهایی که امروزه در آرایشگری زنانه انجام می‌شود، بسیار متنوع است و به سه دستهٔ اصلی مو، ناخن و صورت و آرایش، تقسیم می‌شود که هرکدام شامل خدماتی مثل کوتاهی و رنگ مو، مانیکور و پدیکور، میکاپ و اصلاح ابرو می‌شود.

دیدگاه فقهی

از دیدگاه فقهی گرفتن اجرت در برابر آرایش بانوان اگر برای امر حلالی مانند آرایش زن برای شوهر باشد، جایز است. همچنین انجام و آموزش آرایش‌های جدید مانعی ندارد؛ اما در شرایطی که منجر به ترویج ارزش‌های ناسازگار با فرهنگ اسلامی شود، جایز نیست.

مزایای شغلی

استعداد بالای زنان در کارهای هنری و ذوق و سلیقهٔ آنها از جمله عواملی است که سبب موفقیت بانوان در حرفه آرایشگری می‌شود. همچنین به‌دلیل زنانه بودن محیط کاری این شغل، بانوان به‌راحتی می‌توانند در هر ساعتی از روز برای انجام امورات آراستگی و پیرایش خود به آرایشگاه‌های زنانه مراجعه کنند. از جمله دیگر مزایای شغل آرایشگری زنانه عبارت‌اند از:

1. کسب درآمد بالا؛
2. برقراری راحت‌تر ارتباط میان آرایشگر و مشتری به‌دلیل زنانه بودن شغل و مکان؛
3. افزایش امنیت و آرامش بانوان؛
4. محدودیت نداشتن ساعت کاری؛ آرایشگر زن می‌تواند متناسب با شرایط زندگی خود به‌صورت پاره‌وقت یا تمام وقت در سالن آرایشگاه کار کند.
5. ساعات کاری و برنامه‌ریزی منعطف؛

چالش‌ها

حرفهٔ آرایشگری زنان، علی‌رغم جایگاه هنری و درآمدزایی آن، با معایب و چالش‌هایی همراه است که به چند دسته تقسیم می‌شوند:

• مشکلات فیزیکی: ایستادن طولانی، کمردرد، واریس، حساسیت پوستی و تنفسی ناشی از مواد شیمیایی؛
• فشار روانی: مواجهه با روحیات حساس و سخت‌پسند مشتریان، ساعات کار نامنظم و طولانی؛
• محدودیت‌های اقتصادی: هزینه بالای راه‌اندازی و تجهیز سالن، درآمد غیرثابت و فصلی؛
• مشکلات قانونی و بیمه: سختی اخذ مجوز، نبود بیمه مناسب برای بسیاری از شاغلان؛
• خطرات بهداشتی: احتمال انتقال بیماری‌های پوستی و مو در صورت رعایت نکردن بهداشت.

منابع

• «آرایشگری جزو مشاغل سخت قرار بگیرد»، وب‌سایت خلیج فارس، تاریخ درج مطلب: ۴ آذر ۱۴۰۳ش.
• «احکام آرایش و آرایشگری»، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری، تاریخ بازدید: ۷ اسفند ۱۴۰۲ش.
• «احکام شرعی | شغل آرایشگری برای خانم‌ها»، خبرگزاری رسمی حوزه، تاریخ درج مطلب: ۴ آبان ۱۴۰۳ش.
• دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه، وب‌سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۵ اسفند ۱۴۰۲ش.
• «ریسک‌ها و بیمه‌های مرتبط با شغل آرایشگر»، وب‌سایت بیمه سامان، تاریخ بازدید: ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ش.
• «شرایط عمومی تأسیس آموزشگاه آرایشگری زنانه»، خبر آنلاین، تاریخ درج مطلب: ۲۵ خرداد ۱۴۰۱ش.
• عمید، حسن، فرهنگ فارسی عمید، وب‌سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۵ اسفند ۱۴۰۲ش.
• فدایی، مهناز، «معرفی شغل آرایشگری»، وب‌سایت ایران استخدام، تاریخ بازدید: ۵ اسفند ۱۴۰۲ش.
• فیگوئروا، دن گارسیا دسیلوا، سفرنامهٔ سفیر اسپانیا در دربار شاه عباس اول، ترجمهٔ غلامرضا سمیعی، تهران، نشر نو، ۱۳۶۳ش.
• محمدی، «معرفی شغل آرایشگر زنانه، درآمد و بازار کار آرایشگر زنانه»، وب‌سایت استخدام، تاریخ درج مطلب: ۲۷ دسامبر ۲۰۲۳م.
• «مزایا و معایب شغل آرایشگری؛ مشکلات آرایشگران چیست؟»، وب‌سایت رشدآپ، تاریخ بازدید: ۵ اسفند ۱۴۰۲ش.
• «مشاطه‌گران پیدا و پنهان»، وب‌سایت مجلهٔ ویستا، تاریخ بازدید: ۵ اسفند ۱۴۰۲ش.
• «۶ عوارض آرایشگری که باید بدانید»، وب‌سایت داریوش، تاریخ بازدید: ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ش.